$ TEXT_EXPL_XML
Een Dolphijn daer een kindeken op rijd.
't Is waer dat Pierius, door het aensien van
Pausanias, den Dolphijn voor 't gemoed dat
minlijck is, stelt. Overmits in de Stad Porse-
lene in Ionien, een Dolphijn was, geheeten
Simon: en dat nae de naeme van een Ionghs-
ken, 't welck het placht te voeren en te bren-
gen van d'een oever aen d'ander, want hy
was door dese Ionge genomen uyt de han-
den van de Visschers, hem genesende van
een Wonde, die de Visschers hem gegeven
hadden: evenwel soo passen wy dieselve tot
een minnelijck gemoed, overmits de Dol-
phijn den Menschen seer aengenaem, min-
lijck en goedigh is, niet ten opsicht van eeni-
ge weldaeden die hy heeft of sal ontfangen,
maer uyt sijn eygene natuyre. Dies oock
Plutarchus sich verwondert over de beleeft-
heyt van dit Dier, Dewijlse niet door opvoedinge
als de Honden en Paerden, noch door andere noodsaecke-
lijckheyt als de Oliphanten, Panters en Leeuwen, van de
menschen zijn vry gemaeckt, maer zijn door een ingebooren
genegentheyt beminders van het Menschelijcke geslach-
te. Alsoo datse van self dese goeddadigheyt
doen sonder datse eenige weldaed hebben
genooten, dat dit waer is, getuygen ver-
scheyden Schrijvers, als mede Pausanias en
andere, dat zy niet zijn gelockt, 't zy door 't
werpen van kruymkes brood, gelijck men
by boerterie den Visschen wel doet, noch
door eenigh ander voetsel, want den Dol-
phijn heeft de gantsche Zee tot sijn voldoen
om sijn kost te soecken, en hy heeft Men-
schen gedragen, niet door danckbaerheyt,
maer uyt een huyslijcke goedaerdigheyt:
gelijck hy veele persoonen, sonder onder-
scheyd, gedaen heeft, wesende van natuyren
meewaerigh en goedaerdigh. Solinus verhaelt
dat aen de Africaensche oever, ontrent Hippo
een Dolphijn sich metter hand liet grijpen,
en dickwijls op sijn rugge liet sitten, wien
het begeerde: onder andere, de Oud Bur-
gemeester Flavianus uyt Africa raeckte hem
self aen, en smeerde hem met welrieckende
salven, maer door veranderinge van den
reuck wierde hy seer duyseligh, soo dat hy
boven waeter bleef, als half dood zijnde, en
onthielt sich eenige Maenden van dien ge-
woonlijcken ommegang. En daer uyt wier-
de beslooten, dat hy sich niet door gebreck
van spijse, maer alleen door de vriendelijcke
ommegangh van die van Hippo liet handelen.
Noch verhaelen Solinus en Plinius wijder, dat
ten tijde van den Keyser Augustus in 't Rijck
van Campanien een Ionghsken eenen Dol-
phijn aesde met stuxkens brood, en wierde
soo vrypostigh met hem, dat hy dien selven
sonder schroom uyt sijn hand liet eeten, en
sittende op sijn rugge, bracht hem de Dol-
phijn naer 't Lac van Lucrinus, en niet alleene
dat, maer bracht hem oock van Baia naer
Pozzuolo, en 't selve dede hy soo veel Iaeren,
dat het een wonder gerekent wierde: maer
de Iongelingh stervende, stierf oock de Dol-
phijn, uyt grooter rouw (om dat hy den
Iongen in soo lange niet hadde gesien) voor
yders oogen. 't Selve wort bevestight door
de brieven van Fabianus en Mecaenas. Egesiderius
door de Zee met een Dolphijn vaerende,
door een onversien onweer, verdroncken
zijnde, hem de Dolphijn evenwel te Lande
brachte, en oordelende dat hy de oorsaecke
van des Ionghlinghs dood was, soo wilde
hy daer nae niet weder in Zee, maer wilde
tot een straffe oock sterven, en gaf op strand
sijnen geest, dan soo haest de Dolphijn het
Land raeckt, soo sterft hy. Voorwaer een
teycken van een vriendlijck, beleeft, en mee-
waerigh gemoed.