<p>Een jeugdigh Ionghman, staende tusschen<lb/> opgeresene roock en viervlammen, maer<lb/> die sich met een vrolijck gesicht na den rook<lb/> keert, houdende in de rechter hand een krans<lb/> van Gras, in de slincker hand eene van Eyc<lb/> ken: voor sijne voeten, van d'eene sijde is een<lb/> diepe kuyle, vertredende van d'ander syde<lb/> seer onversaeght Sabels, Wapenen, Schilden,<lb/> Harnassen, en Messen, en overmits dit over<lb/> een komt met gelijcke omstandigheden, als<lb/> wy sullen seggen, soo hebben wy hem op de<lb/> oude krijghsmaniere afgebeeld.<lb/> <pb n="embstma_1450_fac300"/> Een frisch en jeugdigh Iongman wort hy<lb/> geschildert, om dat hoe de Liefde tot het<lb/> Vaderland ouder is, hoe zy krachtiger wort<lb/> en meerder bloeyt, want zy verswackt, noch<lb/> verliest haer kracht nimmermeer, daer noch-<lb/> tans alle de andere Minne-Liefden ophou-<lb/> den. Een Ridder nae dat hy lange tijd, zijn<lb/> Beminde sal hebben gedient, soo sal de Min-<lb/> nefackel door de kille tijd en door d'oude-<lb/> re Iaeren uytgebluscht zijnde, andere ge-<lb/> dachten mede brengen, en metter tijd ver-<lb/> koelen: maer de Liefde tot het Vaderland,<lb/> nimmermeer. Een koopman door de winst<lb/> en geldhonger aengelockt, sal zee, onweder,<lb/> noch eenigh gevaer aensien, maer sal ten lae<lb/> sten noch verlangen, om den Oever zijns<lb/> Vaderlands te betreeden. Een Hovelingh<lb/> verleckert zijnde, door eersucht en staet, en<lb/> hooghdravende te Hove levende, gevoet<lb/> zijnde door een bedrieghlijcke hope, denckt<lb/> niettemin dickwijls om zijn nest daer hy ge<lb/> broet is. Een Capiteyn nae dat hy veele<lb/> Iaeren in den krijgh sal zijn geweest, om een<lb/> heerlijcke naeme en eere te verkrijgen, keert<lb/> noch ten laesten nae zijn Vaderland, om ru-<lb/> ste. Laet ons hier de schrandre Vlysses tot<lb/> een voorstel dienen, diewelcke verkeert heb-<lb/> bende, gelijck een doorluchtigh Capiteyn<lb/> betaemt, in de aldereedelste deelen van<lb/> Grieckenland, en boven maeten lieftalligh,<lb/> zijnde aen des Keysers Hof, verlanghde al-<lb/> tijd nae Ithaca, zijn Vaederland, te keeren,<lb/> hoe klippigh, leelijck en dorr' het oock was.<lb/> Dese Liefde tot het Vaderland is een eeu-<lb/> wige en gedurige verbintenis en eere, die een<lb/> ygelijck van natuyr schuldigh is, gelijck een<lb/> kind aen zijn Vaeder, wesende daer in ge-<lb/> teelt, hebbende locht en leven daer in ont-<lb/> fangen: En voor soo veele Plato in Critone, en<lb/> Hierocles beweeren, soo is het meerder ver-<lb/> bintnis en eere diemen bewijst aen 't Vader-<lb/> land, als aen Vaeder en Moeder, waer van<lb/> 't Vaederland den naeme heeft. Van 't selve<lb/> gevoelen is mede Plutarchus in zijne Zeede-<lb/> handlingen, daer hy seyt, Voorwaer het Vaeder-<lb/> land, op dat ick nae der Cretensers maniere spreecke, is<lb/> meerder in u als u Moederland, en heeft meer recht als u<lb/> Vaeder of Moeder. Door soodaenigen treck en<lb/> natuyrlijcke genegentheit komt het, dat een<lb/> ygelijck zijn Vaderland, sonder uytneminge<lb/> van plaetse, hoe slecht of groot dat het oock<lb/> magh wesen, bemint. Iae Vlysses ylde soo seer<lb/> nae de harde klippen van Ithaca, als Agamemnon,<lb/> nae de eedele muyren van Mycenen. Want niemant<lb/> bemint zijn Vaederland, om dat het groot, maer om dat<lb/> het zijn Vaederland is, seyt Seneca de Philosooph.