$ TEXT_EXPL_XML
Een seer schoone Maeghd in Hemels blau
gekleet, waer op veele Sterren staen, we
sende met Lauwer gekroont, vertoonende
haer bloote borsten, die vol melck zijn, heb
bende een seer bedachtsaem en blosend op
sicht, rontom haer kan men drie gevlerckte
kinderkens doen sweeven, waer van 't eene
een Liere hout, 't ander een Fluyt, het derde
een Trompet: En om het werck niet al te
seer te stoppen, soo kanmen eenige van dese
bovengeschreven instrumenten aen haere
voeten leggen.
Poësie of Dichtkonst, is nae 't seggen van
Plato, niet anders als een uytdruckinge van
Godlijcke dingen, die in de gemoederen,
door een yver en Godlijcke genade worden
verweckt.
Iongh en schoon wort zy geschildert, om
dat een yder Mensch, alhoewel hy plomp en
bot is, door haere soetigheyt verheught, en
door haere kracht wort getrocken.
Met Lauwer wortse gekroont, om dat
dieselve altijd groen staet en voor den He
melschen blixem onbevreest is. Want de
Poësie of Dichtkonst maeckt den Mensch on
sterflijck, en versekert hem van de sterflijck
heyt des tijds, die anders alle dingen plagh
in vergetenheyt te brengen.
Het kleed vol sterren bediet de Godlijck
heyt, en door gelijckheyt van dieselve, wort
geseyt, dat de Poëten haeren oorsprongh
uyten Hemel hebben.
De borsten vol melck, bedieden de over
vloedigheyt van de invallen en vindingen,
diewelcke zijn het leven en de ziele van de
Poësie of Dichtkonst.
Datse bloosende in 't aengesicht en vol
gepeynsen is, bediet, dat een Poeet, sijn ge
moed altijd vol heeft, van vliegende bewe
gingen, die daer in, den yver of drift ge
lijck is.
De drie kinderkens zijn de drie voor
naemste manieren van dichten, te weeten de
Pastoralia of Herderdichten, Lyrica of Lier
dichten, Heroica of Heldendichten, diewelc
ke meer haeren oorsprongh, van de natuer
lijcke bequaemheyt, als van de konst ne
men, want men seyt, door een gemeen ge
voelen, dat de Poëten geboren, en de Rede
naers of Orateuren gemaeckt worden.
Veele jae ontallijcke dingen kondemen
van de Poësie seggen, sonder van ons voorne
men af te wijcken, maer nu weet gewis een
yder kloeck geest, door de gestadige oef
ningen van de Academien en Hooge Schoo
len, soo veele van dese konst, dat soo wy
daer in wilden treden, wy de Sonne een
fackel souden opsteken, indien wy 't selve
pooghden te onderstaen, door de overvloe
dige getuyghnissen, die over al te vinden
zijn. Waer over wy dese spreucke van den
Prins der Romeynscher Welsprekentheyt,
die hy aen 't huys van den Athenienschen
Redenaer Isocrates gaf, tot lof van de geleer
de Huysen, hier by wel mogen voegen, dat
het huys van Isocrates was als een seeckere Schoole en
winckel van de Welsprekentheyt.