Al is de hont aen u bekent,
En langen tijdt aen u gewent,
Al schijnt hy mack en wonder soet,
Soo dat hy u gestadigh groet,
En sachtjens met sijn steertjen slaet
Soo dickmael als hy voor u staet,
Noch isset al geen vast gemerck
Van dat het beest u liefde draegt,
Maer als het eens een schenckel knaegt,
En dat ghy naer het hachtjen tast,
Let dan eens hoe de rekel bast,
Let dan hoe dat hy van hem bijt
Vermits hy van u schade lijt
Al toont u yemant schoon gelaet,
En geeft u veel al soeten praet,
Ghy, beelt u efter geensins in
Sijn vaste gunst of staege min,
En acht hem oock geen waeren vrient,
Want 'tis noch by hem niet verdient;
Maer let eens op een ander tijdt
Wanneer hy door u schade lijdt,
Let dan eens in het ongeval
Hoe dat hy sich gebeeren sal,
Misschien sal dan sijn blijde schijn
Vry anders in het wesen zijn;
Want vrienden, alsmen vrienden houft
Dan isset datmen vrienden prouft.
In 't deylen van 't erff staet de vrient-
schap stille.
Quanto piu l'ucello è vechio, tantò piu mal volontieri
lascia la piuma.
Ick sach eens onse meyt een Dortsen vogel plucken,
En 'tviel haer swaer genoegh de pluymen uyt te rucken,
Hoe staet doch ( seyd' ick haer ) de veer soo bijster vast?
Sy sprack, tot mijn bericht, het is een ouden gast:
Siet, als de vogel koomt tot aen haer leste dagen,
Dan staen de pluymen diep, en vaster alsse plagen,
Soo dattet menighmael een haestigh mensch gebeurt
Dat hy de gantsche borst, met plucken, open scheurt.
Wel, dacht ick, dit verhael dat moet my verder strecken,
Ick moet uyt dit bedrijf een goet bedencken trecken,
My dunckt dat dit geval een lesse wesen kan
Of voor een gierigh wijf, of voor een karigh man.
De menschen over al, hoe datse langer leven
Hoe datse taeyer zijn, en minder willen geven,
Iae schoon dat yemant koomt tot aen het duyster graf,
Noch kleeft hy aen het goet, en wilder qualick af.
Wel, Ouders, hoort een woordt: Wanneer u kinders trouwen
Het deel dat hun betaemt en dient niet weder-houwen,
En soo ghy bestaet, het is een quaet besluyt
Dus geeft, ey lieve geest, ter eeren van de bruyt.
Het over-tolligh goet en kan u geensins baten,
Ghy moetet al-te-mael in korte stonden laten;
Ick segge daerom noch, ick segge, vrienden, geeft,
Terwijlen dat je meugt, terwijlen dat je leeft.
Maer wat tot desen plicht by velen wert gesproocken,
Dat is hem, die het seydt, om niet het hooft gebroocken;
Men hoortet sonder smaeck, men leeftet met verdriet
Want al dat jaren heeft wl uyt de veeren niet.
by slapen gaet.
Daer mocht ick ( eer ick gingh ) de gronden mede proeven;
Dan nademael ick hier de gronden niet en ken,
Soo dunckt my beter zijn te blijven daer ick ben.
Ick heb wel eer verstaem dat in de stille beecken
Of slick, of driftich sant, of sachte moeren steecken;
Doch hoe het wesen mach het stuck is niet te klaer,
En daerom segh ick nog stil water heeft gevaer.
...
De hont diemen een been ontneemt en
kent geen vrienden