<lb/> De Liefde wast noch soo veel te meerder in<lb/> de herten van de Burgeren, dat zy oock, als<lb/> verblint zijnde, niet aensien de heerlijckheyt<lb/> van eens anders Vaderland, maer een yge-<lb/> lijck bemint zijne daelen, weyden, bergen,<lb/> hoyblocken, jae zijn woest en wild Land,<lb/> meer als de eedele stad van Romen: en hier<lb/> uyt komt het gemeene spreeckwoort, dat de<lb/> Vaederlandsche roock ons doorluchtiger schijnt, als der<lb/> vreemden vier, en daerom is hy by den roock<lb/> gestelt, daer de vlam hem over de schoude-<lb/> ren vlieght. Hier uyt spruyt het geene dat<lb/> Homerus van Vlysses verhaelt, dat hy wenschte<lb/> te sterven, wanneer hy slechts den roock van<lb/> zijn Vaederland mocht sien. En dit singht<lb/> Ovidius mede in zijne Dichten, de Ponto:<lb/> Vlysses zijnd' een Man vol wijsheyt en geeert,<lb/> Wenscht wederom te sien den roock aen 's Vaeders<lb/> heert:<lb/> Ick weet niet hoe de sucht des Vaederlants kan trecken,<lb/> Die in elx hert gegrift, dees vreughde kan verwecken?<lb/> Wat overtreft doch Room? waer 's kouder Land<lb/> als Schyt?<lb/> Het snootste hy verkiest, en 't schoonste hy versmijt.<lb/> Lucianus seyt mede in 't lof van 't Vaederland,<lb/> dat de Vaederlandsche roock veel luchtiger brand, als der<lb/> vreemden vier. Dit 's dan geen wonder, dat alle<lb/> vreemdelingen Roomen lasteren, als die dan<lb/> hier in, dan daer in haer Vaderland prijsen:<lb/> Want de Liefde verduystert haere oogen,<lb/> datse eens anders grootheydt niet konnen<lb/> onderscheyden: En daerom slaen zy geen<lb/> acht op het waerdige lof, waer door zy<lb/> haer onverstant te kennen geven: alhoewel<lb/> Euripides zeght, dat zy niet recht verstandigh zijn, die<lb/> eens anders manieren en Vaederland meer prijsen, als haer<lb/> eygen. Doch nae mijn oordeel acht ick die<lb/> verstandiger, die de hoedaenigheyt van de<lb/> zeeden en verschillen van plaets tot plaets<lb/> recht onderscheyt. Laetse dan het decksel<lb/> van de verblinde Liefde tot het Vaderland,<lb/> van haere oogen, weghdoen: Laetse het<lb/> waerachtige sien, sonder sucht: Laetse met<lb/> Athanaeus, die hoewel hy selve een Heyden<lb/> en Grieck was, seggen, dat Romen een Hemels<lb/> Vaederland is, en een kort begrijp van de geheele Werrelt.<lb/> <pb n="embstma_1450_fac301"/> Hemelsch in der waerheyt, niet soo veel be-<lb/> langht de schoonheyt en lieflijckheyt van<lb/> haere gelegentheyt en de vriendlijckheyt<lb/> van de locht, maer voor soo veele, om dat<lb/> God aldaer zijne Heylige Kercke heeft wil-<lb/> len bouwen, zijnde dit de sitplaetse van zij-<lb/> nen Stadhouder, die de sleutelen des Hemels<lb/> houdt en de Hemelsche schatten uytdeelt.