$ TEXT_EXPL_XML
Een Vrouwe die haer hoofd in de Wolc-
ken bedeckt heeft, alleen dat de rest een
weinig magh worden gesien, door de glans,
dieder rontom is; steeckende d'eene hand
buyten den glans, en in d'ander sal zy een
Kloot met een Passer hebben.
De Schoonheyt wort met het hoofd tus-
schen de Wolcken gemaelt, om datter geen
saecke is, daer men mette sterflijcke tonge
swaerlijcker af kan spreken, en diemen noch
mettet Menschlijck verstand kan vatten. Soo
veel de Schoonheyt belanght, dieder is in
de geschapene dingen, om by gelijcknis te
spreecken, is niet anders als een glans die-
der door 't licht van 't aenschijn Godes komt
afdaelen, gelijck de Platonisten beweeren:
om dat de eerste Schoonheyt een sake met
God is, welcke Schoonheyt daer nae het
beeld of patroon, in eeniger maniere, door
zijne goedertierentheyt, aen zijne Schepsels
mede-gedeelt zijnde, is oorsaecke dat wy
eenighsins verstaen wat Schoonheyt is. Maer
gelijck die geene, die sich in den Spiegel be-
schouwen, terstont haere gedaente vergeten,
gelijck S. Iacobus seyt: Alsoo wy oock, staer-
ende op de Schoonheyt der sterflijcke din-
gen, soo konnen wy ons oock niet seer op-
heffen ten Hemel, om die suyvere en een-
voudige klaerheydt aen te schouwen, van
waer alle klaerheyt haer oorsprongh heeft,
gelijck oock Dante verhaelt:
't Geen niet sterft, en 't geen sterven kan,
Is als de glants en 't beeld hier van,
Vyt God soo komt het al van daen.
Zy wort dan in deser maniere afgeschil-
dert, bediedende door de hand, die zy met
de Lely uytsteeckt, de Schoonheyt van den
omtreck, en van de verwen van een Vrouw-
lijck beeld; waer in schijnt, dat een groot
deel van die kleyne maete van Schoonheyt
gestelt is, die de Werreld is mede-gedeelt,
en waer in die sich verheught.
In d'ander hand salse een Kloot met een
Passer houden, om te vertoonen dat alle
schoonheyt bestaet in maete en proportie of
evenreedentheyt, diewelcke mette tijd en
mette plaets over een komen. De plaetse, be-
paelt de Schoonheyt in de stellinge of schic-
kinge van de Landschappen, van de Steden,
van de Templen, Markten, van den Mensch,
en van alle dingen die 't gesicht van 't oog sijn
onderworpen, als mede de verwen die wel
onderscheyden zijn, met een gelijckmaetige
veelheyt en maete, en met andere gelijcke
dingen. Door den Tijd worden bepaelt de
eenstemmigheyt, het geluyt, de spraecke, de
vertoogen, de woordenstrijd en veel andere
dingen, diewelcke door de maete geeffent
zijnde, en ons vermaeckende, billijck schoon
zijn geheeten. En gelijck de Lelybloem,
door de scherpigheyt van haere reuck, de
sinnen beweeght, en de Geesten opweckt,
alsoo beweeght haer de Schoonheyt van ge-
lijcken mede, en weckt de gemoederen op
om te minnen, en met verlangen die te om-
helsen, (om de volmaecktheyt aen sich selve
te geven) die door hare seer groote Schoon-
heyt bekent zijnde, waerdigh en van ge-
wichte is om daer op te letten. Hier van
heeft een eedel verstand, dese dichten ont-
worpen, die aldus zijn naegevolght:
De Schoonheyt is een licht, dat in veel duysent straelen,
Komt uyt een grooter glans op dese Werreld daelen.
Terwijl het sich verspreyt en schittert uyte locht,
Soo wort dit aldereerst van 't eeuwigh voortgebrocht.
Nu is 't een helder licht, nu droef, dan min en meerder,
En nae het rijst of daelt, u 't d'eene heind of veerder.
Want kloekheyt noch gedacht vertoonen 't minste deel.
't Geen ons, en d'ander Pool, verlicht, zijn als de kercken,
Waer in de wijse Man Gods yver kan bemercken.
Want als hy slechts vercklaert een vonxken van zijn licht,
O dan bedwelmt ons hert, de sinnen en 't gesicht.
d'Inbeeldingh druckt die uyt, op veelerley manieren,
De Sterren nooten zijn, en d'Hemelen papieren.