<p>Een seer schoone Vrouwe met een heer-<lb/> lijcke en luchtige kleedinge van wit sa-<lb/> tijn, en die op de borst een kostlijcke Bagge<lb/> heeft, alwaer een Iaspis in 't midden staet: en<lb/> seyt Plinius dat het een klaere en groene steen<lb/> is. Op 't hoofd salse een Roosekrans heb-<lb/> ben, en in haer hand een Trompet om te<lb/> blaesen, waer uyt een seer groote glans<lb/> vlieght. Houdende haer slincker arm recht<lb/> uyt, wijsende mette voorste vinger nae eeni-<lb/> ge besondere persoonen.<lb/> Zy wort schoon gemaelt, om datter geen<lb/> saecke is die aengenaemer en verheughlijc-<lb/> ker is als het Lof. Want onse ooren bemin-<lb/> nen de woorden veel meer, die tot ons Lof<lb/> geschieden, als de alderlieflijxte Musijck of<lb/> Snaerenspel. Met wit wortse gekleet, om<lb/> dat het waerachtige Lof behoort suyver en<lb/> oprecht te zijn, en niet als de Vleyinge, die-<lb/> welcke een Vyandinne en konstige bedrieg-<lb/> ster is van de Waerheyt. En hierom moet-<lb/> men letten, dat het Menschlijcke Lof van<lb/> tweederleye slagh is, te weten, waerachtigh<lb/> en bedrieghlijck. Het waerachtige Lof, is,<lb/> waer door de deughdsaeme Menschen in<lb/> der daet en waerheyt worden gepresen. Het<lb/> valsche Lof is het geen, waer mede de on-<lb/> deugende met een waerschijnend Lof wor-<lb/> den geroemt. Maer wy verstaen 't van de<lb/> goede, en daerom moetmen weten dat die<lb/> geene, die in der daed prijswaerdigh zijn,<lb/> dese hoedanigheden behooren te hebben, als<lb/> vromigheyt des levens, oprechtigheyt des<lb/> gemoeds, openhertigheydt, geleertheydt,<lb/> wijsheyt en diergelijcke dingen, doch bo-<lb/> ven al de vreese Gods en Liefde tot zijn<lb/> evennaesten, met suyverheydt des herten.<lb/> Hier over seght David, de oprechte sullen gepresen<lb/> worden, gelijck oock Salomon seyt, en elders<lb/> over al is te lesen. Maer men vint van 't lof<lb/> der boosen in de H. Schriftuyre recht het<lb/> tegendeel, als Syrach seyt, daer is geen oprecht lof<lb/> in den mond des Sondaers. En daerom moetmen<lb/> <pb n="embstma_1450_fac307"/> 't selve vlieden. Oock hebben de Heyden-<lb/> sche Philosophen daer over een schrick ge-<lb/> hadt. Waer over een ander Philosooph seyt,<lb/> acht dat soo schandigh dat ghy van den boosen wort ge-<lb/> presen, als of ghy om schandige dingen waert gepresen.<lb/> De Bagge mette Iaspis, gelijck de Natuyr-<lb/> schrijvers verhaelen, wort voor de bevallig-<lb/> heyt genomen, dese seggen dat dese steen,<lb/> door een verborgen kracht, dieder in ge-<lb/> vonden wort, aengenaemheyt aenbrenght,<lb/> in die, dieselve by sich draeght, en tot meer-<lb/> der klaerheyt, om dat het Lof dese kostele<lb/> Bagge draeght: en dit sullen wy bevestigen,<lb/> mette verklaeringe van de Roose, die oock<lb/> dieselve Hierogliphische aert heeft.<lb/> De krans van Roosen worter vertoont,<lb/> om datse seer schoon en soet van reuck zijn.<lb/> Soo verkrijght oock het Menschlijck Lof,<lb/> door haere schoonheyt, haere aengenaem-<lb/> heyt als een Roose, van andere luyden. En<lb/> door den krans en de kroone, wort het Lof<lb/> Godes verstaen, wesende 't selve een Spheri-<lb/> sche beeldnis, sonder begin en sonder einde:<lb/> alsoo is het Lof Godes oock eeuwigh son-<lb/> der begin of einde, en daerom moetmen<lb/> weeten, datmen tweederleye maniere van<lb/> Lof vind, te weten, het Menschlijcke en<lb/> Godlijcke. Het Godlijcke Lof is, waer door<lb/> God wort gepresen en groot gemaeckt. Het<lb/> Menschlijck Lof is, 't welck den Mensche<lb/> prijst en verheft: Maer van 't Godlijcke,<lb/> daer van is de H. Schrift vol. Looft God alle<lb/> ghy Volckeren, seyt de Propheet ende door-<lb/> gaens. Augustinus seyt dat dit Lof niet alleen<lb/> van de H. Mannen en Propheten wort uyt-<lb/> gesproken, waer dat datselve oock vertoont<lb/> wort door alle geschapene dingen: Alles wat<lb/> God gemaekt heeft looft den Heere. Noch seit hy, sien<lb/> wy dit uytdrucklijck aen de Vogeltjens, die<lb/> nimmermeer ophouden het Lof Godes te<lb/> singen, op de beste maniere als zy konnen.