<lb/> 't Is oock een kort begrijp van de Wereld,<lb/> om dat in dese plaetse niet alleene verschey-<lb/> dene Volckeren te saemen loopen, soo uyt<lb/> Vranckrijck en Hispanien, maer oock soo<lb/> sietmen aldaer, Griecken, Armeniers, Duyt-<lb/> schen, Engelschen, Hollanders, Switsers,<lb/> Muscoviters, Maroniten, Persianen, Africa-<lb/> nen, Traciers, Moren, Iaponesen, Indianen,<lb/> Sevenbergers, Vngeren en Schyten, en ge-<lb/> lijck Athanaeus seyt, Soo woonen in die Stad geheele<lb/> Volckeren, als Capadociers, Schiten, uyt Ponto, en ver-<lb/> scheyden andere, welckers inwoonende toeloop is, van 't<lb/> Volck des geheelen bewoonlijcken aerdbodems. Op dese<lb/> maniere komen alle de deelen des Aerdrijx<lb/> van self, om vrywilligh met haer bloed en<lb/> met haere kinderen dienstbaer en burgers<lb/> van Romen te wesen, als het hoofd van de<lb/> Werld: Waer over met groote reeden Ro-<lb/> men genaemt magh worden een Toevlucht,<lb/> een Tonneel, een Tempel en een kort be-<lb/> grijp van de geheele Werlt. En wy konnen<lb/> bevestigen 't geene Petrarcha seyt, dit getuygh ick<lb/> dat Romen de opperste woonplaets is, van de Mensch-<lb/> lijcke heerlijckheyt, noch daer is oock geen soo verre afge-<lb/> scheyden hoeck Lands, die 't selve soude derven ontkennen.<lb/> En of wel dieselve Petrarcha in eenige klinck-<lb/> dichten daer van qualijck spreeckt, soo ver-<lb/> betert hy nochtans soodanige doolinge, met<lb/> een overvloedigh lof in zijne Latijnsche<lb/> wercken, alwaer hy dapper uytvaert tegens<lb/> Gallum, waer in hy Romen noch dit eedel lof<lb/> geeft, dat Romen is het hoofd des Werrelds, Ko-<lb/> ninginne der Steeden, Zeetel des Rijx, de Burgh des Ca-<lb/> tholijcken geloofs, de fonteine van alle gedenckwaerdige<lb/> geschiedenissen. En soo hy 't hadde gesien, in soo<lb/> heerlijcken stant, als het nu is aengewossen,<lb/> en boven maeten verciert, hy soude niet<lb/> minder geseydt hebben, als dat de Muyren en de<lb/> Palleyssen wel waeren te needer gestort, doch dat de eere<lb/> van haere naeme onsterflijck was. Iae hy soude veel<lb/> liever geseyt hebben, dat tot de eere van een<lb/> onsterflijcke naeme, de eeuwigheyt en de<lb/> verheven Majesteyt met dese Stad wel over<lb/> een quam. Want in dieselve Stad blinckt uyt<lb/> de glans van de nieuwe gebouwen, die als<lb/> benijders zijn, van de oude heerlijckheyt,<lb/> wiens voetstappen een verwonderinge en<lb/> een regel stellen aen de Bouwkonst. Daer<lb/> zijn de wijde straeten, daer sietmen de ver-<lb/> heventheyt van de trotse Paleysen, Obeli-<lb/> scen, Columnen, Bogen en Tropheen, daer<lb/> worden de wonderlijcke en selsaeme statuen<lb/> bewaert, van de alderoudste beeldhouwers,<lb/> die van Plinius genaemt zijn, Niobe met haer<lb/> Soonen, Laocon, Dirce aen den Stier gebonden<lb/> en veel andere: waer toe sich oock voegen,<lb/> de nieuwe beeldhouwerien en schilderien,<lb/> diewelcke tegenwoordigh de goede naem<lb/> van de Oude niet wijcken. Boven dat isser<lb/> de gewoonlijcke loop van den Tiber, de Ko-<lb/> ningh van de Revieren, daer zijn menighte<lb/> van buysen of waterleydingen, en lopen ver-<lb/> scheyden springende sonteynen, met schoo-<lb/> ne waterbacken: daer bloeyen de vermaek-<lb/> lijcke Lusthoven door de hovaerdige en<lb/> breede bergen en heuvelen. En 't welck noch<lb/> meest betreft, soo sietmen menighte van<lb/> Kloosteren, heylige plaetsen, Collegien en<lb/> heylige Kercken 't hoofd in de locht steken.