$ TEXT_EXPL_XML

Lest doen ick by mijn boeltjen quam, En acht op haer gedaente nam, Soo vondt ick datse treurigh sach, En vry al anders alsse plach; My docht wel dat haer wat ontbrack, Dies wast dat ick dus tot haer sprack. Wel, liefste kint, hoe dus ontstelt? Wat isset dat u sinnen quelt? Ick sie wel aen u droef gelaet Als dat het u niet wel en gaet. Sy sweegh daer op een langen tijt, Doch maeckte staegh een nieu gekrijt, En wat ick seyde, wat ick badt, Sy maeckte slechts haer oogen nat, Soo dat ick gants bekommert stont, En seyde met een droeven mont: Vriendinne, wat ick bidden magh, Ey laet eens af van dit geklagh; En segh een reys wat datter schort? En waerom dat ghy tranen stort? Op dat u vriendt ten minsten yet Mach doen tot troost van u verdriet. Sy greep my daer op inden erm; En seyde met een droeg gekerm, Eylaes! de gront van mijnen druck Is vry een deerlick ongeluck, Want, soo ick gister treden gingh, Verloor ick mijnen besten ringh, Ick miste van mijn slincker hant Een tafel van een diamant, Een steen soo schoon, soo groot, soo rijck, 'kEn weet niet eenen sijns gelijck; En heden noch op dese vloer Daer brack eylaes! dit aerdigh snoer, Soo dat de perels al te mael Verstroyden lancks de ruyme sael; En schoon ick socht door al het stof, Ick misser acht of negen of, Al schoon, en uyter-maten ront, Het stuck dat kost my seven pont: Ey siet! doch wat een droeve spijt, Ick gae mijn beste dingen quijt; En schoon het my al seer verdriet, Hoe dat ick souck 'ken vinde niet. Als sy dees klachten hadt gedaen Soo gingh het huylen weder aen, Sy schreyde tranen wonder schoot. Ick stont verstelt in desen rou, Onseker wat ick seggen sou. Dan, t'wijl ick lett' op haer getiet, Verneem ick daer een Iuwelier, Die, nae dat hy ons had gegroet, Verscheyde kassen open doet, En haelter uyt een grooten schat, En seyde, joncker, koopt toch wat, Want siet ick brengh hier aen den dagh Al wat een jufvrou dienen magh: Sy ( 'tscheen ) ontsliep op dese stem, En keerd' haer wacker tegen hem, En greep voor eerst een diamant, Wel vry de schoonste diese vant, En seyd', Hier waer ick nu gedient, Had ick maer eenen milden vrient, Maer eenen die wat koopen wou, Dat waere troost voor mijnen rou; En daer op gafse my een soen, Dat was geseyt, ghy moetet doen. Ick, droevigh om haer treurigh sien, Began de kramer gelt te bien, En eer ick wist hoe dattet gingh Soo was ick kooper van den ringh; Wat meer? gesellen, tot besluyt, Ick schudde daer mijn beursjen uyt, En hier voor had ick anders niet, Als dat noch heden mijn verdriet; Oock soo verstondt ick naderhant Dat even die geslepe quant, Die my verkocht dat moye goet, Was van me-jufvrouws naeste bloet, Door haer voor seker op gemaeckt, En soo daer in het spel geraeckt, In vroegen dat my seker docht Ick had haer eygen ringh gekocht. Wel aen, voor my ick heb geleert Terwijl ick met haer heb verkeert, Dat juyst wanneer een hoere schreyt Sy dan haer slimste lagen leyt; Maer ofse krijf, of datse lacht, Siet dat ghy't beyde niet en acht; Want ofse lacht, of datse weent, 'Tis veel-tijts beyde niet gemeent.

;

An der hunden hincken / Huren winken / Weyber weinen / Und der kramer schweren / Sol sich niemant kehren.

;

Waer heenen Iong-gesel, waerom soo snel gereden? Wat loopt u vluchtig peert met so gestreckte lede? Ey staet een weynig stil, en stremt u snelle reys, Ick weet ghy soeckt bejagh ten dienste van het vleys; Ick weet dat seker wijf van alle tucht geweken, Ick weet dat seker wijf, door lusten aengesteken, V heeft een plaets genoemt, en even tijdt geset Om u door enckel list te krijgen in het net. Ghy doet gelijck de vinck die met een groot verlangen Koom vallen uyt de lucht om haer te laten vangen; Ghy doet gelijck een mees, die geeft haer inden slagh Soo veyligh alsse kan, soo veerdich alsse magh. Ey denckt, รด lieve, denckt dat uwe sinnen dolen, Ghy mist den rechten wegh, en treet op heete kolen; Ghy snelt u tottet graf, ick segget anderwerf, Ghy spoet u totte doot, en rent in u bederf; Hoe lichte kan de meyt den loosen handel klappen; Hoe lichte kan de man u opte daet betrappen; Hoe lichte kan een vrient ontdecken u bedrijf, En seggen aen de man de rancken van het wijf. Hoe wel kan Godes handt, door veelderhande plagen, V rucken uytter tijdt en vander aerden jagen, Of met een lancksaem vyer, dat inde beenen sit, Verteeren al u lijf, en meest het dertel lit. Hoe lichte kan het wijs, door onversadigh mallen, Eens op een ander pol haer oogen laten vallen; Hoe lichte kan een boef, betovert van het wijf, Eens op een stille nacht u brengen om het lijf. Maer wat ick seggen mach, mijn reden is verloren, Hy steeckt het moedigh peert noch echter mette sporen. Ach wat is van het vleys! vermaent het uren langh, Het gaet noch evenwel, het gaet sijn ouder gangh.

;

Dit Sinne-beeldt is ontleent uyt het 7. capittel van de spreucken Sa-

;

Prov. 9. 13. & seqq.

SEQ 50 PARENT embstma_1288 TYPE emblem pictura TIPE emblempictura NEXT embstma_1288_emblem051 IIHIM GUL ; MNE ; EMBLEMS ; ILL_BOOK CAPTION_EN reserved for caption SOURCE_FILE embstma_1288.xml LINK_FACSIMILE embstma_1288_fac166 MOTTO_LA

Dum plorat, vorat

HIM GUL ; MNE ; EMBLEMS ; ILL_BOOK IC 86(DUM PLORAT, VORAT) PREV embstma_1288_emblem049 URL_IMAGE embstma_1288_pic166.jpg ID embstma_1288_emblem050 MOTTO_LA_NORM Dum plorat, vorat CHILDREN CHILDREN_SQRT 0