<lb/> Singht niet de Leeuwerck en de Nachte-<lb/> gael het Lof haers Scheppers totter dood<lb/> toe? Maer niet alleene de Vogels en de an-<lb/> dere Dieren loven God, maer oock de Pla-<lb/> neeten en de Hemelen, gelijckmen, by Iob,<lb/> klaerlijck leest XXXVIII cap. Waer waerdy doen<lb/> my de Morgensterren loofden, en alle kinderen Godes<lb/> vrolijck waeren? En soo dit waer is, gelijck 't<lb/> seer waerachtigh is, dat alle schepselen Go-<lb/> des God loven, waerom gaen wy niet met<lb/> David, en seggen, alle Geest love den Heere. En<lb/> dit Godlijck Lof wort door de kroone en<lb/> Roosekrans vertoont.<lb/> Het bewijs van 't blaesen van de Trom-<lb/> pet, waer uyt een groote glants vlieght, be-<lb/> diet het goed geruchte en de doorluchtig-<lb/> heyt van de naeme der geener, die in der<lb/> waerheyt lofwaerdigh zijn. En hier over<lb/> stelden de Romeynen, op de spitse van den<lb/> Tempel van Saturnus, de drietoonige Trom-<lb/> petten met de steerten, die bedeckt en ver-<lb/> borgen waeren. Willende daer mede uyt-<lb/> drucken, dat de Historie van de verleden<lb/> geschiedenissen, in den Tempel van Saturnus,<lb/> tot onsen tijde, bekent en klaer waeren, als<lb/> met levender stemme. En datse alsoo wae-<lb/> ren uytgebreyt, datse nimmermeer konden<lb/> uytgewischt werden. Maer dat de dingen<lb/> die voor Saturnus tijd geschiet waeren, duy-<lb/> ster en onbekent waeren, staende onder de<lb/> duysternisse verborgen. En dit wort door de<lb/> steerten van de Tritons uytgebeeld, die ver-<lb/> borgen zijn en sich nae de aerde buygen.<lb/> De slincker arm hout zy recht, wijsende<lb/> met den vinger op eenige besondere per-<lb/> soonen, om dat het Lof een reeden is, die<lb/> eens anders grootheyt doorluchtig maeckt;<lb/> gelijck S. Thomas seyt, want alles wat eenige<lb/> deughd over sich heeft is prijselijck. En daer<lb/> om seyt Persius in 't eerste Schimpdicht:<lb/> Vweeten is een ydel niet,<lb/> Soo 't geen ghy weet geen ander siet:<lb/> 't Is heerlijck dat m'een dapper Man<lb/> Strax metten vinger wijsen kan.<lb/> En tot meerder verklaeringe, verhaelt de<lb/> Philosooph in 't eerste van de Welsprekens-<lb/> konst, dat het Lof een uytspraeck is, dieder<lb/> vertoont de hoogheyt en grootheyt van de<lb/> Deughd: Daerom worter geseyt, dat Cato<lb/> Lof en prijswaerdiger was, om dat hy<lb/> de snoode gebreecken uyt Romen hadde verdre<lb/> ven, als Scipio, die die van Carthago in Africa<lb/> hadde overwonnen. En dit geschiet, gelijck<lb/> dieselve Philosooph seyt, om dat het Lof eygent<lb/> lijck op het werck siet.<lb/> </p>

http://www.dbnl.org/tekst/pers001cesa01/pers001cesa01_0556.htm

embstma_1450

GUL

MNE

EMBLEMS

ILL_BOOK

ARTTHEORY

GUL

MNE

EMBLEMS

ILL_BOOK

ARTTHEORY

Lof

Lode

emblempictura

embstma_1450_emblem104

103

LODE

Lode: a woman blowing a trumpet

embstma_1450.dmp

Lof

embstma_1450_fac306

emblem pictura

22C11

25D11(JASPER)

25G41(ROSE)

31A2513(+931)

31D15

41D2665

43A(+12)

46A7(+0)

48C7352

48CC7525

57B1(+113)

86(LODE)

embstma_1450_emblem102

embstma_1450_pic306.jpg

embstma_1450_emblem103