En wilt, ô jonge maegt, geen sinnen immer setten
Noch op het vroegh gewas van teere violetten,
Noch op het purper-root dat uytter aerden groeyt,
Noch op het aerdigh wit dat aender heyden bloeyt,
De bloemen, weerde kint, en al de schoone rosen
Die hier in desen hoff, die op de velden blosen,
Zijn al van weecke stof, zijn al van teeren aert,
Sy gaen, eylaes! te niet hoewel men die bewaert:
Het minste datter ruyst, 'tis al de bloemen tegen;
Iae, soo de klare son maer eens te vinnigh schijnt
Men siet, van stonden aen, dat hare glans verdwijnt.
Maer neemt dat eenigh mensch het onweer kan beletten,
Met schutsels over al ontrent het kruyt te setten,
Noch wortet evenwel verwonnen van den tijt,
Al isset ymant leet, al isset ymant spijt.
Siet, vrijsters, altemael, siet alle jonge vrouwen,
Siet watter op de jeught, of schoonheyt is te bouwen,
De glans van u gesicht, de blos van uwen mont,
Vergaet, verslenst, verdwijnt, en al in korten stont.
Yet, ick en weet niet wat, dat kan u jonckheyt quellen,
Dat kan u soet gelaet in vreemde bochten stellen,
Dat kan in korten tijdt verslinden uwe jeught
Hoe seer ghy even-staegh daer acht op nemen meught:
Wat is van schoone verf? van alle moye dingen?
De tijdt kan alle vlees en alle schepsels dwingen;
Daer is een stil verderf dat ons in yder lit,
Dat in het middel-punt van al de werelt sit,
Dat eet geduerigh in, dat bijt door alle banden,
Dat knaeght ( men weet niet hoe ) en al met stage tanden;
Sluyt vry u beste kleet, des ester niet te min,
Daer wast een vuyl gebroet, daer komen motten in.
V schoonheyt, jonge maegt, hoe ghy die soeckt te decken,
Verandert evenwel door onverwachte vlecken,
Bewaertse soo ghy wilt, ach! naer een korten tijt
Ghy blijft niet dieje waert, ghy waer niet dieje zijt.
Ghy dan, fouckt beter glans, die tijt en oude dagen,
Geen hinder konnen doen, of wegh en konnen dragen;
Vraeght yemant wat het zy, wel hoort, O foete jeught,
Het is een reyne ziel, wiens lust is in de deught.
Ghy zijt te trots, o schoone blom,
Maer, lieve, segt ons doch waerom?
Segh waerom ghy soo hoogen moedt
In uwen teeren boesem voedt?
Ist om u schoonheyt, aerdigh kint?
Maer die en is maer enckel wint.
Siet dese roos, die ick u toon,
Die was noch heden wonder schoon,
Die was noch heden also fris,
Gelijck u jeugdigh tuylken is,
En siet! in soo een korten tijt
Is sy haer aerdigh blosjen quijt,
Eylaes! haer glans die is gedaen,
Ach! schoonheyt is maer enckel waen.
Gelooftet vry, o weerde maeght,
Hoe seer ghy dees of die behaegt,
Hoe jeugdigh u het wesen staet,
Hoe wacker u gesichte gaet,
Hoe lustigh uwe stemme klingt,
Hoe geestigh ghy een deuntjen singt,
Hoe aerdigh u dit hayrtje krult,
Ghy sult, o lieve kint, ghy sult,
Ghy sult, en al in korten tijt,
Niet zijn gelijck ghy heden zijt,
Ghy sult haest zijn gelijck een roos
Die op een koude nacht vervroos,
Of die, nae datse was gepluckt,
Met rouwe vingers wort gedruckt,
Ghy sult haest wesen mijns gelijck,
Dat is geseyt een levendt lijck.
Noyt op yet dat soo haest vergaet,
Maer kiest tot u vermaken, kiest
Dat men geen winter af en vriest,
Dat men den loop van langen tijt
Dat men geen outheyt af en slijt;
Betracht een stil en reyn gemoet,
Dat is een schoon, en duyrsaem goet.
Seneca.
;Lest was ick in een groote feest,
Daer sat ick met een blijde geest,
Want daer was spijs en dranck bereyt,
En al wat tot genuchte leyt;
Ick sach daer vrijsters nevens my,
Ick sacher dertich op een ry,
Al jonck, en schoon, en fris, en net,
Al wonder çierlick op-geset,
My docht dat ick dien gantschen dach
Geen menschen, maer goddinnen sach;
En ester des al-niet-te-min
Soo kreegh ick daer een droeven sin;
Want t'wijle dees en geene songh,
Of met de vrijsters omme sprongh,
Soo quam my voor een swaer gepeys,
En dat vry meer als eene reys.
Men houdt dat Xerxes, op een dach,
Als hy sijn grooten Ieger sach,
Als hy sijn ruyters over al
Sach draven in het groene dal,
Stont treurigh midden in het heyr,
En sloegh sijn hooft en oogen neer,
Men sach genoegh aen sijn gebaer
Dat sijn gepeys was wonder swaer;
Een van den raedt, een deftigh man,
Die vraegter hem de reden van,
Die vraegt wat datter is gebeurt
Dat soo een machtigh Prince treurt,
Daer hy geen man in 't leger siet
Die hem niet lijf en leven biet.
De koninck sprack, ick sie de macht,
Die niet als mijn bevel en wacht;
Ick sie hier menigh dapper helt
Sich moedigh toonen in het velt,
Soo baertet my een droef gequel;
Want segh doch eens, nae hondert jaer,
Waer salse zijn dees groote schaer?
Eylaes! verstoven als een kaf,
Eylaes! verschoven in het graf:
Dit sey de Vorst, en tot besluyt,
Soo bersten hem de tranen uyt.
Ick was bedroeft in mijn gemoet
Genoeghsaem op dien eygen voet,
Want 'tleet dat Xerxes over-viel
Dat perst' oock op mijn droeve ziel;
Ick dacht, Besiet de schoone jeught,
Die al de werelt nu verheught,
Die dus, die alle man verblijt,
Wat is die van een kleynen tijt!
Eylaes! in min als twintich jaer
Soo sal haer sangh, haer geestich hayr,
Haer roode mont, haer bly gelaet,
Niet wesen alsset heden staet.
Hier met besloot ick dese feest,
En siet! dit blijft my inden geeft,
Dit maeckt my droef en ongesint,
Waer ick een bly geselschap vindt.
En siet! 'ken weet ons geenen raet
Voor dit soo al gemeenen quaet,
Als dat men sijn gantsche kracht
Nae beter glans en schoonheyt tracht,
Naer schoonheyt die noyt leelick wert,
Dat is geseyt, een suyver hert,
Een woon-plaets van de waere deught;
Iaeght dese nae, ô reyne jeught.
Das End aller freud ist leid
;Bernarh. Banhusius
Ogni fiore al fin perde l'odore
CAPTION_EN reserved for caption SOURCE_FILE embstma_1288.xml LINK_FACSIMILE embstma_1288_fac176 HIM GUL ; MNE ; EMBLEMS ; ILL_BOOK IC 86(OGNI FIORE AL FIN PERDE L'ODORE) PREV embstma_1288_emblem051 URL_IMAGE embstma_1288_pic176.jpg ID embstma_1288_emblem052 CHILDREN CHILDREN_SQRT 0