$ TEXT_EXPL_XML
XXVI
SIet aen dit eensaem Roer in wilde woeste baeren,
Vast met de golven op geworpen gins en weer,
Siet hoe 't zijn rechten streeck en cours hout om te vaeren,
Den Hemel in 't gesicht,vast door 't vergrilde meer.
'T drijft niet onstadigh voort als 't schip, dat sonder
kennis,
Van Graedboogh en Compas, op Gods genade seylt,
Maer heeft zijn ooge in 't seyl gevest,dat sonder schennis,
Voor-sichtich en bedacht zijn hooghte en leeghte peylt.
De Noort star is zijn wit,den Hemel is zijn baken,
Ons Godt is zijne kaep,in dees vegramde Zee,
De werrelt is het meijt, daer op hy staegh moet waken,
Dat hy niet werd' beknelt op een verbolgen ree.
,, Heer wil dijn buyghsam volck,dat driftich schijnt, be-
waren,
,, Voor Visschen die gevlimt om 't vlottigh scheepken gaen,
,, Wil met dijn trouwe schilt,dat vroome herte spaeren,
,, Dat anders over-stulpt, dreyght in den grond te slaen.
XXVI.
Die God betrout sal niet ontbreecken..