$ TEXT_EXPL_XML
Een bevallijcke Vrouwe, hebbende een
krans om 't voorhoofd, die met verschei-
den schoone bloemen is geciert, in 't groen
gekleet en met goud geborduyrt, mette
rechter hand houd zy een Overvloets-hoo-
ren vol vruchten, Druyven, Olyven, en ver-
scheyden andere, in de slincker arm een bos-
sel met Kooren-ayren, Geersse, Rijs, Erten
en andere diergelijcke: Waer van men siet
veele ayren op der aerde vallen, die hier en
daer gestroeyt leggen.
Schoon en bevalligh isse gemaelt, om dat
dingh is en een yder aengenaem, gelijck
daer en tegens de diere tijd leelijck en ver-
vloecklijck is, strijdig tegens de Overvloet.
Zy heeft een bloeme-krans, om dat de
Bloemen en Vruchten, die den Overvloet
maecken, als Gesanten of Voorboden zijn:
zy konnen oock bedieden, de vrolijckheyd
en de geneughte van dit brave geselschap.
De groene verwe en de goude boorden
van haer kleed, bedieden de verwen van de
schoone bloeyrijcke Velden, die ons een
overvloedige Ooghst beloven, en de Saffra-
nige boorden bedieden de rijpigheyt van 't
kooren en van de vruchten, die den Over-
vloet veroorsaecken.
De Overvloets hooren wordt genomen
uyt de fabel van Amalthea, gelijck Natalis Co-
mes en Ovidius in 't IX boeck van zijne Her-
scheppingh verhaelt, 't welck een blijcklijck
teycken is van Overvloet. Waer over dit
van den Overvloets hooren gestelt is:
Najaden hebben my, met appels, bloem en vruchten,
Geheylight en verrijckt, in weelden en genuchten.
En vermits de Overvloed, een volheyt ge-
naemt wort, om datse soo wel in de slincker
als rechter hand geladen is, soo stroytse haer
Overvloed, hier en daer, op der aerde.
Dominicus Ancajanus heeft op den Overvloed
Latijnsche dichten gemaeckt, die by ons zijn
naegevolght:
Siet aen 't Saffranigh Veld, en Ceres met haer vruchten,
Die duysentvout ons schenckt haer zeegen en genuchten:
De taxkens van den boom met appels zijn gelaen,
En 't bolle Druyfken swelt, en neemt het voetsel aen.
Hier loeyt de Os in 't veld, hier gaen de Koeytjens grasen,
Hier schencktmen vette room uyt frissche Mellick-blasen.
De Bosschen voeden 't wild, en 't visken spijst de Zee,
En 't Vinxken in de locht dat quinckeleert in vree.
‘Segh nu eens dertel Mensch! wat soudy van den Heere,
‘Van Hemel, Aerd en Zee, noch eenighsins begeeren?