$ TEXT_EXPL_XML

Al die hier opter aerden leeft, En 't vleysch tot lusten over-geeft, Koomt siet dit leste Sinne-beelt Terwijl ghy met u ziele speelt, Koomt sietet met een diep gepeys, Want 'tis de stant van alle vleys. Daer is geen vorst, geen hooge macht, Daer is geen slaef soo kleyn geacht, Daer is geen huys-man op het lant, Geen visscher aen het dorre strant, Geen krijghs-man die den degen voert, Geen kramer die op winste loert, Geen mensche, wie het wesen mach, Die oyt of son of mane sach, Geen man, geen maeght, geen echte wijf, Of dit en past op haer bedrijf. Dus wie het zy, of wat hy doet, Die segge staegh in sijn gemoet: Mijn Ziel, hoe! zijt ghy niet beschroomt? De Tijt die gaet, de Door die koomt. Dit is een woort van groote kracht, Indien het recht wort over-dacht, Het is een breydel voor de ziel, Op datse noyt in sonden viel, Want wie sal hellen nae het quaet Als hem de doot voor oogen staet? Wel ghy, die noch in uwen tijt Hier met u aertsche leden strijt, Gaet hecht dit vast in u gepeys, En toomt alsoo het dertel vleys. Is yemant hier in dese stadt Door vuyle lusten op-gevat, Of door de jonck heyt omgevoert, Die op sijns naestens vrouwe loert, Of op sijn buyr-mans dochter let, Om haer te krijgen in het net, O die, eer dat hy dieper gae, En vorder in het wilde slae, Die beelde sich dit schou-spel in, En segge met een rijpen sin: Mijn Ziel, hoe! zijt ghy niet beschroomt? De Tijt die gaet, de Doot die koomt. Indien dat u de wraeck-sucht quelt, En u gemoet in roere stelt, Of dat ghy, door een ouden haet, Van nijt en spijt als swanger gaet, En denckt, uyt enckel onverdult, Hoe ghy u vyant krencken sult; Ey toomt een weynigh u gebreck, En gaet in eenigh stil vertreck, En segt daer met een rijp gemoet, En seght daer uyt een sedigh bloet: Mijn Ziel, hoe! zijt ghy niet beschroomt? De Tijt die gaet, de Doot die koomt. Indiender is een weeligh gast Die slechts maer op sijn mont en past, En geen soo lieve dingh en weet Als hoe men brast en lecker eet, Of schier geduerigh poogt te zijn By mal geselschap inden wijn, Of daer men met de schijven klapt, En niet als malle dingen snapt, Iae schier noyt eenigh woort en seyt, Als dat tot vuyle tochten leyt; Dien bid ick, wat ick bidden mach, Dat hy een uyrken voor den dach, Wanneer de dampen van den wijn Hem uyt het breyn vertrocken zijn, Dat hy dan in sijn boesem gae, En eens ter degen over-slae Hoe dat sijn kostelicke tijt Dus ongevoelick henen glijt, Iae als een arent henen vlucht, En segge dan met diep gesucht: Mijn Ziel, hoe! zijt ghy niet beschroomt? De Tijt die gaet, de Doot die koomt. Indien dat u de malle pracht Wil brengen onder haere macht, En dat de lust van moy te gaen V herte vult met enckel waen, Soo dat u kleet meest alleen dach Gestelt is nae den nieuwen slach, En koomt dan strijcken over straet, Gelijck een paeu daer henen gaet Als hy sijn veren steeckt om hoogh, En toont ons menigh glinster-oogh; Ey lieve, let op u bedrijf, Ey let doch op u nietich lijf, En seght, wat gaet ons menschen aen Soo gants te leven nae den waen? Mijn Ziel, hoe! zijt ghy niet beschroomt? De Tijt die gaet, de Doot die koomt. Is in u hant onwettigh goet Dat leyt en wroegt op u gemoet, Dat u tot aen het herte knaegt, En dickmael gantsche nachten plaegt, Dat u tot inde ziele bijt, Oock dickmaels op u soetsten tijt, En dat ghy des al niet-te-min Blijft hangen aen het vuyl gewin, Soo stort u neder voor den Heer, En opent daer u innigh zeer, En bidt hem dat u meerder kracht Van boven werde toe-gebracht, Op dat ghy, door een nieuwe jeugt, Den strijt ten lesten winnen meugt; Maer neemt oock dan tot uwer baet Het beelt dat hier geschildert staet, En segt met diep-gegronde tael, Iae segt het veel en menigmael: Mijn Ziel, hoe ! zijt ghy niet beschroomt? De Tijt die gaet, de Doot die koomt. Ten lesten, vrienden in 't gemeen, Die noch het leven hebt te leen Van Godt ons aller opper-Heer, Leeft, leeft voortaen tot sijner eer, Gaet eygent hem u gants bedrijf, V ziele met u nietigh lijf; Maer soo ghy noch den vleessche leeft, En u de sonden over-geeft, Of ymmers niet genoegh en strijt, Maer dienstbaer aen de werelt zijt, Soo slaet u vry dan opte borst, Tot dat ghy naer het eeuwigh dorst, En berst oock vry in tranen uyt, En maeckt geduerich dit besluyt: Mijn ziel, hoe! zijt ghy niet beschroomt? De Tijt die gaet, de Doot die koom. En voeghter dan by Al wat een werelts hert kan vinden of bedencken, Al wat de werelt selfs kan aen de Werelt schencken, Dat scheyt sich al-te-mael van onse leden af Wanneer men kout en stijf sijgt in het duyster graf. Tussen twee gesette palen Dat is, tusschen dach en nacht Wort ons leven door-gebracht; Siet hoe dat wy neder-dalen Eer het yemant seggen kan, Oock dit Woort dat gaeter van: Tusschen doeyen ende vriesen Ist dat wy den tijt verliesen

;

Ces choses sont bien seantes,plai- santes ... Il ne faict rien qui commence bien & ne finit

SEQ 126 PARENT embstma_1288 IIHIM GUL ; MNE ; EMBLEMS ; ILL_BOOK TYPE emblem pictura MOTTO_IT_NORM Il tiempo va, la morte viene TIPE emblempictura NEXT embstma_1288_emblem127 MOTTO_IT Il tiempo va, la morte viene CAPTION_EN reserved for caption SOURCE_FILE embstma_1288.xml LINK_FACSIMILE embstma_1288_fac520 MOTTO_LA

Il tiempo va, la morte viene

HIM GUL ; MNE ; EMBLEMS ; ILL_BOOK IC 86(IL TIEMPO VA, LA MORTE VIENE) PREV embstma_1288_emblem125 URL_IMAGE embstma_1288_pic520.jpg ID embstma_1288_emblem126 CHILDREN CHILDREN_SQRT 0