$ TEXT_EXPL_XML
Een jonge lelijcke Vrouwe, konstlijck in 't
weerschijn gekleet, wesende geheel met
Momaensichten of Maskus van veelderleye
gedaenten, en met veele tongen bemaelt,
zijnde kreupel, met een houte stelte, hou-
dende in de slincker hand een ontsteecken
bossel stroo.
S. Augustinus schildert de Logen aldus af,
dat zy is een valsche bediedenisse van haer
eygen stemme, die met een quaede meenin-
ge, een valsche saecke ontkent of beweert.
Daerom wortse een jonge Vrouwe, doch
leelijck afgebeeld, als wesende een slaefs
gebreck, dat insonderheyt in den omme-
gangh der Eedelen, gelijck het nu tegen-
woordigh in swange gaet, moet geschouwt
worden, die haer Eedeldom bewaerheeden
en bevestigen, als door een eed, houdende
't geene zy seggen soo vast, als oft de waer-
heyt selve was.
Zy is konstigh gekleet, om dat zy haer
konstelijck benaerstight, om yder die din-
gen te doen geloven, die in der daed niet
waer zijn.
Haer weerschijne kleed met veelderleye
slagh van Momaensichten en tongen, ver-
toont de ontstantvastigheyt van den Leuge-
naer, die in zijne vertellingen van de waer-
heyt afwijckende, geheel vergeet wat hy
geseyt heeft, en daer uyt is het spreec-
kwoort gekomen Mendacem oportet esse memorem,
de Leugenaer behoort een stercke memorie te hebben.
Het bondelken met aengesteecken stroo,
bediet niet anders, dan gelijck het stroo
licht ontfonckt en licht weder uytgaet, dat
alsoo de Logen oock snellijck wort geboo-
ren en haest wederom vergaet.
Dat zy op stelten gaet, wil seggen dat de
Logen heeft korte beenen, of dat zy gaet
op stelten.