<p>En wilt, ô jonge maegt, geen sinnen immer setten<lb/> Noch op het vroegh gewas van teere violetten,<lb/> Noch op het purper-root dat uytter aerden groeyt,<lb/> Noch op het aerdigh wit dat aender heyden bloeyt,<lb/> De bloemen, weerde kint, en al de schoone rosen<lb/> Die hier in desen hoff, die op de velden blosen,<lb/> Zijn al van weecke stof, zijn al van teeren aert,<lb/> Sy gaen, eylaes! te niet hoewel men die bewaert:<lb/> <pb n="embstma_1288_fac177"/> Een mist, een kleyne vorst, een rijp, een kouden regen,<lb/> Het minste datter ruyst, 'tis al de bloemen tegen;<lb/> Iae, soo de klare son maer eens te vinnigh schijnt<lb/> Men siet, van stonden aen, dat hare glans verdwijnt.<lb/> Maer neemt dat eenigh mensch het onweer kan beletten,<lb/> Met schutsels over al ontrent het kruyt te setten,<lb/> Noch wortet evenwel verwonnen van den tijt,<lb/> Al isset ymant leet, al isset ymant spijt.<lb/> Siet, vrijsters, altemael, siet alle jonge vrouwen,<lb/> Siet watter op de jeught, of schoonheyt is te bouwen,<lb/> De glans van u gesicht, de blos van uwen mont,<lb/> Vergaet, verslenst, verdwijnt, en al in korten stont.<lb/> Yet, ick en weet niet wat, dat kan u jonckheyt quellen,<lb/> Dat kan u soet gelaet in vreemde bochten stellen,<lb/> Dat kan in korten tijdt verslinden uwe jeught<lb/> Hoe seer ghy even-staegh daer acht op nemen meught:<lb/> Wat is van schoone verf? van alle moye dingen?<lb/> De tijdt kan alle vlees en alle schepsels dwingen;<lb/> Daer is een stil verderf dat ons in yder lit,<lb/> Dat in het middel-punt van al de werelt sit,<lb/> Dat eet geduerigh in, dat bijt door alle banden,<lb/> Dat knaeght ( men weet niet hoe ) en al met stage tanden;<lb/> Sluyt vry u beste kleet, des ester niet te min,<lb/> Daer wast een vuyl gebroet, daer komen motten in.<lb/> V schoonheyt, jonge maegt, hoe ghy die soeckt te decken,<lb/> Verandert evenwel door onverwachte vlecken,<lb/> Bewaertse soo ghy wilt, ach! naer een korten tijt<lb/> Ghy blijft niet dieje waert, ghy waer niet dieje zijt.<lb/> Ghy dan, fouckt beter glans, die tijt en oude dagen,<lb/> Geen hinder konnen doen, of wegh en konnen dragen;<lb/> Vraeght yemant wat het zy, wel hoort, O foete jeught,<lb/> Het is een reyne ziel, wiens lust is in de deught.<lb/> <pb n="embstma_1288_fac178"/> De oude vrouwe spreeckt.<lb/> Ghy zijt te trots, o schoone blom,<lb/> Maer, lieve, segt ons doch waerom?<lb/> Segh waerom ghy soo hoogen moedt<lb/> In uwen teeren boesem voedt?<lb/> Ist om u schoonheyt, aerdigh kint?<lb/> Maer die en is maer enckel wint.<lb/> Siet dese roos, die ick u toon,<lb/> Die was noch heden wonder schoon,<lb/> Die was noch heden also fris,<lb/> Gelijck u jeugdigh tuylken is,<lb/> En siet! in soo een korten tijt<lb/> Is sy haer aerdigh blosjen quijt,<lb/> Eylaes! haer glans die is gedaen,<lb/> Ach! schoonheyt is maer enckel waen.<lb/> Gelooftet vry, o weerde maeght,<lb/> Hoe seer ghy dees of die behaegt,<lb/> Hoe jeugdigh u het wesen staet,<lb/> Hoe wacker u gesichte gaet,<lb/> Hoe lustigh uwe stemme klingt,<lb/> Hoe geestigh ghy een deuntjen singt,<lb/> Hoe aerdigh u dit hayrtje krult,<lb/> Ghy sult, o lieve kint, ghy sult,<lb/> Ghy sult, en al in korten tijt,<lb/> Niet zijn gelijck ghy heden zijt,<lb/> Ghy sult haest zijn gelijck een roos<lb/> Die op een koude nacht vervroos,<lb/> Of die, nae datse was gepluckt,<lb/> Met rouwe vingers wort gedruckt,<lb/> Ghy sult haest wesen mijns gelijck,<lb/> Dat is geseyt een levendt lijck.<lb/> <pb n="embstma_1288_fac179"/> Ghy daerom stelt u toe-verlaet<lb/> Noyt op yet dat soo haest vergaet,<lb/> Maer kiest tot u vermaken, kiest<lb/> Dat men geen winter af en vriest,<lb/> Dat men den loop van langen tijt<lb/> Dat men geen outheyt af en slijt;<lb/> Betracht een stil en reyn gemoet,<lb/> Dat is een schoon, en duyrsaem goet.</p>

