$
TEXT_EXPL_XML <p>Pegasus, &amp; bacchus tabulâ junguntur in unâ;<lb/>
                                Huic latus, huic sacrum circuit ala caput:<lb/>
                                Mens humana calens modico perfusa Lyaeo<lb/>
                                Surgit, &amp; ignavam deserit ales humum.<lb/>
                            </p>
                        
; <p>COMMENTARIVS.<lb/>
                                NEmo ita perfunctoriè in Poëtis versatus est, ut ignoret<lb/>
                                Pegasum Equum esse alatum, è Medusae sanguine pro-<lb/>
                                creatum, &amp; ita dictum [greek], id est, à fonte. Cum<lb/>
                                enim in Helicona evolasset, faxū ungulâ feriens, ape-<lb/>
                                ruit. Qui ex eo Hippocrene, id est, fons equinus appellatus est.<lb/>
                                Huic Pegaso, sicuti &amp; Baccho, ideo alas tribuit vetustas, quòd<lb/>
                                scilicet<lb/>
                                <pb n="embstma_965_fac067"/>
                                EMBLEMATA.<lb/>
                                scilicet Vinum modicè sumptum ingenium reddat agile &amp; ala-<lb/>
                                cre, &amp;, quemadmodum versus ille apud Athenaeum innuit,<lb/>
                                [greek].<lb/>
                                Plutarchus auctor doctissimus, inventionem &amp; facundiam Vi-<lb/>
                                no tribuit; dum sic in Symposiacis loquitur: Quidam inter bi-<lb/>
                                bendum inventionis acrimoniâ &amp; linguae facundiâ, quae in so-<lb/>
                                brijs jejuna &amp; contracta erat, seipsos superant, ijque Vini fer-<lb/>
                                vore, ceu odore quodam thureo suffiri, atque expleri se sen-<lb/>
                                tiunt, metu, qui spiritus generosos cohibebat, exploso. Quam-<lb/>
                                obrem Homerus suos Heroas, ipsumque Ulissem de rebus gra-<lb/>
                                vissimis &amp; quàm maximè serijs inter pocula facit disserentes,<lb/>
                                non illa quidem (ut verisimile est) pleno auro spumantia, quibus<lb/>
                                sapientia obumbratus; sed parva &amp;rorantia, quae quum in Ve-<lb/>
                                nas animumque manare &amp; illabi coeperunt, mandragorae adin-<lb/>
                                star curas omnes sopiunt &amp; componunt, &amp; non obnoxiè, ac<lb/>
                                proinde verè loquendi facultatem, sine quâ nullus ingenij aut<lb/>
                                industriae usus est, adferunt. Haec sunt<lb/>
                                Quae lene tormentum ingenio admovent<lb/>
                                Plerumque duro,<lb/>
                                quae nos hilari ludibundâque mente ad festivitatis portum per-<lb/>
                                ducunt, quaeque ex sententia Platonis ingenij fomites, virtu-<lb/>
                                tumque incitamenta sunt. Videmus quod plantis, idem etiam<lb/>
                                evenire nobis, illae enim si paulatim, quantumque satis, est bi-<lb/>
                                bant, sese erigunt, &amp; tepentis halitum favonij admittunt: Nos,<lb/>
                                si modicè flore illo Liberi Patris adspergamur, animo assurgen-<lb/>
                                tes, magnum quippiam &amp; supra reliquorum medio critatem<lb/>
                                meditamur. Hoc si alibi, in Poëtis certe dilucidè videre est, ho-<lb/>
                                minibus integris vitae, scelerisque puris, quorum animae cum<lb/>
                                verum illum &amp; non fictum Pegasi liquorem largiusculè admise-<lb/>
                                rint; ad omni verborum (ut ita dicam) vilitate effugiunt, &amp;<lb/>
                                sumunt voces a plebe summotas. Itaque Horatius, cum ijs qui<lb/>
                                Gratijs sacrificant, tres tantum cyathos haurire permittat;<lb/>
                                Musarum sacris operatos novenum debere numerum supplere<lb/>
                                edicit.<lb/>
                                Qui Musas amat impares,<lb/>
                                Ternos ter cyathos attonitus petae<lb/>
                                Vates: tres probibet suprà<lb/>
                                Rixarum metuens tangere Gratia.<lb/>
                                <pb n="embstma_965_fac068"/>
                                Quantò enim Musarum cratera crebrior, quantòque meracior,<lb/>
                                tantò propior ad animi sanitatem est. Tune per exuberans<lb/>
                                sententiarum tormentum praecipitatur liber appareant, quàm<lb/>
                                relligiosae orationis sub testibus fides. Narrant Ennium bella,<lb/>
                                AEschylum tragaedias, non nisi inter Calices scripsisse: quos par-<lb/>
