$
TEXT_EXPL_XML <p>11. De Eezel, Hond, ende de Meester.<lb/>
                                EEn Eezel, siende dat een klein Hondjen, sonder eenigen<lb/>
                                anderen dienst ofte arbeid te doen, dat met quispel-<lb/>
                                steerten ende met springen teegen des Meesters lijve, des<lb/>
                                niet te min van den selven Meestere sagt wierd toegespro-<lb/>
                                ken, ende met sijner hand gestreeld; Ende dat het Hond-<lb/>
                                jen daarenbooven veele lekkere spijse van der tafele sijnes<lb/>
                                Heeren krijgende, sig daar meede versaaden konde, terwijle<lb/>
                                hy Eezel seer swaren arbeid doen, geringe kost eeten, ende<lb/>
                                veele stok-slagen lijden moest. Derhalven soo wilde die Ee-<lb/>
                                zel deselve moode des Honds naarvolgen, op hoope, dat hy<lb/>
                                insgelijks voortaan in leedigheid lekkerlik gevoed soude<lb/>
                                werden, ende sprong hy ten dien einde insgelijks al quispel-<lb/>
                                <pb n="embstma_add132_fac078"/>
                                staartende den Meestere ter eerster aankomste op den lij-<lb/>
                                ve. Maar die Meester dees boetsen ende git gelaat des<lb/>
                                Eezelf ongewoon zijnde, ende des selfs swaarte ende<lb/>
                                sterkte gevoelende, maar die goede gedagten des Eezels<lb/>
                                niet weetende, vreesde dat hy hem wilde dooden, riep<lb/>
                                derhalven sijne Dienaars, dat sy hem uit doods nooden<lb/>
                                quaamen redden, sulks deesen, den door leedigheid al te<lb/>
                                weeldig geworden Eezel, met felle stokslaagen afgekeerd<lb/>
                                hebbende, om hem die weelde te verleeren, met swaardere<lb/>
                                Sakken als voor heen beloeden, ende naar der Kooren-<lb/>
                                moolen sonden. In vogen hy voortaan van de Honden<lb/>
                                oover sijne plompheid bespot, ende van de andere Eezelen<lb/>
                                oover sijne laatdunkenheid uitgelaggen werdende, met<lb/>
                                grooter schande, in arremoede ende spijt sijn leeven quam<lb/>
                                te eindigen.<lb/>
                            </p>
                        
