$ TEXT_EXPL_XML
Een vrouwe in weerschijn
gekleet, bedaeghd van
opsicht en van jaren, met
goud gekroont, hebben-
de in de rechter hant een
vijle, al waer boven op 't
handvatsel geschreven
staet,
is, zy neemt af en maeckt glad: hebbende in de
slincker hand een krans, te samen gevlochten
van laurier, klimop en mirten, waer aen twee
granaet-appels hangen. Zy sal sitten in eene
stoel, die geciert is met bladers en vruchten
van cedren, cipres en eycken, als mede van
olijftacken: dese plaets sal aen die sijde
staen, daerse metten elleboge nae toe leunt,
een plaets die naast aen dees beeldenis is. Zy
sal sitten in 't midden van een schaduachtigh
voorhof, en in een boomrijcke plaetse van
een hoeve, rontom met Platani of Arendoorn
bomen. Voor hare voeten salse hebben een
hoop boecken, waer tusschen een baviaen sal
sitten, die gekleet sal zijn met weerschijn
van allerleye verwen, om de verscheydene
wetenschappen uyt te drucken, die in een
geleerde Academie worden verhandelt.
Bedaeghd wort zy gemaelt, van wegen
de volmaeckte en rijpe kennisse van de din-
gen die zy besit, en waer van in dees ouder
wort gesproken: als die de jeughdelijcke
lichtvaerdicheyt, noch de sufachtige ouder-
dom, niet is onderworpen; maer als eene
die begaeft is met een vast gemoed, en een
gesont oordeel.
Datse met goud gekroont is, geeft te ken-
nen, dat wanneer 't verstand van den Acade-
mist zijne gedachten sal voortbrengen, de
welcke in 't hoofd, of so Plato in zijne Timaeus
segt, in de verstandelijcke deelen van 't ge-
moed bestaen, soo is 't van noode dat die ge-
fineert zijn als 't goud, ten einde die op alle
toutsen mogen proef houden.
In de rechterhand heeftse een vijle met
de spreuck rontom,
neemt af en maeckt glad: want gelijck de vijle het
yser vijlt en te gelijck glat maeckt, den roest
afdoende, dat het blinkende wort, also wor-
den oock in de Academie alle overtollige
wercken weghgenomen, verbeterende 't ge-
ne gemaeckt is, 't werck polijstende en ver-
lichtende: en daarom is 't noodigh dat het
gestelt werde onder de vijle van een ernst-
haftiger oordeel der Academisten: en dat-
men doe gelijck Ovidius segt:
En laten yder woord voor 't oprecht oordeel duycken.
Waer over Quintilianus seyt dat de vijle het werck
polijst. En niet sonder reden is Horatius in zijne
Dichtkonst gram, van dat de Latijnen niet
sulcken vlijt deden om haere wercken op te
vijlen en te polijsten als wel de Griecken.
Petrarcha klaegt oock daar over. En hier uyt
wort kloecklijck gesegt, dat het werck noch
de laetste schaef of vijle moet hebben, om
dat het niet schoon noch genoegh gepolijst
is. Waer van de Latijnen dit spreeckwoord
hebben Limam addere, onder de vijle doen, op
dat het overtollige werde afgedaen: want
het gevijlde noemtmen glat.
De krans is met Lauwer, Klimop, en Mirthe
omvlochten, om dat dese drie planten de
Poeten worden toegevoeght, en dat door
de verscheyden manieren van Poesie die in
de Academie bloeyen. Oversulx behoort
de Mirth aen een honighsoet Minnedichter,
die met soeticheyt en bevalligheyt zijne
minnesangen queelt: want de Mirth is een
beeld van 't vermaeck en de aengenaemheyt,
en Venus is moeder van de Liefde. Oock seyt
Nicander, dat Venus tegenwoordigh zijnde, ter-
wijl het oordeel van Paris wierde uytgespro-
ken, gekroont was met Mirth, om datse haer
soo aengenaem was. Waer over Virgilius singt,
Aen Bacchus past de druyf, de Mirth is Ve-
nus çier:
En Phoebus wort omkranst met frissche Lauwe-
rier.
