DEze Numa Pompilius is geweest de tweede Koningh van Romen, die 42
Jaren zeer treffelik heeft geregeert, is zeer superstitieus geweest, hy beminde
de Gerechtigheid boven maten, en heeft allerleye Priesterlikke en Burgerlikke wet-
ten ingestelt. Hy liet ook binnen Romen bouwen de Tempel der Beloften, al het
geen dat in deze plaets wierd belooft, moest onverbrekelik naer gekomen en vol-
brocht worden, wierd ook meer dan een zegel of hand-schrift geacht. Maer waer
mach, op beloften? dat zijn woorden, en niet meer als wind. Op zegelen en brie-
ven? och die hebben zoo weinigh om 't lijf, en dan kanmen in 't verdraeyen van
een woordt hondert uitvluchten zoeken, en men weet zoo veel kromme sprongen
te maken, dat hoe men 't maekt, men een gladde ael by den staert heeft. Gewis de
Heidenen zullen ons beschamen, en ons onze trouwloosheid verwyten. Cicero
zeid wel, wat ghy belooft, en Godt als tot getuige roept, dat moet ghy vast houden.
Stobaeus spreekt wat breeder; Al-eer ghy wat belooft, (zeidt hy) overleght het
wel, en als ghy 't hebt belooft, volvoert dan uw belofte.
NUma Pompilius liet stichten binnen Romen
Den Tempel des Verbonds, zeer schoon en uitgenomen,
Hy was heel passer-rond in zijne omme-loop,
't Gwelf te samen hing gebonden knoop aan knoop.
De Romers quamen hier, 't was eenen fijnen regel,
Al 't geen hier werdt belooft hielt vast als eenen zegel.
,, Phy! schamen moeten zich, die nu met hunnen mond
,, Beloven dit oft dat, en breken 't wer terstond.
,, Wie iemand iets belooft (past wel op deze leere)
,, Is door zijn eigen woordt verbonden aan den Heere:
,, Wie zijn beloft dan breekt, die breekt een heilig slot,
,, En spot met geenen mensch, maar met den hoogen God.
,, Dus als ghy iets belooft, ziet oft ghy 't ook kunt boeten,
,, Want 't is een schuld die ghy zult Godt betalen moeten.
,, Wie zijn verbond niet acht, en zijn beloft vergeet
,, Heeft een twe-snydend swaard voor zijnen hals gesmeed.
Hier ziedy 't schoon voorbeeld, den grooten Roomschen Tempel
Van 't menschelijck verbond, ons tot een goed exempel.