$ TEXT_EXPL_XML
Een Vrouwe seer konstelijck en schoon
gekleet, speelende op de Schalmeye of
Fluyte, met een Hert dat voor haere voeten
slaept. Aldus wort zy van Orus Apollo en Pie-
rius afgeschildert. Eenige schrijven dat het
Hert uyter natuyre, door 't geluyt van de
Fluyte, alsoo wort aengelockt, dat het als
betoovert zijnde, sich selve vergeet, en alsoo
laet vangen. Tot bevestinge van dit seggen
komt dese beeldenisse over een, in de welcke
gebeelt de soetigheyt van de woorden: En
die geene die sich gaerne hoort Vleyen, dat
wort, door de natuyrlijcke drift van 't Her-
te, uytgebeeld. 't Welck oock vertoont dat
hy vreesachtigh en van een swack gemoed
is, die zijne ooren aen den Vleyers goedwil-
ligh verleent.
Op dese maniere schildert M. Ant. Cataldus
Romeyn, de Vleyinge af, en dat zy is:
EEn vyandin van 't waer' gemoed,
Een schendster van het aerdsche goed,
Een blindheyt voor een eel verstand,
Een spijs en dranck vol gift en brand,
Die aen geen sobre ziele smaeckt,
Maer is een herbergh die volmaeckt,
In vleyen en loftuyten swelt:
Een nest tot in de locht gestelt,
Een breed verblijf van logen-tael,
In 't aensien sietmen 't altemael:
Nu isset een Chameleon,
Een Circe of Sphinx die tovren kon,
Een Hond die vinnigh bijt en steeckt,
Waer uyt een doodsche wonde breeckt.
Een tongh' is 't die seer soetjes vleyt,
Doch is met bittre gal verspreyt.
In 't kort, het is een snoode lust,
Een kleynoot daer de dood in rust,
Een soet venijn, een bitter soet,
Een kranckheyt die den Hoovlingh voed.
En dit is 't geen 't Heeromnes weet,
Oock dat een yder Vleyen heet.