$ TEXT_EXPL_XML
SIet hier de liefde en haet, de dankbaerheid en ondankbaerheid, als twee tegenstrij-
dige zaken, levendigh afgebeeldt. Aeneas schildert hier af het ampt eens vro-
men en oprechten jongelinghs, daer hy zijnen stok-ouden Vader Anchisen op zijne
schouderen neemt, en draeght hem zijnen zoone Ascanio uit de Trojaensche
vlamme, achterlatende alle zijn schat en Rijkdommen, op dat hy dit eenige en koste-
likke pandt mocht behouden. Nero daer-en-tegen toont hem als een wreeden Wolf,
bedenkende alle scelmerijen, om zijn Moeder Agrppina om den hals te helpen, daer
toe hy eindelik geraekte, en quam zoo verr'dat die over-gegeven boeve zelve zijn
geboort-plaetze verontreinighde, en diezelve daer na begeerde te zien. Wat kan-
men schandelikker en Godlozer stuk bedenken? Maer ghy, Aenea! moet heilig
gen ghy Nero moet tot gruwel en vervloekinge altijdt gerekent zijn, die met af-
gryselijke oogen zoo snooden stuk hebt komen aenschouwen. Virgilius zeidt, dat
Aeneas eerst zijn Goden heeft geberght, daer na zijn Vader en Kindt, maer zijn
Huis-vrou hadde hy in dien vreezelijken brand niet konnen vinden. Hier wordt
by verstaen, datmen boven al Gode moet beminnen en liefhebben, daer na zijn Ou-
deren en Kinderen. Hier door wordt de jeughd een overvloedige stoffe gegeven, om
weldaed aen hare Ouderen te bewijzen, aen wien zy (naest Godt) alles schuldig
zijn. Draegt de Oyevaer zijn Ouderen, die swak en afgemat zijn, ook niet op zijn
schouderen? onderhoud, voed, en spijst hy dezelve niet? leert ons dit niet de wet der
nature? of willen wy snooder als de beesten wezen? verre daer van. Maer ghy Ne-
ro moet uit onze gedachten geroeit zijn, en uwe daed zy een schandvlekke, daer
door wy te meer tot liefde en dankbaerheid aen onze Ouderen gedreven worden.
DOen Troyen onderging, en stont in roode kolen,
Doen 't hongerige vuur steeg opwaarts na de polen,
En doen het Griecxsche staal (al razende en verwoed)
Geen dingen zoeter vond dan het Troijaansche bloed;
Aeneas met zijn kind ontwijkt den brand te gader,
En neemt op zijne halze Anchisen zijnen Vader:
Hy draagt den ouden man dat hem de rugge kraakt,
Tot dat hy eindelik uit doods perijkel raakt.
Hoe draagt Aeneas dus? ik drage mijne Kroone;
En drukke levende uit het beeld van eenen Zoone,
Van eenen goeden Zoon, die heilig, en beleeft
Den genen weder draagt die hem gedragen heeft.
Maar recht in 't tegendeel is Nero veel verwoeder
Als een onreed'lik Beest, die't herte van zijn Moeder
Uit heuren lijve rukt, en ziet het enge graf
Van zijnes Moeders buik, dat he eerst 't leven gaf.
Hy doodigt die, waarvan hy 't leven heeft ontfangen,
En noch loopt eene traan niet langs zijn snoode wangen.
,, Dies als ik dezer twee hun vonnisse onderzoek,
,, d'Een komt den zegen toe, voor d'ander is de vloek.
Ziet hoe Anchisis Soon den Vader helpt in nood,
En Nero, heel verwoed, zijn Moeder brengt ter doodt.