$
TEXT_EXPL_XML <p>Dum gravis apricis in collibus AEschylus errat,<lb/>
                                Concipiens cedro carmina digna lini;<lb/>
                                Decidit ex Aquilae rostris Testudo; sacrumque,<lb/>
                                Heu, miseri Vatis contudit illa caput:<lb/>
                                Nescia mens hominum Fati, dum plurima fingit<lb/>
                                Saecula, mors ipsas saepè stat ante fores.<lb/>
                            </p>
                        
; <p>COMMENTARIVS.<lb/>
                                NArrant ij, qui Historiam Naturalem conscripserunt,<lb/>
                                Aquilae tantum esse ingenij, ut Testudinem raptam, ex<lb/>
                                alto aptum speculata locum, in saxū aliquod demittat,<lb/>
                                ut ad<lb/>
                                <pb n="embstma_965_fac041"/>
                                EMBLEMATA.<lb/>
                                ut ad cum modum ruptâ testâ carnibus vesci possit. Verum in<lb/>
                                AEschulo parum aquilinis oculis fuit, quum in hujus albicantem<lb/>
                                calvariem, saxum esse rata, demissa Testudine miserum occide-<lb/>
                                rit, ut vel ob hanc unam causam optimo jure Poëtis omnibus<lb/>
                                conveniat esse invisam. Hujus autem AEschyli improvisus casus<lb/>
                                admonet nos fragilitatis vitae humanae nostrasque conceptio-<lb/>
                                nes inanes esse, utpote quae pusillo temporis spatio saepè fran-<lb/>
                                guntur &amp; corruunt, &amp; in ipso cursu ante obruuntur, quàm por-<lb/>
                                tum conspicere valeant: ita ut verissimè cecinerit Tragicus,<lb/>
                                Gens hominum fertur rapidis obvia faits<lb/>
                                Incerta sui, stygiasque ultrò quaerimus umbras.<lb/>
                                Omnis dies, omnis hora vitam nostram carpit, omne denique<lb/>
                                momentum quàm nihil simus ostendit, &amp; aliquo argumento<lb/>
                                recenti admonet nos fragilitatis nostrae oblitos, &amp; aeterna co-<lb/>
                                gitantes, respicere cogit ad mortem. Quod animadvertens<lb/>
                                Aristoteles, verè nos imbecillitatis exemplum, temporis spo-<lb/>
                                lium, Fortunae lusus, &amp; calamitatis trutinam appellavit. Et ille<lb/>
                                dixit: Hominem esse lutum scitè mixtum, vitam, haeminã unam<lb/>
                                sanguinis, quàm quilibet levis casus rumpit, quaelibet febricula<lb/>
                                corrumpit. Quid Lucianus in Charonte? vitas hominum bullis<lb/>
                                hujusmodi similes facit, quarum aliae simul ac natae sunt protinus<lb/>
                                evanescunt aliae paulò diutius durant, omnes brevissimis qui-<lb/>
                                busdam intervallis aliae succedunt alijs. Plautus in Pseudolo,<lb/>
                                Quasi herba solstitialis paulisper fuim<lb/>
                                Repentè exortus sum, repentiò occidi.<lb/>
                                Huc, etiam respexit Pindarus, cum dixit, [greek]<lb/>
                                .i. Quid est aliquis? quid est nullus? umbrae som-<lb/>
                                nium homo. Et verè' punctum enim est quod vivimus, &amp; ad-<lb/>
                                huc puncto minus, sed hoc minimum specie quadam longioris<lb/>
                                spatij natura derisit. Aliud ex hoc infantia terit, aliud pueritia,<lb/>
                                aliud adolescentia, aliud inclinatio ad senectutem, aliud ipsa<lb/>
                                senectus. Et sic<lb/>
                                Festinat decurrere velox<lb/>
                                Flosculus angustae, mi seraeque brevissima vitae<lb/>
                                Portio, dum bibimus, dum serta, unguenta, puellas<lb/>
                                Poscimus, obrepit non intellecta senectus.<lb/>
                                Immò &amp; mors: Sed in hoe errore versamur omnes, ut non pu-<lb/>
                                temus nisi senes inlinatosque ad eam vergere, quum illò in-<lb/>
                                fantia<lb/>
                                <pb n="embstma_965_fac042"/>
                                fantia statim, &amp; juventa, omnisque aetas ferat. Agunt opus suum<lb/>
