WAnneer wy de sterkste van Milo Crotoniates willen aenmerkken, zoo ver-
dient hy de hooghste plaetze, als wy de Poëten willen gelooven. Want zy
schrijven dat hy zoo sterk was, dat hem niemandt (wanneer hy stondt) met een
stoot of ren uit zijn plaets kon verroeren. Wanneer hy een appel had gevat, ver-
mocht hem die zelve niemandt uit der handt te wringen, noch d'appel in zijn
hand te quetzen. Hy droegh op zijn schouderen, in de Olympische worstel-plaets,
en at dien zelven in een dagh op. Zo dat hy vreemde dingen bedreven heeft: doch op
't laetste, wanneer hy op zijn krachten te zeer steunde, wierd hy bedrogen: want hy
zagh een boom daer kielen in waren, die hy voorder meende te klieven: doch alzoo
de kielen daer uit vielen, wierd hy van de boom zoo benepen, dat hy met beide han-
den daer in vast bleef, invoegen dat hy, die te vooren op zijn dappere sterkte bra-
veerde, tot een proye der wilde dieren moest verstrekken. Dit heeft, met'et voor-
gaende, een beduiding, zo dat wy den Leezer daer op wijzen.
VAn Milons sterkte boogt de zangster onzer ouders,
Wijl hy een grooten Stier, geladen op zijn schouders,
Op een zeer hoogen berg, met kleinen arbeid, droeg,
Daar hy met zijne vuist hem dood ter aarden sloeg,
En endelik zijn maal daar mede heeft gehou'en.
De slapen zijnes hoofts bewrong hy stijf met touwen,
En zijn hooft-zenuwen zo krachtig hy verhief,
Dat al het bindtzel brak, het was dan leet of lief.
Hoe gaarne wilde ik zien dat iemand hem ontrukte
Den Appel, die hy met vier vingeren omdrukte:
Maar door verwaantheid, laas! hem endelik, hoe vroom
Hy was, zijn kracht bedroog; toen hy een dikken boom,
Die half gespleten was, zocht voort van een te scheuren:
Maar als de kloove sloot, moest hy zijn doen betreuren:
Hy bleef in 't eenzaam woudt gevangen, en benard,
Tot hy een greetig aes der wilde dieren ward.
,, Dus wie zijn kracht misbruikt, gedijtze noch in 't ende
,, Tot zijns Meesters straf, met droefheid en ellende.
De sterke Milon hier aan ieder wil ontluikken,
Dat elk verhoeden zal zijn gaven te misbruikken.