<p>WAt de Oude Zedevormers by deze stille staende Molen hebben willen te<lb/> kennen geven, zult ghy lichtlikken verstaen. Zy versierden dat de Goden<lb/> zeer langzaem waren om te straffen, en met groote lankmoedigheidt de zonden en<lb/> boosheden der menschen verdroegen; maer dat zy ten laetsten met groote gram-<lb/> schap ontstaakken, alzoo dat zy daer in de Molens gelijk waren, die, al ist datze<lb/> gedreven, snel om loopen, dat niemant haren loop kan stutten. Daerom zeyden<lb/> de oude wijsheits beminders, dat Godt sachtlikken totter wrake treedt, doch<lb/> <pb n="embstma_10911_fac023"/> dat hy de lankzaemheit der straffe daer na mette swaerte der zelven vergelt. Sy-<lb/> nesius zeide zeer wel: de Godlikke nature gaet langmoedelik en sachtelikken voort;<lb/> en daerom bedachten zy mee, dat de Goden al soetjens met hare straffe volgden, en<lb/> den boosdoenders kort op de hielen waren: want, zeyden zy, de Goden hebben wolle<lb/> voeten en yzere handen, om te kennen te geven, dat zy wel sacht aenquamen, maer<lb/> hart toegrepen. Daerom dient ons de spreuke des Oudtvaders Gregorii wel in ach-<lb/> tinge te nemen, wanneer hy zeit: Niemant versuymt de lankmoedigheit Gods, die<lb/> anders zo veel te scherper gerechtigheit in zijn oordeel zal gebruyken, als hy te<lb/> vooren groote lijdzaemheit bewezen heeft. Bernardus zegt mee; O Vader! ik<lb/> begeere van u, dat doch u toorn, waer mee ghy de Sondaers kastijt, alleene zy een<lb/> kinderlikke kastydinge, en niet een gramschap, waer mee ghy diezelve uit den Lust-<lb/> hof sluit. Laet ons daerom gewaerschout wezen, dat de lankmoedicheyd Gods by<lb/> ons niet worde inde wind geslagen, want het is zeker, dat der boozen straf en oor-<lb/> deel wel wat verlengt, maer niet vry gelaten, de tijd wel wat uitgestelt, maer niet<lb/> weggenomen zal worden. Want de boosdoenders dragen zo haest niet de schult in<lb/> hare borst, of zy voelen te gelijk de straf op hare schouders: door dien Nemesis, de<lb/> Goddinne des wraex, aen hare slippen geketent is.</p>

<p>DE Molen die een wijl staat stille zonder wielen,<lb/> Gelijk de wrake Gods die 't quaad heel zal vernielen.<lb/> De Molen slapet wel een wijle windeloos,<lb/> Soo doet ook Godes wrake, al zijn wy noch zo boos:<lb/> Maar als de storm-wind blaast als oft hy waar verkorselt,<lb/> De zwaren Molen-steen al 't graan tot gruys vermorselt:<lb/> So ook, als zich verheft de gramschap onses Godts,<lb/> Werd al het quaad vermaalt, al zijn wy noch zo trots.<lb/> ,, De stille Molen dan ons allen zy eenbake,<lb/> ,, Dat wy de goetheid Gods erkennen voor zijn wrake:<lb/> ,, Want of zy schoon vertoeft, zoo zal zy doch in 't left<lb/> ,, Gelijk den blixem gaan van 't Oosten tot in 't West.<lb/> ,, Die Gods langmoedigheit dan hier, na 's vleeschs behagen,<lb/> ,, Heeft achteloos versuymt, zal 't veel te spa beklagen,<lb/> ,, Wanneer de gene, die hem vriendlik heeft genood,<lb/> ,, Met een wreet aangezicht, hem in den afgront stoot.<lb/> </p>

7

embstma_10911

MNE

GUL

EMBLEMS

ILL_BOOK

embstma_10911_pic022.jpg

emblempictura

embstma_10911_emblem009

MNE

GUL

EMBLEMS

ILL_BOOK

Four men gesticulating; a windmill as a symbol of God's wrath which may come slowly, but inescapably

embstma10911.xml

Siet hoe de wrake Gods (op dat wy niet en dolen) Hier vergeleken werd by eenen stillen Molen

embstma_10911_fac022

emblem pictura

22C3114

25H155

25I41

31A2523

31D14

41A34

47D31

57BB131(+3)

86(SIET HOE DE WRAKE GODS, OP DAT WY NIET EN DOLEN, HIER VERGELEKEN WERD BY EENEN STILLEN MOLEN)

embstma_10911_emblem007

<p>Ziet hoe de wrake Godts (op dat wy niet en dolen)<lb/> Hier vergeleken werdt by eenen stillen Molen.</p>

embstma_10911_emblem008