                                fata, nobis sensum nostrae necis auferunt, quoque facilius obre-<lb/>
                                pat mors, sub ipso vitae nomine latet.<lb/>
                                Nascentes morimur, sinisque ab origine pendet.<lb/>
                                Et Prima quae vitam dedit hora, carpsit, Haec quum ita sese ha-<lb/>
                                beant, quum tantulum sit quod vivimus, quantis tamen illud<lb/>
                                circumscriptum est angustijs? Sexcenta morborū genera quo-<lb/>
                                tidie infestant, nec pauciores impetunt casus, &amp; ruinae, vene-<lb/>
                                na, naufragium, lapsus, fulmen, &amp; quid non? Ait non falsus<lb/>
                                Vates,<lb/>
                                Quid crastina volverit aetas<lb/>
                                Scire nefas homini.<lb/>
                                et Lyricorum Pinceps,<lb/>
                                Quid sit futurum nunquam homini satis<lb/>
                                Cautum est in horas, Navita Bospborum<lb/>
                                Poenus per horrescit, neque ultrâ<lb/>
                                Coeca timet aliunde fata,<lb/>
                                Miles sagittas, &amp; celerum fugam<lb/>
                                Parthi, sagittas Parthus, &amp; Italum<lb/>
                                Robur, sed improvisa lethi<lb/>
                                Vis rapuit, rapietque gentes.<lb/>
                                Alium acini granum glutientem, suffocatum accipimus; Alium<lb/>
                                potus cum lacte pilus strangulavit. Illum Bellantem arma deci-<lb/>
                                piunt. Illum Dijs vota reddentem Penatum suorum ruina sepe-<lb/>
                                lit, ille vehiculo lapsus properantem spiritum excussit. Si bene<lb/>
                                calculum ponas; ubique mors praesto est. Et tamen nos hoc<lb/>
                                animal sumus, quod tantos molitur tumultus, cujusque cupidi-<lb/>
                                tatibus hic orbis angustus. Cujus rei clarissimum specimem prae-<lb/>
                                buit Alexander, qui Philosopho quodam de pluribus mundis<lb/>
                                disserente plorasse dicitur, quod unum tantum subegisset, eoq;<lb/>
                                insaniae tandem devenit, ut Deur appellari voluerit, O turgidum<lb/>
                                putrentis vermis votum, nesciebat scilicet se sperma foetidum,<lb/>
                                sacrum stercorum, animal denique esse [greek], cui vitae men-<lb/>
                                sura dies. Sed quid hoc in Alexandro Monarcha totius univer-<lb/>
                                si miramur? Cum inter tot Fortunae obsequia parum sobria sit<lb/>
                                mortalitas? In nos descendamus, idem &amp; nobis objici posse<lb/>
                                comperiemus. Quanto studio, quantâque contentione miselli<lb/>
                                homuniciones honori &amp; ambitioni velificamur? quàm solliciti<lb/>
                                in titu-<lb/>
                                <pb n="embstma_965_fac043"/>
                                in titulum sepulchri laboramus? quum tamen omnia morta-<lb/>
                                lium studia mortalitate damnaate sint. In quàm longinquum co-<lb/>
                                gitationes nostras ordinamus? ignari nullam fidem vitae esse,<lb/>
                                maximam morti. Providus certè, &amp; in posterum prospiciens<lb/>
                                mihi sit; qui collectis sarcinis suis, &amp; ex hac vitâ, tanquam hos-<lb/>
                                pitio, migrare paratus; castinum securus exspectet, quem si<lb/>
                                Deus concedat, in lucrum suum deputet.<lb/>
                            </p>
                        
SEQ 11
PARENT embstma_965
HIM GUL
; MNE
; EMBLEMS
; ILL_BOOK
TYPE emblem pictura
TIPE emblempictura
ANNOT Aeschilos gedood door vallende schildpad (Onafwendbaar lot)
NEXT embstma_965_emblem010
IIHIM GUL
; MNE
; EMBLEMS
; ILL_BOOK
CAPTION_EN Death of Aeschylus: an eagle drops a turtle on Aeschylus' bald head
SOURCE_FILE embstma_965.xml
LINK_FACSIMILE embstma_965_fac040
MOTTO_LA Futura latent
MOTTO <p>Futura latent.</p>
                        
IC 54FF12(+4)
; 86(FUTURA LATENT)
; 98B(AESCHYLUS)68
PREV embstma_965_emblem008
URL_IMAGE embstma_965_pic040.jpg
ID embstma_965_emblem009
MOTTO_LA_NORM Futura latent
CHILDREN 
CHILDREN_SQRT 0