<lb/> Voor soo veel 't Roomsche Hof belanght,<lb/> soo kanmen dat by een Hemelsche Hierarchie<lb/> of Engelordre vergelijcken: gelijck Pius II<lb/> schrijvende aen Martinum, seyt, ghy sult seggen<lb/> dat het Roomsche Hof een Hemelsche Hierarchie ge-<lb/> lijck is: doorloopt en doorsiet de Wereld, doorsnuffelt<lb/> der Princen gewelven en let nau op der Koningen Hoven,<lb/> en verhaelt ons dan offer een Hof is, dat by het Aposto-<lb/> lische magh werden geleecken? Voor soo veele de<lb/> eedele verstanden belanght, die altijd daer-<lb/> inne bloeyen, daer van is 't onnodigh te spre-<lb/> ken: Want daer in worden geboren en ko-<lb/> men oock van buyten in, de aldergeluckigh-<lb/> ste verstanden, die aldaer, als het goud in den<lb/> oven, gesuyvert en gesijneert werden: Hier<lb/> uyt komt het, dat veele met een broeck vol<lb/> winds en opgeblasen van hovaerdye in Romen<lb/> verschijnen, en vermetelijck haer laeten<lb/> duncken, datse wat weeten, diewelcke daer<lb/> nae soo needrigh als een Lam, en dat vol be-<lb/> schaemtheyd, daer uyt scheyden, maeckende<lb/> geen rekeningh aldaer te blijven, om datse<lb/> aldaer haer naeme en glants verliesen, even<lb/> gelijck de Revieren die sich in een groote<lb/> Zee storten. Swijgh Iustus Lipsius, die in u<lb/> eerste boeck in den XXIII brief, Romen derft<lb/> verwijten dat het is een woeste en verwarde<lb/> <pb n="embstma_1450_fac302"/> stad, en dat gantsch Italien ongehavent en<lb/> ongebouwt is, soo van lof als van schriften.<lb/> Al even eens als of al zijne wijsheyd niet ge<lb/> grondet waere op de oude Romeynsche<lb/> Schrijvers, hebbende oock geleert by de<lb/> nieuwe Italianen, soo van Beroaldus, M.A. Sa-<lb/> bellicus, &amp;c. en ontallijcke andere. Maer hoe<lb/> kan hy Italien ongehavent van schriften nae-<lb/> men, daer het alle andere Landen, wel dob-<lb/> bel in de schriften te boven gaet? Want het<lb/> is niet alleen overvloedigh in de oude Ro-<lb/> meynsche, maer oock in haere eygen taele,<lb/> vol van schoone Wercken, doorwrochte<lb/> Poësien, gehavent en bevalligh tot vergelijc-<lb/> kinge van de oude Griecken en Latijnen. En<lb/> om niet te gaen weyen door den verleede<lb/> n tijd, soo vintmen tegenwoordigh alleen in 't<lb/> Collegie van de Cardinaelen, Historischrij-<lb/> vers, Redenaers, Rechtsgeleerden, Philoso-<lb/> phen en Theologanten, so eervaren en over-<lb/> vloedigh in de schriften, datse alle andere<lb/> Volckeren daer door konnen beschaemt<lb/> maecken, als Bellarmin in de Theologie en<lb/> Philosophie, Mantica en Tuscus in de Rechten,<lb/> Ascan. Colonna in de Welsprekentheyt, en Ba-<lb/> ronius in de Historien: waer van men kan seg-<lb/> gen 't geene Varro van Augustinus seyde, dat hy<lb/> soo veele hadde gelesen, dat het te vervvonderen vvas,<lb/> dat hy tijd hadde om te schrijven, en dat hy soo veele<lb/> hadde geschreven, datmen qualijck konde geloven dat<lb/> iemant soo veele konde lesen. En soo men alle an-<lb/> dere Schrijvers wilde ondersoecken soo Ro-<lb/> meynen als Italianen, en dat soo wel in ver-<lb/> scheyden Collegien, als besondere Huysen,<lb/> men soude buyten twijfel een oneyndlijck<lb/> getal vinden: Ick swijge noch soo men