<p>Een aengenaeme Ionge Dochter, die ge-<lb/> kroont is met een tack vol Geneverbee-<lb/> sien, houdende in de hand een groote Spijc-<lb/> ker, staende tusschen een Leeuw en Adelaer.<lb/> Zy wort met een Genevertack gekroont,<lb/> en dat om drie reedenen, d'eene, om dat zy<lb/> noyt wormsteeckigh, verout noch vermol-<lb/> semt wert, even gelijck een goede Memorie<lb/> nimmer eenigh verderf van vergetentheyt<lb/> gevoelt noch veroudert, en daerom wortse<lb/> jongh geschildert. De tweede reeden is, om<lb/> dat de Geneverboom, gelijck Plinius seyt,<lb/> nimmermeer haere blaeders laet vallen, also<lb/> behoort een Man de weldaed die hem is<lb/> aengedaen, nimmermeer uyte gedachten te<lb/> laeten vallen. De derde reeden is, dat dese<lb/> beesien, gedistilleert met andere kruyden, de<lb/> Memorie stercken, en dat Lavendeel mette<lb/> assche, van dese Geneverbeesien, opgesoden,<lb/> de gedachtnisse seer vorderlijck is, gelijck<lb/> <pb n="embstma_1450_fac140"/> Gualtherus en andere Natuyrkundigers ver-<lb/> haelen. Castor Durantus seyt, dat de Genever-<lb/> beesien de herssenen stercken en een goede<lb/> Memorie maecken, 't welck die geene moet<lb/> onthouden, die daer weldaet heeft ont-<lb/> fangen.<lb/> De Spijcker die zy in de hand heeft, is uyt<lb/> dit spreeckwoordt heer gekomen, datmen de<lb/> Weldaet met een spijcker in de balck moet vast maken,<lb/> dat is datmen de Geheughnisse van de Wel-<lb/> daet altijt most gedencken. Datse tusschen<lb/> den Adelaer en Leeuw in staet, bediet, dat al-<lb/> hoewel dese Dieren van de reeden zijn be-<lb/> rooft, zy nochtans een danckbaere Geheug-<lb/> nisse, tegen hunnen Weldoender, hebben be-<lb/> weesen. Voor soo veele de Leeuw belanght,<lb/> getuyght Gellius, hoe Appianus de Griexsche<lb/> Historyschrijver verhaelt, 't geene hy niet<lb/> heeft gehoort, maer dat hy met sijne eygene<lb/> oogen binnen Romen, in de groote schouw-<lb/> plaetse heeft gesien, terwijl de beestejacht<lb/> aldaer geschiede: En datter een slave Andro-<lb/> dus, of Antroclus, in 't perck wierde gestelt, al-<lb/> waer een schricklijcke en vervaerlicke Leeu-<lb/> we tegen uyt quam. Maer soo haest sagh hy<lb/> desen Antroclus niet, of hy staerooghde ver-<lb/> baest op hem, en nae dat hy hem naederde,<lb/> streelde hy hem met lecken aen handen, voe-<lb/> ten, en met quispelsteerten oft een hondeken<lb/> was geweest. Antroclus die eerst, door vreese<lb/> van dit dier, was bestorven, begost nu, uyt sijn<lb/> half doode ziele, wederom moet te schep-<lb/> pen, en staerende op den streelenden Leeu-<lb/> we, scheent niet anders of zy, hunne kennisse<lb/> vernieuwende, malkanderen, met onderlinge<lb/> liefkoserien, verwillekomen en omhelsden.<lb/> 't Volck dat met groote blijdschap alle desen<lb/> handel aensag, begost met veele gejuygs sich<lb/> hier over te verwonderen. Antroclus voor<lb/> den Keyser gebracht zijnde, wierde hem af-<lb/> gevraegt, waer door dit wreede Dier tegens<lb/> hem soo sachtmoedigh was? antwoorde, dat<lb/> hy in Africa daer mede al lange hadde ken-<lb/> nisse gehad, want alsoo sijn Heere Oud Bur-<lb/> gemeester te Romen was, dat hy door menig-<lb/> vuldige slagen, sich hadde versteken in een-<lb/> saeme en woeste plaetsen, en dat hy om den<lb/> brand der Sonne, die aldaer groot is, sich in<lb/> seker hol hadde begeven, alwaer hy naulijx<lb/> was ingeraeckt, of daer quam dese Leeuwe<lb/> in, die seer gequetst was en jammerlijk huyl-<lb/> de, daer in hy seer verschrickte.! De Leeuwe<lb/> was evenwel met een nedrigh weesen, als of<lb/> hy hulpe versoch te, tot hem gekomen, en sij-<lb/> nen poot nae hem oplichtende, soo sagh hy<lb/> dat die seer was bebloet, en also hy meende<lb/> dat hy daer aen groote pijne most lijden, soo<lb/> nam hy dienselven in der hand, en trocker<lb/> een scherpe doorne uyt, de wonde suyveren<lb/> de. De Leeuw, door dese genesinge vertroost,<lb/> had hem voorts alle vriendschap bewesen, en<lb/> in sijnen schoot rustende, had hy drie gehee-<lb/> le Iaeren, in sijn hol overgebracht, levende<lb/> van sijn