HIer leid Cupido met de Dood zoetlik te rusten, en opstaende neemt d'eene des
anderen geweer onwetende: alzo dat de Dood quetst, met Cupidoos scich-
ten, die hy behoorde met zijn eigen pijlen doorschoten te hebben: en wederom
quetst Cupido, met des Doods pijlen, de jonge herten, die noch garen lange
tijd in de vreugde zouden willen blijven. Hier mede verstonden zy: dat de aert
en loop dezer wereldt soodanig is, dat de blozende Jongeling, door des Doods
pylen getreft zijnde, daer henen sterft: en dat d'oude quijnende Bestevaer, door
een heimlik vuur ontsteeken wezende, noch zoekt om een zoet lief te behagen.
door een teder windeken, word afgemaeit en verplet, die noch zoo lang ons begeerig
oog konde vermaken , en waer van wy zoo schoone afsetselen hadden te verwach-
ten? wat bedrukte en beswaerde tranen laet niet de minner door 't afsterven
van zijn beminde? en hoe mal en geil is wederom de oude konste futselaer en Beste-
vaer, die in hem daer-en-tegen gevoelt een heimelikke ontstekinge zijner jonk-
heidt: aleens als een vyer, dat in hem zelven verteerende en vergaende, noch som-
tijdts een flikkertjen van sich geeft, daer 't nochtans ten einde aeffens is: alzo is 't
ook met de oude koude Minnaer gelegen. 't Zijn somtijds maer doodt-stuipen: even
als eener die op zijn sterven leggende, noch krachten toont, daer hy nochtans haest
heeft uitgewoelt. Soo doen ook de oude luiden, die 't weinigh vyem dat zoo sober by
haer onder d'assche verborgen is, te voorschijn brengen, maer terstont, door 't zoet-
lik speelen der windekens, vyer en asch te gelijk verwaeit: alzoo dat dit levende
Lijk, door 't ontsteken van zijn Minne-vyer, hem bereid een baere en een verhae-
stinge naer 't Kerk-hof. Chrisostomus zeid: Ghy oude Mannen! laet u gryze
bayren u strekken tot een teeken des eerwaerdigen ouderdoms, en die u jaren beta-
men: maer zoo ghy u als een Jongeling wilt dragen, dan zult ghy ook den kinde-
ren een spot wezen.
CUpido, en de Dood, zich leiden om te slapen,
In een zacht bloemendal met hun geweer en wapen.
Maar, als de zoete vaak weêr van 'er oogen vloog,
Toen nam, door onkund, d'een des anders Pijl, en Boog.
Het dartel Minne-wicht gingh zich tot schieten ylen:
Maar 't volkje, dat hy trof, stort haastig van de pylen.
De Dood, de blinde Dood, geen oude mannen raakt,
Of in de koude borst de heete minne blaakt.
,, Daarom is 't dat (hoe vreemt het schijnt in onzen zinne)
,, De jongen dikwils sterft, en d'oude queelt van minne.
,, Daarom is 't dat de jeugd, die op'er schoonheid bralt,
,, Vaak van'er groene steel, tot in'er graf-ste valt.
,, En dat het Minne-vuur des ouden hert doorkruipet,
,, En pijnelik hem 't mergh uit zijn gebeenten zuipet.
,, Dat weg gerukket werd, de Jongling als een dief,
,, En d'oude koude stok vrijt om zijns herten lief.
Cupido en de Dood die sliepen beide t'zamen,
Ontwakende, zy blind, elk anders schichten namen.