$ TEXT_EXPL_XML
ANNA.
DE trou-sucht is een slim gebreck,
Ten lijt noch uytstel, noch vertrec;
Het comt soo 't wil, het gaet soo 't mach,
Van raet of reden gheen ghewach;
Want 't meysken, met dees coorts
bevaen,
Wil met den ruyter dolen gaen.
Nochtans te licht'lick jae gheseyt,
Wort al te swaerlijck na beschreyt.
Ghy, weest niet schootich in de min,
En schoon ghy wilt, hout u wat in;
Weet dat eenhaest-bereyde maeght
Selfs aen den minnaer niet behaeght:
Want crijgt hy licht'lic dat hy socht,
Hy vreest terstont te zijn bekocht;
Oock waer de vrijster is te vlug,
Daer gaet den minnaer licht te rug.
Een die het Spit draeyt al te ras,
Went al veel eer de spijs' in d'as,
Als hy 't gebraet maeckt gaer en goet.
Te veel gehaest, en maeckt geen spoet.
Dus al die venus Spitom went,
En wenscht een goet en spoedicht ent,
verhaest u niet, dat is u best,
Die sich verhaest, coomt alder-
lest.
Serius perfici, qui nimis properat.
ANNA.
NIl properare juvat, properando fugabis amorem,
...
Ovid. 3 Fastor.
...
Seneca