$ TEXT_EXPL_XML
Een schoone, jonge vrouwe, met naeckte
armen en blonde hoofdhayren, gekrult,
met aerdige locken geciert, en een schoon
hulsel op 't hoofd. De kleederen sullen be-
knopt en groen wesen, staende vaerdig om
te loopen, hebbende de voeten gevleugelt,
en in de rechter hand sal zy een spoore, of
een doorne bos hebben.
De Afgonst, na Aristotelis meeninge, is een
voorstaen eenige eere of goed in yemand
te konnen sien, die met ons van gelijcke aert
en natuere is, en waer toe ons mogelijck
dunckt, dat wy oock konnen geraecken: en
dese droef heyt komt daer van niet, dat hy
die eere of dat goed niet heeft, maer om
dat hy dat selve oock wil hebben, en hy
heeftet niet.
Iong word zy geschildert, om dat de Af-
gonst meest in jonge luyden heerscht, wesen-
de alsdan stoutst en kloeckmoedigst.
De blonde en gekrulde hoofdhayren zijn
de gedachten die de Afgonstige jonge luy-
den totte eere prickelen.
Het groene beknopte kleed, bediet de
hope om 't geene te bekomen dat men be-
geert.
De naeckte armen en gevleugelde voe-
ten, en het bewijs van 't loopen, bedieden
de vaerdigheyt en snelligheyt, isset niet om
voorby te loopen, ten minsten om sich, die
met een loflijcke en deugdige aert geciert
zijn, gelijck te stellen.
De spooren, daer van seyt Cavalcante in sij-
ne welsprekens konst; de Afgonst is een
spoore, die dapper prickelt: en weckt niet
alleen de quaedaerdige op nae anderer luy-
den goed en welvaeren, gelijck als de nijdi-
ge: maer zy drijft oock de goede en fraeye
verstanden voort, om te verkrijgen 't geene
zy in anderen sien, dat haer soude mogen
ontbreecken. Hierom seytmen, dat de afgon-
stige deugd haer spooren heeft gegeven. Stimulos dedit
aemula virtus.