En Ovidius, willende het feest van Aprilis sin-
gen, roept Venus aen, dat zy zijne hoofdslapen
mette Mirth wilde aenraecken, ten einde hy
te beter de Minnedeuntjes, die haer pasten,
soude konnen singen.
Met veyl of Klimop en met Laurier wierden
alle Poeten sonder onderscheyt gekroont,
en hier mede wierde Pindarus gekranst. Niet
te min is de Klimop, in 't besonder, de vro-
lijcke Poeten toegepast, gelijck Ovidius, Pro-
pertius, en verscheyden andere verhalen.
De Laurier past meer den Helden-sangers,
die de daden der Keyseren en Helden be-
schrijven. En de Helden, die overwinners
waren, zijn met Laurier gekroont geweest.
En daerom stelt Apollo dieselve tot een krans
voor de verhevene en overwinnende Vor-
sten, en heylight hem dieselve mede toe, als
een Vader van de Poeten, zijnde een plante,
die een seer hooge, aengenaeme, en soete
stijl wel past. En om op te houden van te
redeneeren, over dese drie Poetische plan-
ten, salt genoegh zijn te seggen, dat Petrarcha
te Romen, met drie kranssen, van Laurier,
Klimop en Mirth is gekroont geweest, ge-
lijck Senuccius Florentin, zijn goede vriend, die
als doen geleeft heeft, getuyght gesien te
hebben.
De Granaet-appels zijn beeldsels van de
vereeninge der Academisten, zijnde dese ap-
pels van Pierio gestelt tot een beeld van ver-
samelinge van volck en geselschap, dat in ee-
ne plaetse by een vergadert is, en door
wiens vereeninge zy behouden worden: en
hierom waren zy Iuno toegeeygent, gelijck-
men in vele medaglien kan sien, alwaer Iuno
Conservatrix op gestelt is. En om dat Iuno
oock gehouden wierde voor een bovensitster der
koningrijcken, soo wierd zy geschildert met
een Granaet-appel in d'eene hand, als een
onderhoudster van de vereeniginge der
volckeren.
De Academie sal sittende gemaeckt wor-
den, om dat de oeffeningen van de Acade-
misten, gemeenlijck also geschieden: hare
cedren stoel sal uytgesneden zijn, om dat de
cederboom voor een beeld van de gedurig-
heyt wort genomen, gelijck Pierius segt. Want
dat selve hout verrot noch vermolsemt niet.
Op welcke geduricheyt de Academici oock
opsicht behooren te hebben, op datse haere
wercken wel geschaeft en gevijlt voor den
dagh mogen brengen, op dat zy de Cedren,
dat is, de eewigheyt mogen waerdigh zijn.
Plinius seyt, dat als eenigh ding met het sap of
met oly van Cedren is nat gemaeckt, dat
het van de motten of wormen niet sal ge-
knaeght worden:
ken van Numa Pompilius verhaelt, diewelcke
535 jaeren daer nae op den bergh Ianiculus
van Gneus Terentius, terwijlen hy zijn land om-
spitte, gevonden zijn.
de, 't zijn dingen die den Ceder waerdigh zijn, dat is,
die in eeuwiger geheughnisse behooren ge-
houden te worden. En daerom sneden zy
dieselve in Cipressen, zijnde oock onver-
derflijck als de Ceder, gelijck mede de Eyc-
ke voor de geduricheit en derselver kracht
genomen wert. Te meer past mede de Eyc-
ke daer toe, om dat in de Capitolijnsche
Agonalen, die van den Keyser Domitianus in-
len, met eycken lof gekroont zijn geweest,
gelijck mede de kamerspeelders, cyther-
speelders en Poeten. Waer van Martialis, Ju-
venalis, en Scaliger over Ausonium, wijtloopiger
verhael doen.