Ita-<lb/> lien soude willen doorloopen, dat vol ge-<lb/> leerde Mannen steeckt, doch insonderheyt<lb/> Romen: waer over Petrarcha met groote reeden<lb/> staende hielt, dat het goed was een Italiaen<lb/> en een Rooms burger te wesen. Ick ben, seght<lb/> hy, een gebooren Italiaen; Ick roeme my een Roomsch<lb/> Burger te wesen, waer van niet alleen soo veele Vorsten en<lb/> Princen des Werlds hebben geroemt, maer selve Paulus<lb/> die daer seyde, dat wy hier geen blijvende stad hebben,<lb/> maeckte nochtans Romen tot zijn Vaederland. Doch<lb/> laet ons totte beeldnisse keeren: En soo de<lb/> Liefde van 't Romeynsche Vaederland, ge-<lb/> scheurt zijnde van sekere nijdsuchtige, over-<lb/> bergsche Schrijvers, die 't weynigh zijn toe-<lb/> gedaen, my heeft gedrongen om 't selve te<lb/> verdedigen en te prijsen, soo sal 't nochtans<lb/> niemant verdrieten, dat het ons gemeen Va-<lb/> derlant is. De kroone van gras is een teyken<lb/> van de liefde des Vaderlants, diemen aen ee-<lb/> nen Burger plagh te vereeren, die sijn Vader-<lb/> land van de belegeringe der Vyanden hadde<lb/> verlost. En dit wierde aldus onderhouden,<lb/> en quam heer van de plaetse daer de bele-<lb/> gerde waeren ingesloten. Dese kroone wier-<lb/> de van den Raed vereert aen Fabius Maximus,<lb/> die in de tweede Carthagineesche oorloge,<lb/> de stad Romen van de belegeringe verloste: en<lb/> dese was de eedelste en eerlijxte belooninge,<lb/> diemen aen een krijghsman, voor zijne ver-<lb/> dienste, kost vereeren: jae men kost niet<lb/> meerder doen. Want wie 't geheele lichaem<lb/> des Vaederlands helpt, die helpt oock een<lb/> yder Burger, zijnde die een lidt aen 't Vae<lb/> derland. Ick segh meerder, dat die geene,<lb/> die aen een lidt hulpe betoont, geeft oock<lb/> heyl aen 't geheele lichaem: En derhalven<lb/> wie eenen Burger verlost, helpt oock het<lb/> Vaederland. Want het is een vorderlijcke<lb/> saecke aen een stad, de behoudenisse van een<lb/> treflijck en behulpsaem Burger. En hierom<lb/> wierde noch een andere van eyken loof, aen<lb/> die geene vereert, die eenen Burger in den<lb/> slagh by 't leven hadde behouden. Van Eyc-<lb/> ken wierdese gemaeckt, om dat de alder-<lb/> oudste haer voedsel van de eyckels trocken,<lb/> en daer by leefden, gelijck A. Gellius verhaelt:<lb/> En Plutarchus segt mede, datmen de Liefde van 't<lb/> Vaederland, voor eerst behoort te omhelsen, doch in 't<lb/> gemeen, het geheele Vaederland, en ten tvveeden een<lb/> yder Burger in 't besonder, ten meesten voordeel, vert-<lb/> roostinge en ruste van de stad.<lb/> De diepe poel voor zijne voeten, en de<lb/> wapenen, die hy onverschrocken vertreet,<lb/> drucken uyt, dat hy alle gevaer des levens<lb/> veracht, die hem uyt Liefde des Vaderlands<lb/> soude mogen overkomen; gelijck Anchurus<lb/> de soone van den Koningh Miclas van Phri-<lb/> gien, en de Romeyn Marcus Curtius, die sich<lb/> vrywilligh, voor de behoudenisse van 't Vae-<lb/> derlant, storte in de pestilentiale aerdklove:<lb/> en duysent andere, die in mannelijcke aen<lb/> vallen en tochten, haer bloed, voor de Lief-<lb/> de van 't Vaederland, hebben uytgestort.