                                tus concipere, &amp; ita omnibus numeris absolutos edere non po-<lb/>
                                tuissent, si potius Nymphis, quàm Baccho se devovissent;<lb/>
                                [greek]<lb/>
                                Et ut Flaccus inquit,<lb/>
                                Nulla placere diu, nex vlvere carmina possunt<lb/>
                                Quae scribuntur aquae potoribus.<lb/>
                                Hoc de sese Martialis profitetur,<lb/>
                                Possum nil ego sobrius, bibenti<lb/>
                                Occurrunt mihi quindecim Poëtae.<lb/>
                                Nam sive Graeco Vati credimus; aliquandò &amp; insanire jucun-<lb/>
                                dum est: sive Platoni; frustrà Poëticas fores compos sui pepu-<lb/>
                                lit: sive Aristoteli; nullum magnum ingenium sine mixturâ de-<lb/>
                                mentiae fuit. Non potest grande aliquid, nec suprà coeteros lo-<lb/>
                                qui, nisi mota mens. Cum vulgaria &amp; solita contempsit, in-<lb/>
                                stinctuque ore mortali. Non potest sublime quicquam &amp; in ar-<lb/>
                                duo positum contingere, quamdiu apud se est. Desciscat opor-<lb/>
                                tet à solito &amp; efferatur, &amp; mordeat frenos, &amp; rectorem rapiat<lb/>
                                suum, eòque ferat, quò per se timuisset ascendere. Quod non<lb/>
                                aliter, quàm modici vini beneficio fiet. Ita ut valdé mihi Dir-<lb/>
                                caeus ille Cygnus, quamvis multa aura illum levet, errasse vi-<lb/>
                                deatur; dum cantus suos sic auspicatur; [greek]: Nisi for-<lb/>
                                te Ismenus patriae suae Fluvius, non aquâ, sed vino decurrerit.<lb/>
                                Aliter certè ille vatum pater Homerus sensit, qui nimium de-<lb/>
                                cantandis vini laudibus à plerisque vinosus arguitur. Et quidem<lb/>
                                si verum excutiamis, re ipsâ hoc comprobavit: Ita enim vitam<lb/>
                                suam, in morem Cicadae, instituit, ita obijt, ut nec Codicillos, nec<lb/>
                                Legatū facere necesse habuerit, sed sibi ipse haeres exstiterit. Et<lb/>
                                cum septem urbes de Natalibus ejus certarint, vix dio mendici<lb/>
                                propter baculum, &amp; peram digladiati sunt. A Poëtis ad gravissi-<lb/>
                                mos illos Romuli nepotes transeo, qui, ut est ingenium huma-<lb/>
                                nitatis, etiam plusculum innoxiae hilaritati indulgere non dubi-<lb/>
                                tarunt.<lb/>
                                <pb n="embstma_965_fac069"/>
                                tarunt. Scimus priscam illam ontonsi Catonis virtutem saepè<lb/>
                                mero caluisse, &amp; virum illum durissimum, coram quo Romam<lb/>
                                peccare puduit, frontem severam &amp; rugas inter amicos quibus<lb/>
                                sese dabat explicuisse. Probè enim callebat cordatus vir, homi-<lb/>
                                nem publicis negotijs occupatissimum, remissum quidem ali-<lb/>
                                quandò animum posse habere, nunquam solutum,<lb/>
                                Siccis omnia nam dura Deus proposuit, neque<lb/>
                                Mordaces aliter dissugiunt sollicitudines.<lb/>
                                Zeno interrogatus cur quum esset severus, tamen in convivio<lb/>
                                hilaresceret, lepidè respondit; Et lupinum quum sit suâ naturâ<lb/>
                                amarum, tamen aquâ maceratum dulcescere. Hinc ille omnium<lb/>
                                leporum &amp; facetiarum pater Anacreon inquit:<lb/>
                                [greek].<lb/>
                                Ergò merum bibamus<lb/>
                                Pulchrum merum Lyaei;<lb/>
                                Bibendo namque vinum<lb/>
                                AErumna dormit omnis.<lb/>
                            </p>
                        
SEQ 21
PARENT embstma_965
HIM GUL
; MNE
; EMBLEMS
; ILL_BOOK
TYPE emblem pictura
TIPE emblempictura
ANNOT Bacchus, gevleugeld aan de slapen (Wijn tast de geest aan)
NEXT embstma_965_emblem020
IIHIM GUL
; MNE
; EMBLEMS
; ILL_BOOK
CAPTION_EN caption will go here
SOURCE_FILE embstma_965.xml
LINK_FACSIMILE embstma_965_fac066
MOTTO_LA Vinum acuit ingenium
MOTTO <p>Vinum acuit ingenium.</p>
                        
IC 25F(+342)
; 31A2215
; 31A2352
; 31B50
; 41A775
; 41C7110
; 86(VINUM ACUIT INGENIUM)
; 92L17
; 93D1
PREV embstma_965_emblem018
URL_IMAGE embstma_965_pic066.jpg
ID embstma_965_emblem019
MOTTO_LA_NORM Vinum acuit ingenium
CHILDREN 
CHILDREN_SQRT 0