$ TEXT_EXPL_XML
HOe de Rave met andere vogels vederen haer swarte lichaem had geçiert, en
hoe ieder vogel de zijne weder quam helen, zoo dat zy naekt en bloot, met
haer eygen en slecht goedtjen most pronken, daer van is de zin en meyninge genoeg-
zaem bekent. Hier mee wordt uitgedrukt het rechte beeld der armer hoovaerdig-
heyd, die, al is 't datze overtuyght zijn in haer geweten, dat al haer kostelikheydt
en pronkkerije niet anders is als een ander luyden goedt, nochtans om die zelve in vol-
len staet te behouden, bedenkken zy duyzent middelen, van liegen en bedriegen, en
schijnen alzoo groote Kop-luiden, die 't fluweel en zatijn omme-dragen tot een
der luyden goed, op hope van groote winninge. Als nu ieder vogel komt om zijn
vederen, dat is, zijn goederen wederom te hebben, daer hy uytwendig zoo mee ver-
çiert is, dan staet hy kael en bloot, speelt, als een recht bedrieger, banquerot. Daer
is dan die groote Signor gefallieert: en och oft de vogels dan haer vederen mochten
weder-halen! maer zy zijn al vervlogen, zo dat het op een O en P uyt komt. De
Keyzer Augustus hoorde eens dat een van zijn soldaten banquerot was gespeelt,
beval datmen voor hem het bedde zou koopen: gevraeght zijnde waerom? ant-
woorde: indien hy die zo vele schuldigh was, daer op heeft konnen slapen, ik zal
daer zonder twijfel ook wel konnen op rusten. Willende daer mee zeggen, of hy
schoon een Rijk en Leger had te bezorgen, en hem de ruste ontbrak, dat die noch on-
geruster mosten zijn die altijdt met ander lieden goederen beladen waren.
DE zwart-geveerde Raaf, geçierd met veler Vogels
Veel-verfde pluimen, aan zijn borst en om zijn vlo-
gels,
Zich dwazelik verheft, als hy in 't kristalijn
Van eene zilv'ren beek ziet zijnen schoonen schijn,
Gedenkende niet eens hoe 't einde wil gelukken
Als elken vogel komt zijn veren weder plukken.
O zoete Fabel! die op 't hooft zoo dapper treft
,, Den genen die op 't goed eens anders zich verheft,
,, En niet gedachtigh is, als elk het zijn sal halen,
,, Hy naakt zal wederom met schanden moeten dalen.
,, Hoe menigh Vogel noch de dunne locht doorsnijt
,, Die, waar hy alle zijn geleende pluimen quijt
,, Die hy op woekker heeft, hy waar geen overvlieger,
,, Maar speelden banquerout, gelijck een recht bedrieger.
Leergierige leert hier, aan een geçierde de Rave,
Dat ghy u niet verheft in iemands anders have.