$ TEXT_EXPL_XML
Een Vrouwe met twee ongelijcke aenge-
sichten, siende met het jeughdelijckste
ten Hemel, met het oudste nae der aerde,
sittende op een Hemels kloot, of een blauwe
ronde bolle vol sterren, houdende haere
rechter hand voor de borst, en de slincker
uytgestreckt nae der aerde, de slippe van
haer kleed ophoudende, alwaer een Radt ter
syden staet: 't welck is het eygen Hierogli-
phisch beeld in de H. Schriftuyre, van de
Theologische kennisse: want gelijckerwijs
het Rad de aerde niet raeckt, ten zy alleene
met den ommetreck of onderste rondig-
heyt, hoewel 't sich nochtans beweeght, also
moet een oprecht Godgeleerde, sijne sinnen
stieren nae de kennisse, doch also, dat hy die
slechts, gaende maecke, en niet alles over
hoop smijtende, verwarre.
De twee aengesichten waer mede zy nae
den Hemel en nae der Aerde siet, bedieden,
gelijck Augustinus tot Volusianum seyt, dat de
Godgeleertheyt is gevestight in 't gestadigh
opmercken en in 't stantvastigh beminnen
van God en van sijn evennaesten, en daerom
kan zy tot God niet opwaerts sien, of zy
moet oock het oogh nederwaerts op hae-
ren naesten slaen: en dit bediet, dat een
Godgeleerde niet van noode heeft, dat hy
met eenen oock niet soude dencken, dat hy
een Mensch waere, en dat hy lichtlijck in
veel doolingen kan komen te vervallen, en
daerom moet hy voorsichtlijck gaen, en met
opmercken voor hem sien, hoedaenigh hy
Gods Woort-sal uytleggen en verkondigen.
Met een jeughdigh gesicht wort zy ge-
maelt, ten Hemel siende, want gelijck hoo-
ge en wijt afgescheydene dingen nieuws-
gierigh zijn en aengenaem: also zijn de aerd-
sche en nedrige dingen, om datse veel moey-
lijckheyt en swarigheyt onderworpen zijn,
onaengenaem en verdrietigh.
Zy sit op eenen Hemel vol sterren, ver-
mits de Godgeleertheyt haer ruste niet stelt
in eenige aerdsche saecken, maer gaet regel-
recht streven nae de kennisse Godes, van
waer zy daer nae, een regel en richtsnoer
krijght van wetenschap en kennisse van alle
dingen, die haer licht maeckt, in die dingen,
die wy met groote verwonderinge, hier op
der aerde, met onse oogen aenschouwen.
De handen voor de borst, drucken de
staetigheyt uyt, om dat dese een kennisse al-
ler kennissen is.
De slippe van 't kleed die mette handen
opgehouden wort, bediet dat het eene deel
van de Godgeleertheydt, sich streckt tot
aerdsche, doch noodsaecklijcke dingen, die-
welcke daer in bestaen, dat wy onse hande-
lingen oprechtlijck nae de deughd sullen
stieren, om de sonden te mijden, om God
inwendigh en uytwendigh te eeren, en an-
dere dingen, die daer zijn als een kleed waer
onder wy niet doordringen, ten zy de ge-
moederen van God verlicht zijn.