<lb/> Nestor de vermaerde Capiteyn, willende den<lb/> vermaerde Trojanen moet geven, om tegen<lb/> de Griexsche scheeps-vloot ridderlijck te<lb/> vechten, vermaent haer, soo iemant hier-<lb/> over soude komen te sneuvelen, dat het soet<lb/> <pb n="embstma_1450_fac303"/> en eerlijck soude weesen voor 't Vaederland<lb/> te sterven, alwaer hy seyt:<lb/> Gaet vry dees groote vloot te keer,<lb/> Want wie gewont of stort te neer,<lb/> Hy sterft met lof. Het is geen schand,<lb/> Te sterven voor zijn Vaederland.<lb/> Horatius seght mede, dat hen soet en betaem<lb/> lijck is, voor 't Vaderland te sterven. Lucianus<lb/> seght in 't lof van 't Vaderland, dat het in de<lb/> krijghs-aenmaeningen seer voorderlijck is,<lb/> wanneer men seyt, dat de krijgh voor 't Va-<lb/> derlant wort aengenomen: En hy seyt datter<lb/> niemant is, hoe bangh en versaeght hy oock<lb/> zy, vreesende voor gevaer en den dood, die<lb/> hoorende de kracht van 't soete woord Va-<lb/> derland, niet terstont soude moedt scheppen<lb/> en manhaftigh zijn, om door verbintnisse en<lb/> Liefde zijn Vaderland te helpen, aengepric-<lb/> kelt zijnde, door de spoore van eere, om in<lb/> sijn leven, een naeme voor sich selve, en voor<lb/> sijn geslachte te verkrijgen; gelijck Pindarus<lb/> het selve in sijne Isthmische speelen, met een<lb/> soet gesangh, overvloedigh verhaelt, en dat<lb/> over de overwinninge van Sterpsiades van The-<lb/> ben, wiens Oom Maternus voor 't Vaederland<lb/> stierf, daer hy singht: zijns Ooms toenaem heeft het<lb/> gemeen, een groote glans gegeven, wiens dood de vermaer-<lb/> de Mars een gulde Helm heeft toegebracht, maer zijne<lb/> eere kan oock in 't tegendeel met zijne daeden over een ko-<lb/> men. Want hy sal voor seker weeten, dat die geene, die in<lb/> dese duystere wolcke, een hagelbuy van bloet van 't waerde<lb/> Vaederland afkeert, en den ondergangh van den burgeren,<lb/> door een tegenstrijdige heerkracht verdrijft, die sal groote<lb/> eere ophoopen, en dat niet alleen terwijl hy 't siet, jae oock<lb/> als hy sal zijn gestorven. Maer na my dunckt, kost<lb/> Sterpsiades weynigh aenwas van eere hier uyt<lb/> trecken, ter gedachtenisse en name van sijnen<lb/> Oom, overmits het sonder eenige vergelijc-<lb/> kinge is. Meerder eere is het voor 't Vaede-<lb/> rland te sterven, als te leven in de Isthmische,<lb/> Nemeische, Pythische en Olympische feest-<lb/> strijden, die van Pindarus zijn gesongen. Om<lb/> dese reeden laet ons dencken, dat de Wet-<lb/> gever Licurgus, en de Koning van Lacedemo-<lb/> nien belaft hebben, datmen geene naemen op<lb/> de graven mocht houwen, dan van doorluch-<lb/> tige Mannen en Vrouwen, die eerlijck, in den<lb/> strijd, voor 't Vaderland, waren gestorven. En<lb/> dat die dan alleene der gedachtnisse waerdig<lb/> wierden geacht. Het ontstelde den Philo-<lb/> sooph Xenophon van Athenen, al een weinig, dat<lb/> terwijl hy de offerhande pleegde, en hem de<lb/> tijdinge wierde aengebracht, dat zijn soone<lb/> Grillus was gestorven, hy de kroone van sijnen<lb/> hoofde nam: maer strax daer op vragende, op<lb/> wat wijse hy was gestorven, wierde hem ge-<lb/> antwoort, dat hy kloeckmoedig in den strijd<lb/> voor 't Vaderland vas