$ TEXT_EXPL_XML
Een jonge wackere Vrouwe, gekroont
met een krans van Anacampseros, dragen-
de om haeren hals eenen schoonen Zaphyr,
en in de rechter hand eenen kop of schaele,
houdende aen de slincker hand twee Cupi-
dootjes of Minnewichtjes.
De Vereeniginge is een vernieuwinge van
Liefde, diemen doet om wederom in de
sulx soo spruyten uyte Liefde, tusschen de
Minnaers gestaedigh quaed vermoeden en
arghwaen: Waer uyt dan volgen gramschap,
haet en openbare strijd, gelijck Terentius 't sel-
ve seer schoon uytdruckt, seggende in de
Liefde zijn al dese gebreecken: ongelijck,
quaed vermoeden, viandschap, stillestand,
oorlogh en wederom vreede. Waer over
Horatius mede seyt: Sat. 3, b.2.
De Liefd' heeft een te vreemden sin,
Nu isser vree, dan oorlogh in.
Welcke verschillen te meerder voortkomen,
nae datter meerder gemint wort, en hoe
meerder dat iemand mint, te meer is hem de
minste sake in den weg, sich inbeeldende dat
hy, van die hy bemint, veracht wort, en dat
alles nae zijne ongemaetighde liefde: Oock
om dat hem, nae zijne waerdigheyt, onge-
lijck wort aengedaen, waer uyt de Minnaer
lichtlijck, by sich selve, eenige verstoornisse
of gramschap vat, sulx dat hy denckt dat de
Liefde geheel wegh is. Oock wort hy door
den haet verhart: Maer als hy de gramschap
wegh gejaeght heeft, die hy tot verachtinge
van zijn beminde gedraegen hadde, dan be-
rouwt hem zijne haet, en niet konnende lan-
ger in de gramschap en oorlogh leven, soo
janckt en verlanght hy nae den vreede, die-
welcke hy nu verkregen hebbende, soo ver-
blijt hy sich in de vereeniginge van de Lief-
de, waer in hy als nu vernieuwt is. 't Spreuk-
jen van Terentius is bekent, daer hy seyt, Aman-
tium irae amoris redintegratio est, dat is, der Minnaers
gramschap, is een vernieuwinge van de Liefde.
Het kruyd Anacampseros sal een beeld van
de vernieuwinge wesen, want de Oude hiel-
dent daer voor, dat het aenraecken van dit
kruyd, de Liefdekens dede wederkeeren,
alwaert schoon datse, door den haet, wae-
ren wegh gedreven, gelijck Plinius in 't XXIV
boeck XVII cap. verhaelt.
De Zaphyr, die van lichtblauwe verwe is,
als de Hemel, sal ons tot een beeld van ver-
eeninge dienen, die een vrolijcke ziele in den
stand der gerustheyt magh bereycken: want
zy heeft een vereenigende kracht, en die seer
voorderlijck is om den vreede of peys te
maecken, gelijck B. Anglicus door 't aensien
van Dioscorides verhaelt in 't XVI b. LXXXIII C.
Maer laet dit geseyt zijn uyt kloecksinnig-
heyt van de Schrijvers, maer niet uyt kracht
van 't kruyd Anacampseros of den Zaphyr.
't Kan wel wesen, dat de Zaphyr een ver-
soenende kracht over sich heeft, als men een
schoone Zaphyr aen een verstoorde Iufvrou
vereert, diewelcke, ten aensien van de gifte,
lichtlijck wederom in de vorige gunste kan
werden gebracht, want de giften en gae-
ven hebben een groote kracht, gelijck dese
spreucke klaerlijck uytdruckt, Overwinninge en
eere sal hy verkrijgen, die geschencken uytdeelt, want hy
sal de ziele, van diese ontfanght, wegh dragen, en in zijne
handen hebben.
De schaele hebben wy tot een beeldenisse
van een vereeringe gestelt, want daer in doet
men de geschencken, diemen wil vereeren.
