$ TEXT_EXPL_XML
Ick hebbe menighmael, ick hebbe lange dagen
Hier water in geput, hier water in gedragen,
Hier water in gepompt, en weder uyt gedaen,
En tot op heden toe, soo isset wel gegaen;
Maer hier in dit gewest, daer komen raeuwe gasten,
Die my en mijns gelijck niet laten aen te tasten;
En in het naeste dorp daer woont een groote jeught,
Daer is dan alle daegh, daer is de wilde vreught:
Quam mede by den hoop om soete jock te plegen;
Ick kloste nu en dan twee kruycken tegen een,
Maer 't was te veel bestaen voor soo een weecken steen:
Want onder dit gewoel, een onbesuyde jongen
Koomt loopen uyt het dorp, en tegen my gesprongen,
Die stoor te bijster hart, soo dat mijn kruycke leeckt,
Die stoor noch andermael, so dat mijn kruycke breeckt.
Daer liggen nu eylaes, daer liggen nu de scherven,
Dies moet ick ( wat een spijt ) mijn eerste vreugde derven;
Want, boven dat het leet my inde ziele treckt,
Soo word'ick noch, eylaes! van alle man begeckt;
Hier stae ick nu en kijck met twee beschaemde kaken,
Onseker hoe te doen, of wat te sullen maken;
Ach! waer ick' tooge keer, of waer ick henen gae
Daer wijst my al het volck met spitse vingers nae:
Koom ick nu weder t'huys, hoe sal mijn moeder kijven!
En soo ick niet en gae, waer sal ick konnen blijven?
Waer sal ick seker zijn? Wel, die mijn schande siet
O! leert een nutte les, en dat uyt mijn verdriet:
Gespeulen weest besorgt voor uwe water-kruycken,
De beste van den hoop die hebben weecke buycken;
Het is een seecker woort, daer oock de reden spreeckt,
De pot gaet nae de put tot sy ten lesten breeckt.
De kanne gaet soo lange te water totse
eens breeckt