De Olijf om datse altijd groen is, wort
oock voor de geduricheyt genomen, 't welck
Plutarchus in zijn Gastmael aldus verklaert,
d'Olijf, Laurier en Cypres worden door ha-
re vetticheit en hette bewaert en onderhou-
den, gelijck mede de veyl of klimop. En
worden dese seer nae aen 't beeld van de
Academie gestelt, wesende een plante, diewelc-
ke van de Poeten, Pallas is toegewijt.
Minerva, die uyt het hoofd van Iupiter is gebo-
ren,
des verstants, wijsheyts en kennisse, sonder
welcke noodwendige gaeven, niemant een
Academist kan wesen, want wie daer van be-
rooft is, die wort geseyt, sulx te doen
Minerva
of wetenschap: gelijck 't selve van Horatius
en Cicero dickwijls gebruyckt is. Als of zy
wilden seggen, ghy sult niet doen of spree-
ken, waer in de Nature tegen u verstand, of
de gunste des hemels, strijt: gelijck eenige
braeve geesten, die willende den Academist
en Poeet naebootsen, raepen hier en daer ee-
nige dichten, doch sonder kennisse of aert
uyter Natuure daer toe te hebben, niet eens
denckende, hoe zy meer spreken, hoe zy
haere onwetenheyt meer aen den dag bren-
gen. Soo is 't dan van node, voor die daer
begeert een onsterflijcke naeme van een wijs
Academist te hebben, dat hy sich voede met-
te vrucht van de Olijve, dat is, dat hy besigh
zy, om de wetenschap van Wijsheyd en ken-
nisse te verkrijgen, door nachtwaecken en
naerstige oeffeninge: waer van de Olijve een
beeld is. Want onder den Studenten wort
dit spreeckwoord gevonden, plus olei quam vi-
ni, als dat hy meer in oly als in wijn heeft
verteert. Verstaende dat hy meer naerstig-
heyt en sloverie mette sinnen heeft gedaen,
om de wetenschappen te verkrijgen, als met
wandelen, slempen, of andere dertelheden.
't Ander spreeckwoord, oleum & operam perde-
re, past op die gene, dewelcke alle haere tijd
en moeyte aenleggen, in dingen daerse noch
met eere noch met voordeel konnen uitge-
raken. Waer over S. Hieronymus seyt, hy heeft
den oly en kosten verlooren, diewelcke den Os totten bal-
sem sent, sprekende dit van die gheene, die-
welcke sich onderstaen sodanige persoonen
te leeren, die bot van verstandt, en quaedt
van begrijp zijn, om de wetenschappen te
vatten. Welcke wetenschappen verkreghen
worden met naerstigheyd en arbeyt, die in
dese plaets, door den Olyf, zijn uytgebeeld,
wiens blaeders scherp en bitter zijn, gelijck
oock de vrucht is, wanneer die voortkomt,
doch rijp zijnde, wort die soet en aenge-
naem, gevende een lieflijck sap: een beeld
van arbeyd en van geduyrigheyt, als 't welke
de lichaemen van 't verrotten en bederven
bewaert: also is oock de wetenschap eerst
bitter en scherp door den arbeyd en naer-
stigheyd, diemen moet doen om dieselve te
verkrijgen, doch rijp en volwassen zijnde,
dat is, de wetenschap verkregen hebbende,
so proeftmen de vrucht met overgroot ver-
noegen, en mette geduyrigheyt van een goe-
de naeme, die sich dan de student te gemoed
voerende, soo verheught hy sich in sijnen ar-
beyd, als mede inde vrucht en in 't genoe-
gen, die hy vande wetenschappen hoopt te
verkrijgen.