<p>Seneca.</p>

<p>Lest was ick in een groote feest,<lb/> Daer sat ick met een blijde geest,<lb/> Want daer was spijs en dranck bereyt,<lb/> En al wat tot genuchte leyt;<lb/> Ick sach daer vrijsters nevens my,<lb/> Ick sacher dertich op een ry,<lb/> Al jonck, en schoon, en fris, en net,<lb/> Al wonder çierlick op-geset,<lb/> My docht dat ick dien gantschen dach<lb/> Geen menschen, maer goddinnen sach;<lb/> En ester des al-niet-te-min<lb/> Soo kreegh ick daer een droeven sin;<lb/> Want t'wijle dees en geene songh,<lb/> Of met de vrijsters omme sprongh,<lb/> Soo quam my voor een swaer gepeys,<lb/> En dat vry meer als eene reys.<lb/> Men houdt dat Xerxes, op een dach,<lb/> Als hy sijn grooten Ieger sach,<lb/> Als hy sijn ruyters over al<lb/> Sach draven in het groene dal,<lb/> Stont treurigh midden in het heyr,<lb/> En sloegh sijn hooft en oogen neer,<lb/> Men sach genoegh aen sijn gebaer<lb/> Dat sijn gepeys was wonder swaer;<lb/> Een van den raedt, een deftigh man,<lb/> Die vraegter hem de reden van,<lb/> Die vraegt wat datter is gebeurt<lb/> Dat soo een machtigh Prince treurt,<lb/> Daer hy geen man in 't leger siet<lb/> Die hem niet lijf en leven biet.<lb/> De koninck sprack, ick sie de macht,<lb/> Die niet als mijn bevel en wacht;<lb/> Ick sie hier menigh dapper helt<lb/> Sich moedigh toonen in het velt,<lb/> <pb n="embstma_1288_fac181"/> Ick sie het, en noch evenwel<lb/> Soo baertet my een droef gequel;<lb/> Want segh doch eens, nae hondert jaer,<lb/> Waer salse zijn dees groote schaer?<lb/> Eylaes! verstoven als een kaf,<lb/> Eylaes! verschoven in het graf:<lb/> Dit sey de Vorst, en tot besluyt,<lb/> Soo bersten hem de tranen uyt.<lb/> Ick was bedroeft in mijn gemoet<lb/> Genoeghsaem op dien eygen voet,<lb/> Want 'tleet dat Xerxes over-viel<lb/> Dat perst' oock op mijn droeve ziel;<lb/> Ick dacht, Besiet de schoone jeught,<lb/> Die al de werelt nu verheught,<lb/> Die dus, die alle man verblijt,<lb/> Wat is die van een kleynen tijt!<lb/> Eylaes! in min als twintich jaer<lb/> Soo sal haer sangh, haer geestich hayr,<lb/> Haer roode mont, haer bly gelaet,<lb/> Niet wesen alsset heden staet.<lb/> Hier met besloot ick dese feest,<lb/> En siet! dit blijft my inden geeft,<lb/> Dit maeckt my droef en ongesint,<lb/> Waer ick een bly geselschap vindt.<lb/> En siet! 'ken weet ons geenen raet<lb/> Voor dit soo al gemeenen quaet,<lb/> Als dat men sijn gantsche kracht<lb/> Nae beter glans en schoonheyt tracht,<lb/> Naer schoonheyt die noyt leelick wert,<lb/> Dat is geseyt, een suyver hert,<lb/> Een woon-plaets van de waere deught;<lb/> Iaeght dese nae, ô reyne jeught.</p>

<p>Das End aller freud ist leid</p>

<p>Bernarh. Banhusius<lb/> <pb n="embstma_1288_fac183"/> Vnum nobis certissimum: Post generationem corruptio.<lb/> <pb n="embstma_1288_fac184"/> Ovid. 2. Art.<lb/> <pb n="embstma_1288_fac185"/> Formosi spolium corporis abstulit<lb/> <pb n="embstma_1288_fac186"/> Postremo, ut nihil externum incidat</p>

52

embstma_1288

GUL

MNE

EMBLEMS

ILL_BOOK

emblem pictura

Ogni fiore al fin perde l'odore

emblempictura

embstma_1288_emblem053

<p>Ogni fiore al fin perde l'odore</p>

reserved for caption

embstma_1288.xml

embstma_1288_fac176

GUL

MNE

EMBLEMS

ILL_BOOK

86(OGNI FIORE AL FIN PERDE L'ODORE)

embstma_1288_emblem051

embstma_1288_pic176.jpg

embstma_1288_emblem052