Koomt hier, al die my kent, en wilt ten besten raden,
Ick heb, eylaes! een neus met puysten over-laden,
Een neus, in als gelijck een kalikoutsen haen,
Daer hangen ( soo het schijnt ) veel jonge neusen aen;
Een neus, een vreemde snuyt daer op de kinders wijsen,
Een neus,'ken weet niet hoe, daer van de vrouwen ysen,
Een neus gelijck een ey, en root gelijck een bloet,
Die my oock even selfs by wijlen schricken doet.
Ick meyn het leelick dingh noch heden af te snijden,
'tSa 'tsa ick valler aen, en waerom noch gebeyt?
Het dient toch eens gedaen wat dickmael is geseyt.
Maer, hola, mijn vernuft, heeft dit oock goede reden?
Is oock u neus een lit om af te zijn gesneden?
O! soo ghy dit begint, denckt wat een selsaem dal,
Denckt wat een grousaem vack u aensicht wesen sal !
Ey lieve wilt het mes van uwe leden wenden,
Wie is sijn neuse snijt die moet sijn aensicht schenden;
Gaet hier in met gedult, en geensins met gewelt,
En heel noch soo ghy kondt, al watter is ontstelt.
En of ghy metter haest misschien de roode plecken
Niet af en weet te doen, niet uyt en weet te trecken,
Soo gaet al weder aen, oock tot de derde reys,
En, noch hoe dat het gae, verschoont u eygen vleys.
Soo ghy nu, Leser, vraeght, wat hier is uyt te trecken,
En hoe u dit verhael ten goede mochte strecken,
Soo weet als dat het wijst hoe datmen vieren moet
De feylen van een vrient, of van u eygen bloet:
Hebt ghy een man, of wijf, uyt haren plicht geweecken,
Een broeder sonder eer, een moeder vol gebreecken,
Een Vader die misschien sijn echte plicht vergeet,
Een nicht die buyten spoor in quade wegen treet,
Ghy moet noch evenwel de vrienden niet verlaten,
Ghy moet wel haer gebreck, maer niet de lieden haten,
Ghy moet haer ongemack niet halen aen den dach,
Maer decken watter schort, gelijck, de liefde plach:
Ghy moet, indien ghy kondt, het quade seer genesen,
En soo ghy niet en kondt in als geduldich wesen;
Men set geen leden af, al lijdt men groote pijn,
Men set geen leden af, als die verkanckert zijn.
Snijtmen sijn neus af men schent sijn
aengesicht