$
TEXT_EXPL_XML
Ille regit, fovet, imperioque ornavit amoeno.
Nam Iovis est ales triplex diadema ministrans,
Quae inter praecipuum est Romanum, quod Dea vestit
Custos, nam Lupa nutrivit miserata gemellos
Uberibus fratres, & Romae praebuit orsus.
Haec oleae ramum dextra, pacemque revinctam
Defert, ac vigili cura iubet omnia serves.
Sunt fluvii Hungariae septem tua sceptra verentes,
Qui sibi provideas orant, cursuque perenni
Rite monent curarum molem incumbere Regis
Nunc humeris, te sollicitum debere caducis
Partibus obiicere ex animo, salvamque tueri.
Haec vult, ac petit arma gerens, nec laeta puella.
Parte alia est domitrix Virtus, leo duxque ferarum
Candidus, hunc Boëmi submittunt Maximiliane,
Imperio, fortem ingeminant, dominumque salutant.
Sed brevibus repetam spes quae patriam tenet aegram.
Deposita ac toties misere concussa resurget
Pannonia, exitiique modum te Rege futurum
Sperat, constitues Bizantii firma trophaea.
Desinet impietas, te Caesare purus inique
Posthabitusque Deûm cultus, probitasque redibit.
Diffugient nimbi, sublatis nubibus aër
In medio cunctis splendescet, te feret unum
In terris Regem populus, compage soluta
Corporis, ad Superûm sedes, stellasque revises,
Ornabisque aliquod sidus, propriumque dicabis.
Iam tu magnorum decus, & Rex maxime Regum,
Paucula quae mitto placida simul accipe fronte,
Quoque favore soles minimum cumulato clientem
Principis, haec offert domino non digna potenti.
Sed mitem novi, facilem expertusque subinde,
Oro, clementi aspicias munuscula vultu,
Quae lusi nuper, postponens seria nugis:
Gandavi in clara generosis civibus urbe,
Hospitio celebri, secessu & semper amico.
Suscipe dum maiora paro, tua facta tubaque,
Et pleno memorem virtutes gutture summas.
Undique nam curo, laudi quod serviat olim,
Non ullis ego, quod possum nec sumptibus, Heros,
Nec gravibus parco, nec cedo laboribus usquam
Aut terra, aut pelago, mihi bibliotheca paratur
Dum exigua, & veteres numos, & marmora cogo,
Ut valeam ingenti prodesse clientulus, atque
Illustrem patriae res gestas, commemor aevi.
Quidquid erit studium quod colligit, optime Princeps,
Subiiciam rediens ego tantae numinis aurae.
Quae, precor, aspiret ceptis, & littore sistat.
Vive, vale Hesperii, Eoi & mirentur, amentque.
T.M. Clientulus minimus Sambucus