De geschencken vermogen seer veele in 't
versoenen, en in de Liefde wederom te vre-
den te stellen, en de verstoorde gemoederen
te versachten, en die gramschap van de per-
soonen te stillen. Waer Ovidius in zijn Minne-
konst aldus singht:
De Goden en de Mensch, door giften zijn versoet,
En Iupiter wort self door gaeven meest geboet.
Dese spreucke is genomen uyt het derde
boeck der Republ. van Plato, die van Suidas is
aengetrocken, en voortgekomen van Hesiodus,
praetjen, gelijck oock Euripides seyt in zijne
Medaea:
Door giften worden Mensch en Goden self versacht,
Goud heeft alleen geweld, en geene woorden kracht.
Hier over seyt oock Seneca, Alle Menschen willen
gaern aen 't vatten zijn. Iae de geschencken zijn
soo soet, dat oock Nestor de opperste Raeds-
Heer, den Keyser Agamemnon overried, dat
hy soude beproeven of hy Achilles niet door
giften en schoone woorden, konde versoe-
nen. Waer op Agamemnon seyde, jae gaerne
wil ick hem ongelooflijcke geschencken ver-
eeren, en stelde daer van een lijste toe: te
weeten van seven drystallen, 10 talenten
gouts, 20 kopere ketels of potten, 12 paer-
den, seven de alderschoonste Vrouwen, on-
der welcke de dochter van Briseas soude zijn.
De geschencken dan hebben groote kracht,
om het beminde tot versoeninge te bewe-
gen, soo wel aen een behoeftige, als aen eene
Eedele Iuffer, en die oopenhartigh is. De be-
hoeftige sal sich tot versoeninge laten bewe-
gen door 't voordeel van eenigeh geschenck,
de Eedele en die gul van gemoed is, sal sich
laeten bewegen door de geestige courtesie
of belleftheyt van den Schencker. Wesende
dit geschenck als een kenteycken en onder-
pand van zijne Liefde.
De twee Minnewichtjes bedieden, de
dubbele Liefde, die na de gramschap voort-
komt, want die verdubbelt sich nae dat die-
selve vernieuwt is, en dat met veel meerder
verheuginge en smaeck van den Minnaers.
Dit alles heeft Plautus in zijne Amphitruo seer
wel verstaen, als hy seyt:
Wat heeft de Mensch al strijd en wederspoet te lijden?
Nu is hy vol verdriets, dan schept hy weer verblijden:
Dan komter gramschap by, dan worter gunst gebouwt,
Maer soo 't gebeuren mocht, waer vriendschap is verkout,
Dat wederom een Vier van gonste quam t'ontvoncken,
De Liefde sal dan meer, als oyt te vooren, floncken.
Soo dat de Liefde, door de versoeninge,
versterckt wordt, en meer wast als oyt te
vooren. Daer gebreecken geene Vryers en
Vrienden, die niet dickwijls, met opset, oor-
saecke soecken, op dat de nieuwe gunste
mocht werden verdubbelt, en de soetigheyt
van de Minne vernieuwt, om de soete vruch-
ten van de Vereeninge dickwijls te proeven.
Mimus Publius seyde, Tweedracht is aengenaemer als
Eendracht. En daerom was de Poeet Agatho,
eene van die geene, die daer oorsake gaf aen
Pausanias, zijnen hertlieven vriend om gram
te werden, op dat hy dubbele vreughde in
de versoeninge soude genieten: Waer van
Aelianus in zijn 2 boeck gedenckt. Ick bevinde,
dat dit den Minnaers seer aengenaem is, soose door kijven
en twist wederom mette Vrijsters in vriendschap komen,
en my dunckt, dat haer niet vermaecklijckers kan gebeu-
ren. Dese wellust deel ick hem dickwijls mede, dickwijls
met hem twistende: Want hy schept hier in een seer
groote blijdschap, dat ick mijn krakeel, terstont nederleg-
ge, en met hem wederom versoene.