omgekomen: als hy<lb/> dit hadde verstaen, sette hy van nieuws de<lb/> kroone weder op 't hoofd, vertoonende dat<lb/> hy meer blijdschaps hadde door de eere en<lb/> dapperheyt van sijnen soone, als smerte over<lb/> sijn doot en verlies, seggende tegens die gene<lb/> die hem de droeve tijdinge aenbrachte, Ick<lb/> hebbe den Goden gebeeden, dat zy my geenen onsterflijcken<lb/> noch langlevenden Soone wilden geven, alsoo ick niet weet<lb/> of hem dat nut is, maer dat hy mocht vroom zijn, en een<lb/> Liefhebber des Vaederlands.<lb/> Vyt dese besondere dingen kanmen oor-<lb/> deelen, dat het krijghsmans kleed, seer wel<lb/> totte Liefde des Vaderlands past, staende al-<lb/> tijd en in alle voorvallen, als een goed bur-<lb/> ger, vaerdigh en bereyt om met de wapenen<lb/> in de vuyst, voor 't Vaederland te sterven, en<lb/> sijnen openbaeren Vyand door alle middel<lb/> tegen te staen: In der waerheyt, indien een<lb/> goed vriend, in der nood, wort gekent, alsoo<lb/> wort oock de Liefde des Vaederlands niet<lb/> beter gesien, als in dringender nood des oor-<lb/> loghs: alwaer een yder, die 't selve bemint,<lb/> sijn leven en welvaert voor 't Vaderland stelt.<lb/> Hier van hebben ons de Oude een sonder-<lb/> linge voordaet naergelaten, in de Liefde des<lb/> Vaederlands, als hebbende daer in klaere en<lb/> blijcklijcke teyckenen van Liefde vertoont,<lb/> gelijck de Horatii, Decii, en de Driehondert,<lb/> oock de ses Fabii, die van duysent Liefheb-<lb/> bers gevolght wierden, diewelcke al te sae<lb/> men met eere en lof kloeckmoedelijck haer<lb/> leven in de waeghschaele hebben gestelt, om<lb/> de groote Liefde, die zy Romen, haer Vaeder-<lb/> land, toedroegen.<lb/> De Liefde, gelijck die van Seneca in zijne Octa-<lb/> via is beschreven, naegebootst.<lb/> DE Mensch sich selve seer bedrieght,<lb/> Als of de Liefd' op vviecken vlieght:<lb/> En zijn een God die fel en vvreed,<lb/> Zijn boogh en pijlen houd gereet:<lb/> VViens vlam en fackel 't al verslint,<lb/> En zijn Vulcaens en Venus kint.<lb/> 't Is Ydelheyt: Liefd' is een brand,<lb/> Een kracht in sinnen en verstand,<lb/> Die in de teere Ieughde groeyt,<lb/> En vvort door vveelden opgeboeyt,<lb/> <pb n="embstma_1450_fac304"/><lb/> Door Overdaed, en Ledigheyt,<lb/> En al vvat totte lusten leyt.<lb/> Indien ghy dese stutten scheurt,<lb/> Terstont vervalt hy en hy treurt,<lb/> In korter tijd soo sal zijn kracht,<lb/> Verdvvijnen en zijn t'onderbracht. </p>

http://www.dbnl.org/tekst/pers001cesa01/pers001cesa01_0548.htm

embstma_1450

GUL

MNE

EMBLEMS

ILL_BOOK

ARTTHEORY

GUL

MNE

EMBLEMS

ILL_BOOK

ARTTHEORY

Liefde tot het Vaderland, van Zaratino Castellini

Amor della patria

emblempictura

embstma_1450_emblem103

102

AMOR DELLA PATRIA

Amor della patria: a soldier, between fire and smoke, holding a wreath in each hand

embstma_1450.dmp

Liefde tot het Vaderland, van Zaratino Castellini

embstma_1450_fac299

emblem pictura

21C

25G3(OAK)(+27)

31A2726(+0)

31D12

41B16

41B162

43A(+12)

44C110:5(+123)

45C13(DAGGER)

45C13(SWORD)

45C14(HALBERD)

45C22

45C221

86(AMOR DELLA PATRIA)

embstma_1450_emblem101

embstma_1450_pic299.jpg

embstma_1450_emblem102