$ TEXT_EXPL_XML
XIII.
ALwaer de lichte Son met Phoebi gulden waghen
Beschijnt het aerdsche dal, is niet dan pyn en smert,
De pijn en tegenspoed kan al ons vreught verjaghen,
Als ons verstroyde ziel verstrickt is en verwert.
wat is doch dit gewoel en woest gespuys der Volcken,
Een moyelijck verdriet , een heel vergramde Zee,
Daer in de golven ons beweegen totte Wolcken,
En werpen gins en weer op een benarde ree.
De Goddelijcke Storck met uutgereickte vlercken,
En acht der wolcken damp noch den slag-reghen niet,
verr' boven Son en Maen wil zy haer geest verstercken,
Daer zy dan is bevryt van alderley verdriet.
,, Soo langh wy in dit huys als Pelgrims vluchtigh
dwalen,
,, In sorg,in anxt,in vrees,van Rooven,Moord, en,Brant:
,, Soo lange moeten wy ons aessem suchtigh haelen,
,, Tot wy verhuysen in 't gewenschte Vaderlandt.
XIII.
Wat is hier te beleven?