<p>WAnneer wy de sterkste van Milo Crotoniates willen aenmerkken, zoo ver-<lb/> dient hy de hooghste plaetze, als wy de Poëten willen gelooven. Want zy<lb/> schrijven dat hy zoo sterk was, dat hem niemandt (wanneer hy stondt) met een<lb/> stoot of ren uit zijn plaets kon verroeren. Wanneer hy een appel had gevat, ver-<lb/> mocht hem die zelve niemandt uit der handt te wringen, noch d'appel in zijn<lb/> hand te quetzen. Hy droegh op zijn schouderen, in de Olympische worstel-plaets,<lb/> <pb n="embstma_10911_fac125"/> eenen twee-jarigen Stier zonder te verpoozen, die hy daer na met zijn vuist doode,<lb/> en at dien zelven in een dagh op. Zo dat hy vreemde dingen bedreven heeft: doch op<lb/> 't laetste, wanneer hy op zijn krachten te zeer steunde, wierd hy bedrogen: want hy<lb/> zagh een boom daer kielen in waren, die hy voorder meende te klieven: doch alzoo<lb/> de kielen daer uit vielen, wierd hy van de boom zoo benepen, dat hy met beide han-<lb/> den daer in vast bleef, invoegen dat hy, die te vooren op zijn dappere sterkte bra-<lb/> veerde, tot een proye der wilde dieren moest verstrekken. Dit heeft, met'et voor-<lb/> gaende, een beduiding, zo dat wy den Leezer daer op wijzen.<lb/> </p>

<lb/> <p>VAn Milons sterkte boogt de zangster onzer ouders,<lb/> Wijl hy een grooten Stier, geladen op zijn schouders,<lb/> Op een zeer hoogen berg, met kleinen arbeid, droeg,<lb/> Daar hy met zijne vuist hem dood ter aarden sloeg,<lb/> En endelik zijn maal daar mede heeft gehou'en.<lb/> De slapen zijnes hoofts bewrong hy stijf met touwen,<lb/> En zijn hooft-zenuwen zo krachtig hy verhief,<lb/> Dat al het bindtzel brak, het was dan leet of lief.<lb/> Hoe gaarne wilde ik zien dat iemand hem ontrukte<lb/> Den Appel, die hy met vier vingeren omdrukte:<lb/> Maar door verwaantheid, laas! hem endelik, hoe vroom<lb/> Hy was, zijn kracht bedroog; toen hy een dikken boom,<lb/> Die half gespleten was, zocht voort van een te scheuren:<lb/> Maar als de kloove sloot, moest hy zijn doen betreuren:<lb/> Hy bleef in 't eenzaam woudt gevangen, en benard,<lb/> Tot hy een greetig aes der wilde dieren ward.<lb/> ,, Dus wie zijn kracht misbruikt, gedijtze noch in 't ende<lb/> ,, Tot zijns Meesters straf, met droefheid en ellende.</p>

http://www.dbnl.org/tekst/vond001dewe01_01/vond001dewe01_01_0082.htm

embstma_10911

MNE

GUL

EMBLEMS

ILL_BOOK

embstma_10911_pic124.jpg

emblempictura

embstma_10911_emblem061

60

MNE

GUL

EMBLEMS

ILL_BOOK

Milo of Croton, his hand trapped in a tree trunk, is devoured by predators; in the background he kills a young bull with one stroke and eats its flesh in a day

embstma10911.xml

De stercke Milon hier een yeder wil ontluycken Dat elck verhoeden sal sijn gaven te misbruycken

embstma_10911_fac124

emblem pictura

25F23(LION)(+511)

25F23(WOLF)(+512)

25F24(BOAR)(+512)

25G3(+21)

25H114

31D14(+89)

34F12

47I2111(+921)

57AA644

86(DE STERCKE MILON HIER EEN YEDER WIL ONTLUYCKEN DAT ELCK VERHOEDEN SAL SIJN GAVEN TE MISBRUYCKEN)

98B(MILON)51(+0)

98B(MILON)68

embstma_10911_emblem059

<p>De sterke Milon hier aan ieder wil ontluikken,<lb/> Dat elk verhoeden zal zijn gaven te misbruikken.<lb/> </p>

embstma_10911_emblem060