$ TEXT_EXPL_XML
Een Vrouwe in 't groen gekleet, gaende in
een veld vol schoone bloemen, 't hoofd
neergeslaegen, met een Mol voor haere
voeten.
Blindheyt word genomen voor de bero-
vinge van het licht der oogen, en door ge-
lijcknisse soo wort het verstaen, voor de
Blindheyt des Verstands: Daerom wort het
ons van de Egyptenaers, door een Mol ver-
toont, gelijck Orus Apollo seyt. Het ander
door het neerhangende hoofd, dat totte
aerdsche en snel verganghlijcke bloemen
gebogen is, 't welck de Wereltsche dertel-
heden zijn, die ons gemoed aenlocken, en
sonder eenige nuttigheden, besigh houden:
want hoe veele goederen ons de bedriegh-
lijcke Werelt belooft, soo is dat maer een
weynigh aerde, die niet alleen onder de val-
sche hope van een korte Wellust is bedeckt,
maer die ons oock brenght in groot gevaer
van ons gantsche leven. Lucretius singht:
In wat Blindheyt en gevaer,
Swerft de Mensche jaer op jaer.
Ovidius singht mede:
O wat heeft het blind verstand,
Duystre nachten aen haer hand.