$ TEXT_EXPL_XML
XXII.
'T Herte is dy veel te groot dat dese omvlochten hagen,
Dus vastelijck omheynt,dy hier besluyten sou:
Ghy moet ver uut dijn Tuyn dijn stoute leven waghen,
Dit omgepaelde perck gedijt dy tot een kou.
Dijn macht is wel bekent,ver over Indi stranden,
Daer ghy hebt met dijn klauwe een setel opgestelt,
Ghy zijt tot eenen schrick van verre en Nabuerlanden,
Die (tot haer groote schae) betoetsden dijn geweld.
Dijn mogentheyd vermengt met trouwe vriend'lijck
heden,
Daer door een yder dy (als zijn welvaeren) mint,
En soecken ijvrigh met dy in een bond te treeden,
Is eenen prickel daer de vrientschap door begint.
Ic wensche dat de tros van dijn ghevlochten schich-
ten,
Magh onbeweeghlijck zijn met eenen staelen bandt,
En dat d' Eendrachticheyt magh eenen altaer stichten,
Tot spijt dijns Vyandts en tot roem van 't Vaderlandt.
XXII.
Altijd Stantvastigh.