$ TEXT_EXPL_XML
Een lichthertigh Iongelingh, gekleedt in
verscheyden verwen, met een krans van
slechte bloemen, hebbende van d'eene syde
een Windhond, en van d'ander syde een
welgesadelt Paerd, staende als of hy mette
rechter hand geld stroyde.
Nae dat Aristoteles seght, is de Ieughd dees
Ouder die van twintigh Iaeren begint tot
vijf en dertig toe: in welcke tijd de Mensch
verstand heeft, en alles nae de Deughd kan
aenleggen: Maer door de frischeyt en het-
tigheyt des bloeds, is alle sijn lust nae din-
gen, die in de sinnen vallen: en oock werckt
de Reeden niet in de Deughd, dan met
groote tegenstand, 't zy door de begeer-
lijckheyt of door de treck van eere.
Lichthertigh wort hy met de Dieren aen
de syde geschildert, en met het bewijs van 't
geld stroyen, om de besondere genegent-
heyt van den Iongelingh uyt te drucken:
't welck is om lichthertigh, een liefhebber
van der Iagt, en een geldverquister te wesen:
gelijck Horatius in sijne dichtkonst uytdruckt:
Hier met een Valck of Hond, daer met een paerd ter Iagt,
Lichthoofdigh, sonder raed, die 's Vaeders raed veracht:
Versmaeder van het goed, verquister en hoveerder,
Vol opgeblasen tocht, een slemper en verteerder.
De verscheydentheyt van verwen, bedie-
den de menighvuldige veranderingen van
de gedachten en jeughdige voorstellingen:
Daerom wort hy met een slechte bloeme-
krans, sonder vruchten, gekroont, om te
vertoonen, dat de Iongelingen begeeriger
zijn op de schoonheyt en den schijn, als op
het noodige, en 't geene in der daed, goed is.