<p>77. De Poffer ende Loogenaar.<lb/> EEn rijke Boer, die in sijner Jeugd als een Reiser, vee-<lb/> le vreemde ende verre afgeleegene Landen had be-<lb/> sogt, ende veele Jaaren naa een uitlandig was geweest,<lb/> eindelik weederom in sijnen Vaderlande komende, roem-<lb/> <pb n="embstma_add132_fac508"/> de aldaar in alle vergaaderingen sijner Landsluiden, sijne<lb/> oovertreffelike Helden-stukken, die hy buiten des Lands<lb/> bedreeven had. Ende onder anderen swetste hy eenmaal<lb/> van eener soo uitneemende groote spronge, die hy tot<lb/> Rhodos soude hebben gedaan, dat geen der Inwooneren<lb/> van Rhodos hem het selfden had konnen naar doen. En-<lb/> de dat ook alle de Rhodiensen dat geseiden souden met der<lb/> waarheid konnen, ende ook willen betuigen. Ende alsoo<lb/> eener uit den geselschappe daar op uit schoot:,, Mijn lie-<lb/> ,,ve Vriend! indien het gunt gy segt, waarhaftig is, soo<lb/> ,,behoufd gy geene getuigen om ons sulks te doen geloo-<lb/> ,,ven; maar is noodig, dat gy het metter daad bewijsd;<lb/> ,,Denk derhalven, dat hier Rhodos is, ende wy Rhodien-<lb/> ,,sen zijn, die getuigenisse van uwe oover-groote spron-<lb/> ,,gen sullen geeven, doed die maar, ende wy sullen toe-<lb/> ,,sien. Deese Poffer dus in sijne woorden gevat zijnde,<lb/> ende geene grootere sprongen als gemeen konnende doen,<lb/> ofte dervende onderneemen te doen, wierd van allen den<lb/> toehoorderen uitgelaggen, soodanig, dat hy met schaam-<lb/> te uit der vergaaderinge moest gaan.<lb/> Ende dit gerust oover den gantsen Lande verspreid<lb/> werdende, soo konde hy voortaan in geene geselschappen<lb/> komen, ende aldaar eenig woord voeren, sonder aanstonds<lb/> bespot ende uitgelaggen te werden. Het welk hem soo<lb/> verdrietig viel, dat hy voornam eensaamer als voor heen<lb/> te gaan leeven, ende voortaan sijne Schaapen niet meer<lb/> door eenen andere, maar selfs dageliks op der Heiden in<lb/> sijner eensaamheid te drijven, ende aldaar voor den Wol-<lb/> ven te hoeden. Dit aldus eenen korten tijd gepleegd heb-<lb/> bende, ende sijne gewoonte van liegen niet verleggen<lb/> konnende, soo viel hem in den sinne een middel om daar<lb/> <pb n="embstma_add132_fac509"/> meede weederom te konnen bespotten, ende uitlaggen,<lb/> de geenen, welken hem van te vooren bespot ende uit-<lb/> gelaggen hadden; hy veinsde derhalven, dat eenige VVol-<lb/> ven waaren gekoomen, om sijne Schaapen te rooven,<lb/> ende riep ooverluid:,, Help goede Buuren, help! want<lb/> ,,de Wolven willen mijne Schaapen eeten. Nu is het my<lb/> ,,ernst, help! op dat ik het hier naa u ook doen moge.<lb/> Sulks de selve Buuren seer haastig toegeloopen zijnde, al<lb/> weederom van dien Loogenaare bespot ende uitgelaggen<lb/> wierden. Dog als eindelik gebeurde, dat waarelik seer<lb/> veele Wolven op hem ende sijne Schaapen aanvielen, ende<lb/> hy met waarhaftige traanen in den oogen, seer erbarme-<lb/> lik riep:,,Kom nu lieve Buuren, kom nu niet alleen mij-<lb/> ,,nen Schaapen, maar ook my ten hulpe, want seer veele<lb/> ,,Wolven sullen anders sins my ende mijne Schaapen ee-<lb/> ten. De Buuren dit hoorende, meenden, dat hy haar<lb/> als voor heen bedriegen, bespotten, ende uitlaggen wil-<lb/> de: waarom ook elk ten sijnen huise bleef.<lb/> Sulks die Harder?, terwijle die Wolven alle sijne Schaa-<lb/> pen verslonden, ter naawer nood bossewaarts den Wolven<lb/> ontvlugte, met op eenen Boome te klimmen ende af te<lb/> men zijnde, schaamde hy sig weeder by den Menschen<lb/> te gaan, om van den selven, welke hy bespot had, ge-<lb/> <pb n="embstma_add132_fac510"/> duurende sijnen Rijkdomme, nu in sijner behouftigheid<lb/> ende arremoede onderstand te bidden: Weshalven hy in<lb/> den Bosse al dwaalende, hongerig ende kout zijnde, om-<lb/> me sworf, soukende naa eenige Aard-ende Boom-vrug-<lb/> ten, als ook naar eenig hol, om sijnen buik te konnen<lb/> versaadigen, ende sig in den kuile te bergen, ofte te