roof, koockende, by gebreck van<lb/> vier, het beste daer van in de Sonne, die al-<lb/> daer seer sterck was. Nae dat hem evenwel<lb/> dit wilt en beestigh leven had begost te ver-<lb/> drieten, was hy, terwijl de Leeuw op der<lb/> Iacht was, daer van geloopen, soo dat hy nae<lb/> drie daghreysen in handen van een hoop sol-<lb/> daten was gevallen, van dewelcke hy bekent<lb/> zijnde, was uyt Africa te Romen gebracht, al-<lb/> waer sijn Meester alreede was wedergekeert:<lb/> diewelcke hem als een verloopen slave ter<lb/> dood veroordeelt hebbende, om voor de<lb/> Dieren geworpen te worden, soo was dese<lb/> Leeuwe oock aldaer ! te Romen gevangen ge-<lb/> bracht: Diewelcke der verledene Weldaet<lb/> gedenckende, sijnen Weldoender met geene<lb/> ondanckbaerheyt wilde vergelden, maer hem<lb/> liever alle vriendschap bewysen. Waer over<lb/> <pb n="embstma_1450_fac141"/> Antroclus van de straffe wierde vry gekeurt,<lb/> en door 't besluyt des Volx wierde hem dese<lb/> danckbaere en beleefde Leeuwe vereert, die<lb/> hy met eenen seer braeven halsband gebon<lb/> den, door geheel Romen omme leyde: den<lb/> welcken 't Volck ontmoetende, tot hem sey-<lb/> de: Siet hier, dese Leeuwe is de Waerd van desen Man,<lb/> en dese Man is de Medicijnmeester van desen Leeuwe.<lb/> Soo veele den Adelaer belanght, daer van<lb/> verhaelt Crates van Pargameno, datter sestien<lb/> Mayers seer verdorst zijnde, seyden, tot eene<lb/> van haere Medegesellen, dat hy soude heene<lb/> gaen om Water te halen: dese vint ter syden<lb/> de Fonteyne eenen Adelaer, die by nae ver-<lb/> stickt was van een groote Slange, als die des<lb/> Aedlers hals met veele krullen hadde om<lb/> slingert, en hy sijne Seyssen by hem hebben<lb/> de, houwt den Slangh in stucken, en liet den<lb/> Adelaer vry vliegen. De Mayer dit gedaen<lb/> hebbende, keert wederomme met sijn vat<lb/> vol Waeters, gevende aen sijne kameraets<lb/> 't selve te drincken, en willende daer na oock<lb/> selve drincken, soo komt de Adelaer met een<lb/> barst aengevlogen, en smijt hem 't Waeter<lb/> van den mond af, op der aerde: de Mayer<lb/> sulx tot een teycken van groote ondanck<lb/> baerheyt duydende, als hebbende den Ade<lb/> laer verlost, sagh dat sijne Mackers, die daer<lb/> van gedroncken hadden, nedervielen en hae<lb/> stigh stierven: soo dacht hy, dit Waeter most<lb/> vergiftight zijn: en hy bemerckte terstont,<lb/> dat! dit gedaen was van den Adelaer, om de<lb/> weldaet te vergelden, die hem was bewesen.<lb/> Dese saecke is oock gedenckwaerdigh te<lb/> vertellen, die Plinius gedenckt, dat in de Stad<lb/> Sesto, een Stad in Thracien, een Maeghdeken<lb/> was, die eenen Adelaer hadde opgebracht,<lb/> welcke Adelaer om danckbaerheyt, aen sij<lb/> nen weldoender te bewijsen, soo bracht hy<lb/> altijt aen 't Maeghdeken den roof, dien hy<lb/> hadde gevangen: en als 't Maeghdeken was<lb/> gestorven, en op het Lijck-hout soude wer<lb/> den verbrant, soo storte sich de Adelaer van<lb/> self in de vlamme, en verbrande te gelijck<lb/> met het Maeghdeken. Daer by maghmen af<lb/> nemen dat de Leeuw Koning is van de aerd<lb/> sche Dieren, en de Adelaer Koninginne van<lb/> alle Vogelen in de locht, en hoe eedelder dat<lb/> een Persoon is, hoe hy oock Moediger en<lb/> Manhaftiger behoort te wesen, om de danck<lb/> baere gedachtenisse van de ontfangene wel<lb/> daeden in waerden te houden</p>

http://www.dbnl.org/tekst/pers001cesa01/pers001cesa01_0253.htm

embstma_1450

GUL

MNE

EMBLEMS

ILL_BOOK

ARTTHEORY

GUL

MNE

EMBLEMS

ILL_BOOK

ARTTHEORY

Danckbaere Geheughnisse van de ontfangene Weldaeden

Memoria grata

emblempictura

embstma_1450_emblem045

44

MEMORIA GRATA

Memoria grata: a young woman holding a big nail, standing between a lion and an eagle

embstma_1450.dmp

Danckbaere Geheughnisse van de ontfangene Weldaeden

embstma_1450_fac139

emblem pictura

25F23(LION)

25F33(EAGLE)

25G31(JUNIPER)

31D15

43A(+12)

47D8(NAIL)

57A8(+113)

86(MEMORIA GRATA DE BENEFICII RICEVUTI)

embstma_1450_emblem043

embstma_1450_pic140.jpg

embstma_1450_emblem044