Zy sal midden in een schaduachtigh en
boschachtigh hofken, in een hoeve, sitten,
mette Platani of Arendoorn-bomen rontom
haer, gelijck Plinius dieselve int II boeck aen 't
I capittel beschrijft, ter gedachtenisse van
de eerste Academie, diewelcke aengevangen
is, op de hof-steede van eenen Edelman
Academus: in wiens lieflijcke hoeve, niet verre
van Athenen leggende, de Platonisten ver-
gaederden met haeren Godlijcken Plato, om
met hem te redeneren vande Platonische
wetenschappen: gelijck sulcx D. Laertius in 't
leven van Plato verhaelt. En Carolus Stephanus
seydt, dat dat-selve bosch duysent schreeden
van Athenen is geweest; soo dat de Aca-
demie haer oorsprong buyten op 't land heeft
gehadt; maer haere naeme heeftse van den
Edelman Academus verkregen. Doch dit
dient te weeten, dat de secte en de vergade-
ringe der deughtsaeme by de oude in drie-
derley wijse zijn onderscheyden geweest, te
weeten, nae de manieren, nae de plaetsen,
en nae de eygen naemen der personen. Van
de schandige manieren sijn de navolgers van
Antisthenes Cynicus, de hondsche genaemt ge-
weest, want zy hadden voor een gebruyck,
en bijtachtige tanden te verscheuren, ofte zy
schaemden sich niet, als de honden, haere
minne-lusten in 't openbaer te pleeghen, ge-
lijckmen van Crates en van Hiparchia de phi-
losophinne, de suster van Metroclus, by Laertium
magh lesen. Van de eerbaere manieren zijn
de naevolghers van Aristoteles, peripatetici of
wandelaers ghenaemt gheweest, om dat zy
voor een gebruyck hadden, al wandelende
te disputeeren en redenkavelen. Vande pu-
blijcque of openbaere plaetsen, hebben dese
haeren naeme verkreghen, die genaemt zijn
geweest nae de Steeden, als de Eliensen, Mega-
rensen en Cirenaische. En van de gemeene plaet-
sen de Stoici, diewelcke eerst Zenonische, nae
haeren oversten Zeno genaemt zijn. Maer van
die tijd af, om sich seecker te stellen voor de
schandlijcke daeden, begost dese Zeno , in 't
portael van Athenen, alwaer 1430 Burgeren
waeren doodgeslagen, te reedeneren en zijn
aenhang te versamelen, diewelcke Stoici ge-
naemt wierden, nae 't woord Stoa, 't welck
een portael bediet: waer-over die ghene
Stoici genaemt zijn, die in dat selve portael
verkeerden: 't welck daer nae, met seer
schoone schilderyen, van dien vermaerden
schilder Polignorus, is verciert geweest. Van de
persoonen zijnse oock genaemt geweest So-
cratici, Epicurei en andere, nae de naemen van
haere meesters. En also de naem van Acade-
mie, gelijck geseyt is, van den Heer Academus
af-komt, alwaer de Platonici de eerste verga-
deringen hebben gehad: soo zijn alle ver-
gaederingen der deught en geleertheyt, daer
nae Academien, jae tot desen tijd toe, genaemt
gheweest: En worden als nu in een vierde
maniere gebruyckt, te weten tot verkiesinge
van een naeme die hooghmoedigh, eersuch-
tigh, dapper, statigh, vol vreemde grillen en
spottigh is. En soo wort dese naeme, by on-
sen tijde, meesten-deel gebruyckt. En om de
uytlegginge van onse beeldenisse te volgen,
seggen wy, dat de veelheyt der boecken, die
voor haere voeten leggen, grootelijcx ver-
eyscht wort, wesende dit het voornaemste
wit van den Academist, verscheydene boec-
ken te lesen en te herlesen, om tot veelder-
leye kennisse te geraecken.
Den Baviaen maecken wy datse by Acade-
mie en tusschen de boecken sit, om dat die-
selve van de Egyptenaers voor een beeld
vande konsten gehouden wierde: En daer-
om heylighden zy dienselven aen Mercurius,
die de eerste vinder vande konsten en lette-
ren geweest is, gelijck Pierius segt; want wie
sijn plicht van een geleert Academist, wil
oeffenen, moet gestadigh in de konsten en
wetenschappen besigh zijn, diewelcke dap-
per toewassen door het gestadigh verkeeren
op de Academien.