$ TEXT_EXPL_XML
Vraeght yemant wat ick draeg, en wattet is te seggen?
Vraeght yemant wat ick draeg, en wattet is te seggen?
Hoort toe, ick neemet aen met woorden uyt te leggen,
Ick gae dock altijt rondt, oock daer een ander swijght,
En daer een slechte duyf beschaemde wangen krijght.
Ick draegh een aerdigh tuygh, dat konstigh is gedreven,
Dat schoon is op-gedaen, en wonder net gewreven,
Ick draegh een noodigh stuck, dat aen een rustigh man,
Oock midden inder nacht, ten dienste wesen kan:
Als sy het beste deel daer mede binnen sagen,
Maer dat en isser niet, en even sonder dat
Soo isset maer een romp, een hol en ydel vat:
Maer waerom dus bedeckt? ick kan wel anders spreken,
Ick hebbe monts genough, ick hebbe wisse streken;
Ick heb een gladde tongh, wie dattet oock verveelt,
Wel vrienden, 't geen ick draegh, dat is mijn eygen beelt.
Ick heb een bly gelaet, ick hebbe roode wangen,
Ick hebbe geestigh hayr, dat menschen weet te vangen,
Ick ben in soeten praet, in vleys, in jeugdigh bloet,
Al wat een aerdigh dier of is of wesen moet;
Ick ben een schoone vrou, doch aen geen man gebonden,
Ick waer een frissche maeght, en waer ick niet geschonden,
Ick ben; maer, hola wat: ick ben gelijck ghy siet,
Ick bid u ( wie ghy zijt ) en vraegt my vorder niet.
Maer denckt ghy niet te min, wat mach haer doch ontbreken?
De schaemte, lieve vrient, die is van my geweken,
Dat schoon, dat helder licht, de vreughde van de mans,
De schaemte, lieve vrient, die heb ick eens verloren,
En die heeft even my voor eeuwigh af-gesworen,
Nu ben ick niet met al, want sonder eerbaer root
Soo is de schoonheyt vuyl, soo is het leven doot.
Mulier sine vercundia, lampas sine lumine
HIM GUL ; MNE ; EMBLEMS ; ILL_BOOK IC 86(MULIER SINE VERCUNDIA, LAMPAS SINE LUMINE) PREV embstma_1288_emblem046 URL_IMAGE embstma_1288_pic159.jpg ID embstma_1288_emblem047 MOTTO_LA_NORM Mulier sine verecundia, lampas sine lumine CHILDREN CHILDREN_SQRT 0