$ TEXT_EXPL_XML
Een lelijcke vrouwe, wiens kleed roest-
achtig sal zijn, geheel met tongen en
messen, houdende met beyde handen een
roer, als of zy wilde schieten: op der aerde
staen twee honden, die een ysere vercken
willen aenranden, 't welck om sich te ver-
weeren tegen den aenval der honden, sich
als in een kloot geeft, en sijn scherpe borstels
vertoont, waer op zy haere tanden bloedig
bijten.
Aenrandinge of beschadiginge is een on-
rechtvaerdig stuck, met voorweeten gedaen
en met opset, om den persoon aen te ran-
den, die daer door, tegens sijnen wille, scha-
de lijd. En Aristoteles verhaelt dat de bescha-
diginge anders niet is, als om een ander,
buyten 't geene de wetten bepaelen, vrywil-
ligh ongelijck te doen.
Daer zijn veele quetsingen, waer mede
men, soo veele 't recht aengaet, dat selve
overtreet: maer wy verstaen hier te spre-
ken van soodaenige, die een ander beleedi-
gen, 't zy met woorden of wercken.
Zy word door een vrouwe afgebeeld,
om eene te vertoonen, die eens anders eere
quetst, 't welck boven al een saecke is van
seer grooten gewichte.
Lelijck isse gemaelt, om datter geene le-
lijckheyt is, die daer by is te vergelijcken,
alsoo zy doet tegen 't geene dat recht en
eerlijck is. Het roestige kleed druckt uyt,
het quaed en schandelijck voornemen van
den beschadiger, dat den roest gelijck is,
't welck over al, waer men 't by leyt, schade
doet, en andere dingen verteert.
De tongen en messen op 't kleed, bedie-
den dat de lasteraer, niet alleene met woor-
den, maer oock metter daed beschadight:
onrecht geheeten, 't zy dat het met woor-
den of wercken geschiet. Diogenes vergelijckt
de tongen by messen: want als hy eenen
Iongeling oneerlijck hoorde snappen, seyde
tot hem, schaemdy u niet, dat ghy uyt een yvoren
scheede, een mes van loot treckt. David seght: haer
tonge is een scherpsnijdend swaerd. Zy houd met
beyde handen een roer om een ander te be-
schadigen: Want men moet daer by ver-
staen, die geene, die daer vrywilligh bescha-
dight, en niet by geval. Want by de onge-
rechte werckinge word de wille gebruyckt,
die op 't eynde siet, doende vrywilligh lee-
lijcke en quaede dingen. Dies Augustinus seyt:
Men moet daer of niet sien wat de mensche doet, maer
uyt wat gemoed en wille sulx heerkomt. De aenran-
dinge die de honden op 't ysere vercken
doen, als geseyt is, vertoont dat de schaede,
diemen door de gramschap doet, niet is de
oorsaecke noch aenvangh van 't gene ye-
mand door gramschap doet, maer die gee-
ne, die een ander tot gramschap terght. En
daerom kan men daer van seggen:
Wie wil quetsen, word gequetst.