$ TEXT_EXPL_XML
ANNA.
EEn Vogh'laers stricken, en een die
mint.
Zijn, na mijn oordeel, eens ghesint;
Want soo een velt-hoen, of faisant,
Coomt neer-gevallen in den bant,
Als oftet woude zijn ghevaen;
De stricken blijven open staen:
Maer als het hoen her-treckt sijn clau,
Soo wert het losse garen nau;
En springt den voghel op en neer,
Dan nijpt den draet dies noch te meer;
Doch soo sy weder stremt haer loop,
Terstont soo lost haer oock de knoop.
Dit is der minnaers rechten aert,
Wat ghy hun biet, 't is al onwaert;
Het visken vliet 't gheworpen aes,
Noyt goeden wey-man grijpt den haes
Daer hy stil in sijn legher rust,
Den arbeyt wet des jaghers lust;
Hy vangt geen wilt, (het waer hem
schant)
Dat hem van selfs coomt in de hant:
Door moeyte smaect het minnen-spel,
En 't weyg'ren vougt de meyskens wel;
Doet van de minn' vier, pijl, en pijn,
De minn' en sal gheen minne zijn.
Quod licet ingratum est.
ANNA.
AD laqueos dum sponte venit, nil vincula stringunt;
...
Petron.
NOlo quod cupio statim tenere,
Nec victoria mî placet parata.
Facit huc illud Senecae.