verwar-<lb/> men. Als wanneer hy te sijnen gelukke ontmoete een<lb/> goed-aardige Satyr, die meede-doogen met den hongerigen<lb/> kouden Menschen hebbende, hem ten sijnen huise noodigde,<lb/> ende derwaarts leidende, onderwijlen sag, dat hy t'elkens<lb/> in sijne handen blies, weshalven hy vroeg, waarom sulks<lb/> geschiede? ende ten antwoorde kreeg, Om de handen te<lb/> verwarmen. Deese Satyr daar naa den Mensche aan ta-<lb/> fele seer heete spijse voorgeset hebbende, sag weeder-<lb/> om, dat de selfde Man ook op de spijse bliesl sulks hy<lb/> hem ten tweeden maale vroeg, waarom hy dat deede?<lb/> ende als hy ook ten antwoorde kreeg, Om die spijse te ver-<lb/> kouden; soo voer die Satyr daar op uit in volgender wijse:<lb/> ,,zijt gy een Mensch, die naar het u geliefd, heet ende<lb/> ,,koud uit eenen monde blaasen kond, ende ook waare-<lb/> ,,lik blaast, soo wil, nog kan ik met u eenige de minste<lb/> ,,gemeenschap hebben. Vertrek derhalven aanstonds uit<lb/> ,,mijnen huise. Sulks die Loogenaar in den Bosse nee-<lb/> vens de wilde Beesten, sijn kort ende onuitspreekelik el-<lb/> lendig leeven doorbragt.<lb/> </p>

<p>Uitlegging der Woorden.<lb/> Met een REISER, ende met een SCHAAP-HER-<lb/> DER, hebben de Ouden verstaan, een be-<lb/> schaamde ende een onbeschaamde Loogenaar.<lb/> <pb n="embstma_add132_fac511"/> Met een SATYR, een seer eenvoudig gering Mensch,<lb/> anders Broer simpel gesegt.<lb/> WY bevinden, dat de goede, wijse, ende Almagtige God, onser<lb/> Siele heeft ingestort a veele geneegendheeden ende begeerten,<lb/> welke als door geene voorgaande Reedenkaavelinge in ons veroor-<lb/> saakt werdende, aan den Weesen der Menschen ofte menscheliken aard<lb/> schijnen vast, ofte eigen te zijn. Als namelik is, onse begeerten om<lb/> liever te leeven als te sterven. Om ons lighaam te beschermen tegen alles,<lb/> waar van het staat gequetst te sullen werden. Om soo wel in ons<lb/> leeven, als ook naa onse dood, van andere Menschen ge-eerd te<lb/> werden.b Ons te verblijden ofte te bedrouven, wanneer wy geden-<lb/> ken ietwes goeds, ofte ietwes quaads gedaan te hebben.c Als ook<lb/> ons te verheugen ofte te treuren, als wy sien dat eenen anderen Men-<lb/> sche ietwes seer goeds ofte seer quaads oovergekoomen is, eeven of<lb/> wy aan beiden deelhaftig waaren, Etc.d Ende vougen wy einde-<lb/> lik daar by, om onser FABULE te naaderen, de begeerten om van<lb/> alle saaken de waarheid te weeten,e ende onse gedagten, die wy heb-<lb/> ben, aan andere Menschen te oopenbaaren, ende bedroufd te zijn, als<lb/> een ander ons liegd. Van het welken wy aldus Reedenkaavelen.<lb/> Onder Goodes Schepselen, waar meede wy eenige gemeenschap<lb/> hebben, zijn ons geene dan de Menschen alleen, bekend, welke<lb/> met eene denkende ende herdenkende Siele begaafd zijn. Ende mee-<lb/> nen wy de waar-ofte on-waarheid der Saaken, ten opsigte der Men-<lb/> schen, te bestaan, in de oover-een-komste ofte verscheidendheid van<lb/> der selven gedagten, met der Saaken, waar op sy denken, ende<lb/> mits dien haar die Saaken innerlik soodaanig verbeelden, als sy in der<lb/> a Instinctus Naturae.<lb/> b Stat sua quique dies breve ? irreparabile tempus.<lb/> Omnibus est vitae sed Eamam extendere Factis,<lb/> Hoe Virtutis opus. Horat:<lb/> c Se judice nemo nocens absolvitur. Iuvenal. Sat,13.<lb/> d Ut redentibus arrident sic flentibus adsunt,<lb/> Humani vultus si vis me flere dolendum est,<lb/> Primum ippsi tibi. Horat.<lb/> e Amicus Plato, Amicus Socrates sed magis tamen Amica Veritas.<lb/> <pb n="embstma_add132_fac512"/> daad uitterlik zijn, ofte niet zijn. Gelijk deselve oneindelik wijse<lb/> ende goede God, beneevens die Reedelike Siele, daar en booven de<lb/> Menschen begaafd heeft met der bequaamheid, om alle haare ge-<lb/> dagten, welke sy van eenige Saaken hebben, onderling bekend te<lb/> maaken, door eenige woorden ofte teekenen, welke eene seekere be-<lb/> teekeninge hebben. Ende seggen wy, die woorden ofte teekenen<lb/> waar-ofte loogen-agtig ende vals te weesen, naar dat die, inner-<lb/> lik met onse gedagten oover een koomen, ofte daar van verschil-<lb/> len.