; <p>Uitlegging der Woorden.<lb/>
                                De Ouden hebben verstaan met den EEZELE, een<lb/>
                                uit der aard ernstig arbeidsaam Mensch.<lb/>
                                Met den HOND, een Mensch, die bequaam is om met<lb/>
                                schoon praaten, vleyen ende pluimstrijken, aan de kost te<lb/>
                                geraaken<lb/>
                                Met den MEESTER, een Mensch, die meerder is als<lb/>
                                de geene met welken hy omme-gaat. Ende in het byson-<lb/>
                                der een Koning ofte Vorst.<lb/>
                                Alle Dieren hebben haare bysondere bewuaamheeden, waardoor<lb/>
                                sy ook bysonderlik haar leeven, ende voortteelinge ook<lb/>
                                haar geheel geslagt behouden konnen, ende ook waarelik be-<lb/>
                                houden, soo lange yder van dien naar sijnen ingebooren aart werkt.<lb/>
                                Ende alsoo de Menschen van Goode almagtig booven die lighaame-<lb/>
                                lijke bequaamheeden, ende bysonderen aart om haar leeven ende<lb/>
                                <pb n="embstma_add132_fac079"/>
                                het menschelik geslagt te behouden ende voort te setten, ook begaafd<lb/>
                                zijn met een vernuft om te konnen oordeelen, waar toe sy bequaam<lb/>
                                zijn ofte niet: ende dat sy door eene quaade keure hier omtrend<lb/>
                                te doen, soo lange haar leeven duuren sal, schaade ende schande<lb/>
                                behaalen sullen; soo zijn de selven ook verpligt, sig selven wel te<lb/>
                                ondersouken, ende vervolgens te vermijden ofte aan te neemen<lb/>
                                soodaanige wijse van leeven  als met haaren aard meest strijd ofte<lb/>
                                best oover een komt.<lb/>
                                Ende insonderheid zijn deselve menschen verpligt, sig sorgvul-<lb/>
                                diglik te wagten van te kiesen eene wijse van leeven die in het ge-<lb/>
                                heel tegen haaren aangebooren aard ofte opvoedinge ende gewoon-<lb/>
                                te strijdig is. Ende dat niet allen om dat de menschen naar haaren<lb/>
                                eigenen aard werkende, het selven met veel meer innerlik genou-<lb/>
                                gen, ende daarom veel beeter, als het gunt, in weederwille van<lb/>
                                onse ingeboorene aard, ende dien volgende ook eenigsins door<lb/>
                                dwang gedaan werd, uitwerken; maar ook om dat die kennelijke<lb/>
                                uitspoorigheeden omtrend de verkiesinge onser nieuwe wijse van<lb/>
                                leeven, gants geene gemeenschap met onse voorgaande hebbende,<lb/>
                                aller menschen oogen naar sig trekken, ende doen aanmerken alle<lb/>
                                de misslaagen, welke door die onbequaame Niewelingen in die wijse<lb/>
                                van leeven begaan werden: ende dat daar en booven de gemeene<lb/>
                                boosaardigheid der menschen soo groot is, dat die opmerkingen<lb/>
                                geschieden niet om de goede wiele des onbequaamen, voor der<lb/>
                                daad te doen aanneemen, nogte om den dwaalenden te onderrig-<lb/>
                                ten, ofte op eenen beeteren weegte te brengen, maar om densel-<lb/>
                                ven, indien het haar moogelik is, des te meer te doen struike-<lb/>
                                len, ende daar naa des te meer te bespotten ende te beschaadi-<lb/>
                                gen. Ende om buiten den eigentlijken sinne onser FABULE niet<lb/>
                                te Reeden kaavelen, soo seggen wy kennelik te weesen, dat vee-<lb/>
                                le bysondere menschen, ja geheele Volkeren, aangeboorene be-<lb/>
                                quaamheeden hebben, om andere menschen met haare Woorden,<lb/>
                                Gelaat ende Werken, vermaak, maar geen profijt te konnen aan-<lb/>
                                brengen: ende dat in teegendeel ook veele bysondere menschen, ja<lb/>
                                geheele Volkeren, gevonden werden, die anderen menschen veel of-<lb/>
                                te meer goeds, ende buiten dat goed geene vreugd schijnen te kon-<lb/>
                                <pb n="embstma_add132_fac080"/>
                                nen aanbrengen. Sulks indien deese uit der traage, ernstige<lb/>
                                ende arbeidsaame menschen, de leevende, schertsende, ende<lb/>
                                vroolijke naabootsten willen, sy daar van niet dan spot, schaade<lb/>
                                ende schande behaalen sullen. Het welk meen allermest bevind<lb/>
                                waarhaftig te weesen in de Hooven der Koningen ende Vorsten, alsoo het<lb/>
                                gemoed der selven Heeren van Kindsbeen aan door de vrolijke ende<lb/>
                                ydele Vleijers ende Boetsemaakers soodaanig werd ingenoomen,<lb/>
                                dat sy niet alleen van alle ernstige nutte saaken, maar ook van alle<lb/>
                                menschen, die haar de selven voordraagen, walgen. Sulks indien<lb/>
                                een derselven ernstige menschen, teegen sijnen aart den Vrolijken<lb/>
                                ende Vleijenden Hooveling wil speelen, hy daar oover bespot,<lb/>
                                uitgelaggen, ende ten Hoove uit gedreeven werd.<lb/>
                                Dus sien wy, dat de Françoisen in het gemeen bequaam zijn;<lb/>
                                om geheele geselschappen, ende insonderheid jonge Vrowluiden, Ko-<lb/>
                                ningen ofte Vorsten, te vermaaken, met beuselingen ofte met saaken<lb/>
                                daar geene nuttigheid ter weereld inne steekt, ende waar door<lb/>
                                sy des niet te min veeler vrowluiden, Koningen ende Vorsten<lb/>
                                gemoederen ende Hooven in-neemen ende blijven besitten: Daar<lb/>
                                in teegendeel de Duitsen in Geselschappen, ofte voor Vrowluiden<lb/>
                                treffelike saaken ernstig ende seer wel voorgedraagen konnen; maar<lb/>
                                den vrolijken Baas, ofte voor Koningen ende Vorsten den geestigen<lb/>
                                Hooveling willende speelen, van eenen ydere om de gemaaktheid<lb/>
                                van dien bespot, uitgelaggen, ende uit die Geselschappen ofte<lb/>
                                ten Hoove uitgedreeven werden, om in steede van dien, ligt-<lb/>
                                vaardige Francoise Ma Bonnes, Dames ende Hoovelingen, ten verder-<lb/>
                                ve onser Land-aard, te gebruiken.<lb/>
                                Dit meenen wy den eigentlijken sin deeser FABULE te wee-<lb/>
                                sen. Naamentlik dat niemand beklijven kan, dan die naar sijnen<lb/>
                                eigen ingebooren aart ofte opvoedinge ende lange gewoonte tragt<lb/>
                                te leeven. Ende dat eener die eene wijse van leeven verkiest,<lb/>
                                welke teegen sijnen aangebooren aart strijd, seekerlik schaade<lb/>
                                ende schande behaalen sal.<lb/>
                            </p>
                        
SEQ 13
PARENT embstma_add132
HIM FABLES
; GUL
; MNE
; EMBLEMS
; ILL_BOOK
URL_IMAGE embstma_add132_pic077.jpg
TIPE emblempictura
NEXT embstma_add132_emblem012
IIHIM FABLES
; GUL
; MNE
; EMBLEMS
; ILL_BOOK
CAPTION_EN A donkey is punished for imitating the behaviour of his master's little dog
SOURCE_FILE embstma_add132.xml
MOTTO_NL_NORM Het is niet om het even wie het doet
LINK_FACSIMILE embstma_add132_fac077
MOTTO_LA <p>Tu nihil invita dices faciesve Minerva</p>
                        
TYPE emblem pictura
IC 31A235
; 31A2743
; 34A1
; 34B11(+9491)
; 41C3
; 46C13142(+7491)
; 46C13185(+0)
; 47D31
; 51B6
; 57AA76
; 85(THE DONKEY IMITATING THE DOG)
; 86(HET IS NIET OM HET EVEN WIE HET DOET)
; 86(VIVITUR EXIGUO MELIUS SI NOVERIS UTI)
PREV embstma_add132_emblem010
MOTTO_NL <p>Het en is niet eeven eens wie het doed.</p>
                        
ID embstma_add132_emblem011
MOTTO_LA_NORM Vivitur exiguo melius si noveris uti.
CHILDREN 
CHILDREN_SQRT 0