$ TEXT_EXPL_XML
Een Ionghman die al wandelende door
een veld dat vol kruyden en bloemen
staet, op een Slange treet, die sich omme-
krullende, wrecdelijck toeschiet, om hem in
sijn been te steecken, staende aen sijn rechter
hand een steyle hooghte, en aen de slincker
een snelloopende reviere, steunende op een
seer kranck riet, siende van den Hemel ee-
nen blixem afschitteren.
Alhoewel het leven der Iongen, soo wel
als der Ouden bedrieghlijck en twijfelach-
tigh is, nae 't geene de Heere Christus seyt,
Weest bereyt, want ghy weet noch ure noch tijt, niet te
min, soo is de Ionge in meer gevaer als de
Oude, en dat om sijne kracht, moedigheyt
en stoutigheyt, diewelcke doet, dat hy sich
onbedachtelijck waeght en in ontallijck ge-
vaer en perijckel stort.
Dese beeldnisse van dat een Iongelingh
in een bloemrijck veld gaet en van een Slan-
ge gebeten wort, is gebeurt te Bagnacavalla
1615 aen een Ionghman, die al wandelende
door een lustige plaetse met een Roer op de
schouderen gingh, en die een Slange gewaer
wordende, sijn Roer daer op aen leyt om
dienselven te doorschieten, maer het Roer
barstende, brenght hy sich selven om hals,
en de Slange ontkomt het, gelijck door een
klaghdicht is uytgedruckt.
Men soude het Roer oock wel by 't pe-
rijckel mogen passen, om datter naulijx iet
gevonden wert, dat gevaerlijcker is, vermits
het den vyanden niet met sijn wille doodet
maer oock tegen sijn wille sijn eygen vrien-
den, ouderen, jae oock den persoon selve die
het draeght, en dickwijls, als die geene, die 't
Roer draeght, sijnen Vyand oock niet wil
doorschieten, dan barst het los.
Het wandelen door eenen weg vol kruy-
den en bloemen, en van de Slange een on-
voorsiene steeck te krijgen, geeft te kennen,
dat de Mensche wandelende door de ge-
bloemde wegh van de verganglijcke voor-
spoet deses Werrelts, wort, wanneer hy daer
minst om denckt, door een ellendigh onge-
luck overrompelt. Men konde oock seg-
gen, dat de wegh vol bloemen tusschen een
steyle hooghte en een stortende reviere ge-
legen, terwijle men het wandelpat van dit
arme leven, door den wegh van genughten
en Werreltsche wellusten, passeert, bediet,
dat het seer veele gevaer, soo te waeter als
te lande, met sich sleept; en dat wy, wande-
lende sonder deughdlijcke en eedele over-
leggingen, of ons storten in de Zee der El-
lenden, of ons storten in de eeuwige ver-
doemenisse.
Het Ried, bediet de broosheyt van ons
leven, dat altijt in gevaer staet, om dat het
sich meestendeel leunt op swacke en broose
dingen, en niet op die, die te recht loflijck
en aenmercklijck zijn.
De blixem, op de maniere als geseyt is,
vertoont ons, dat wy niet alleen op det aer-
de en op 't waeter ontallijcke periculen zijn
onderworpen, maer dat ons boven dieselve
de drijvingen des Hemels, noch dreygen,
diewelcke daer in haere werckingen storten,
soo veele zy mogen: soo dat men kan seg-
gen, dat God dickwijls toelaet, dat wy om
onse sonden en misdaeden worden gestraft,
en dat door verscheyden toevallen en wan-
gunsten, die ons overkomen. Daer over segt
Paulus, als de Sonde sal vervult zijn, soo baertse den
Dood. Also dat geen Menschlijck vermogen,
kan tegenstand doen, aen de macht des gee-
nen, diewelcke wetten en paelen in alles ge-
stelt heeft. Het heeft Aeschilus de Poeet niet
geholpen, dat hy in 't veld wandelende, het
gevaer des doods, dat hem voorseyt was,
sochte te ontvlieden: Want een Adelaer dra-
gende eene Schildpadde in sijne klauwen,
sagh van boven uyte locht, den kaelen en
grijsen kop, van desen ongeluckigen Poët, en
meenende dat het een blinekende steen was,
liet dienselven, daer van boven op vallen, sulx
dat hy, op dien selven dag, om 't leven quam,
waer in hy vreesde, dat hy sterven soude, ge-
lijck Plinius in 't X boeck in 't III cap. verhaelt.