<p>IN deze beeldenisse wordt vertoont, hoe Solon, om 't overtollig spreken te vermyden, zijn<lb/> tong met een mes af-sneedt: en om van hem d'oorzake te verstaen, schreef hy, dat swij-<lb/> gen noit had geschaed, maer dat door veel spreken veel in ongeluk geraden zijn.<lb/> 't Is wel zo, en 't spreeckwoord is by ons ook gemeen; dat het een goed spreken moet zijn,<lb/> dat een goed swijgen verbetert. Hoe vele zijnder door te veel spreken om 't leven geko-<lb/> men? wat schelmerijen, wat verraderijen, wat achter-klappingen, wat pluimstrijkerijen<lb/> kan de tonge niet al versieren? Hoe vele heb ik gezien, zeid Ambrosius, door te veel snap-<lb/> pen in zonden vallen, maer naulijkx een door swygen. Bernardus spreekt: Wat een tederen<lb/> lidt is de tonge, nochtans kan die zo qualik getemt worden. Godt de Heere, zey eener onder<lb/> den Ouden, heeft de tong verzien met dobbele bolwerken, op dat zy niet te lichtvaerdig ha-<lb/> <pb n="embstma_10911_fac093"/> re palen zou overtreden, en datmen most vele hooren, maer weinig spreken. Vele lieden<lb/> schynen de mond voor een Ratel te hebben, dat terwijl zy spreken, andere niet konnen ge-<lb/> hoort worden. Wanneer Zeno eenen klapachtigen jongeling al te zeer hoorde snappen, zeide<lb/> hy: jongeman, jongeman, uw ooren zijn in uw tong geloopen: gevende daer mede te kennen,<lb/> dat de jonghelingen veel behooren te hooren en weinig te spreken; daerom hebben wy twee<lb/> ooren en een tong. De veel-sprekentheidt is een teiken van hersseloosheid, sprak eener, want<lb/> de holle vaten klinken meest. Wy behoorden ons alle van dit gebrek te wachten, gedachtig<lb/> zijnde de spreuke des wijzen Salomons, wanneer hy zeid: In 't veel spreken zal de zonde<lb/> vol zijn. Die hier van meerder begeert, leze het geleerde boexken Erasmi, dat hy van de<lb/> Tonge geschreven heeft.<lb/> </p>

<p>DE wyzen Solon (om 't veel spreken te vermyden)<lb/> Ging, met een scherpe vlim, zijn eigen tong afsnyden.<lb/> Men vraagden hem, waarom? hy schreef, om dat veel<lb/> quaad<lb/> De Tonge oit heeft gewracht, en 't zwygen nooit geschaad.<lb/> O jonkheid! luistert toe, het dient u zonderlingen<lb/> Om leeren uwe Tong, van veel geklaps, bedwingen.<lb/> Welspreken is een deugd, wel zwygen ook een konst,<lb/> Die hier de mate in treft verkrijgt een groote gonst.<lb/> Natuur, zorgvuldig om ons hier in te versterken,<lb/> Heeft onzen mond verzorgt met een dobb'le bolle werken,<lb/> Op dat de losse tong niet licht uitbarsten mocht<lb/> Meet eenich schand'lik woord, dat boven in de locht<lb/> Als eenen vogel stijgt, en als het is ontvlogen,<lb/> Niet licht'lik wederom kan werden in getogen:<lb/> Dat ik oit stille sweeg, my nimmer heeft berout,<lb/> Maar wel dat ik te veel geklapt hebbe en gekout.<lb/> De Heidenen die steeds hier inne vlytig leerden<lb/> Harpocratem als Godt des stilleswijgens eerden;<lb/> Die met den vinger op den mond hun onderwees,<lb/> Inhoudende de stem het zwijgen elk aan prees.<lb/> Pythagoras snijd ook, als met een vlimme oft mess<lb/> Het vele spreken af, als hy voor d'eerste lesse<lb/> De jeugd vijf jaren lang leert swijgen en verstaan,<lb/> ,, Want zedig swijgen, in de plaats van veel spreken,<lb/> ,, Dat zie ik alle dag ons allen noch ontbreken.</p>

http://www.dbnl.org/tekst/vond001dewe01_01/vond001dewe01_01_0066.htm

embstma_10911

MNE

GUL

EMBLEMS

ILL_BOOK

embstma_10911_pic092.jpg

emblempictura

embstma_10911_emblem045

44

MNE

GUL

EMBLEMS

ILL_BOOK

Solon cutting out his own tongue and (in the background) writing down his reasons for doing so

embstma10911.xml

Ziet hoe de Philosooph' zijn eygen tong afsnydet, Opdat hy swygen leerde, en 't ydel spreken mydet

embstma_10911_fac092

emblem pictura

25I241

31A22141

31A235

31B62359

31D14

47C31

49L11

52DD3

86(ZIET HOE DE PHILOSOOPH' ZIJN EYGEN TONG AFSNYDET, OPDAT HY SWYGEN LEERDE, EN 'T YDEL SPREKEN MYDET)

98B(SOLON)5

embstma_10911_emblem043

<p>Ziet hoe de Philosooph' zijn eigen tong af-snydet,<lb/> Op dat hy zwijgen leere, en 't ydel spreken mydet.<lb/> </p>

embstma_10911_emblem044