<lb/> Ende is het niet min een gonstig Goddelik ingeeven, dat wy meer<lb/> geneegen ende meer verblijd zijn eene waarheid te spreeken ofte<lb/> gesprooken te hebben, dan eene Ioogen. Dog oopenbaard sig tus-<lb/> schen de waarheid te willen weeten, ende die ook te willen den<lb/> Menschen oopenbaaren eene seer groote verscheidendheid. Naa-<lb/> demaal wy altijds ende van alle Saaken, de waarheid moogen en-<lb/> de ook willen voor ons selven liever weeten, dat niet weeten;<lb/> om dat het ons wel baaten; maar niet schaaden kan, die waar-<lb/> heid voor ende in ons selven ontdekt, ende uitgevonden te heb-<lb/> ben: Ende dat wy daar en teegen ons geneegen vindende, eeni-<lb/> ge waarheeden aan onse eeven naasten te oopenbaaren, alvoorens<lb/> behoorden wel te ooverleggen, of het ons, ende den selven nut<lb/> sal weesen, hem die waarheid geoopenbaard te hebben, dan of<lb/> hem ende ons het selven schaadlik sal weesen.<lb/> Want indien wy, het oopenbaaren der waarheid, in dien stan-<lb/> de Saaken oordeelen onnut ende schaadelik te sullen weesen;<lb/> soo is het eene Saak, die sig selven leerd, dat het beeter ism die<lb/> kennisse te verbergen, ende die alleen voor Goode ende by ons te<lb/> houden, dan die te oopenbaaren.<lb/> Jaa dat meer is, uit den selven gronde volgd ook onweeder-<lb/> spreekelik, dat wanneer het verswijgen der waarheid niet genoug-<lb/> saam is, om het quaaden ons ende onsen eeven naasten te hou-<lb/> den, ende het goeden op ons ende op onsen eeven naasten te doen<lb/> needer daalen; ende dat wy waarelik meenen beiden door geen<lb/> ander middel te konnen vermijden ende verkrijgen, dan met loo-<lb/> gens te spreeken, die ten niemans naadeele strekken; dat wy als<lb/> dan die loogens te spreeken verpligt zijn. Hoewel wy het selven<lb/> <pb n="embstma_add132_fac513"/> niet moogen doen, dan met eenen weeder-sinne teegen de loo-<lb/> genen, ende met eene geduurige geneegendheid, van liever de<lb/> waarheid te spreeken, dan te liegen, in dien sulks met de liefde,<lb/> die wy ons selven ende onsen eeven naasten schuldig zijn, konde<lb/> bestaan.<lb/> Ende zijn dit als dan de vermaarde ende waarhaftige * Heilige<lb/> Bedriegeryen, welke sy sonder eenige beswaaringe onses gemoeds,<lb/> geduurig gebruiken omtrend Menschen, die haarer sinnen niet<lb/> wel Meesters zijn, als Kinderen, Gekken, Dollen, Raasenden, Dron-<lb/> ken, Sieken, ende door toorne Verrukte Menschen; wanneer die,<lb/> door haar de waarheid te oopenbaaren, beleedigd, ende door ee-<lb/> nige loogens haar te doen gelooven, staan gebaat te werden. Ende<lb/> zijn deese opgemelde bedriegeryen niet die loogens, welke onse<lb/> FABUL bestraft: Maar het zijn die loogens, welke uit eigene ge-<lb/> neegendheid ende buiten alle noodsaakelikheid werden geloogen<lb/> Naamelik, wanneer men liegt, om te schijnen wonderlik veel te<lb/> weeten, ofte besogt te hebben. Of wel om andere Menschen te<lb/> verongelijken, te beschaadigen ofte te bespotten. Of wel, het<lb/> zijn die loogens, welke te spreeken, de Menschen in haare jong-<lb/> heid aangewend hebben, eer sy te regt konden bedenken, hoe<lb/> groot een quaad het zy, sig in het Ioogen spreeken te vermaa-<lb/> ken, alsoo die quaade oude gewoonte van liegen, den Loogenaaren<lb/> altijds by blijft, ende haar nooit, dan in den grave verlaat.<lb/> Ende zijn deese Loogenaars des te verfoejeliker, om dat sy niet<lb/> alleen haar Eeven-naasten misleiden, bedriegen ofte beschaadi-<lb/> gen: maar ook, om dat sy als de aller-ondankbaarste Menschen ver-<lb/> pligt zijnde, Goode dankbaar te zijn oover die aller-grootste wel-<lb/> daad, van haar bequaam gemaakt te hebben, tot den ommegan-<lb/> ge met andere Menschen, ende dat alle die bequaamheid hier in<lb/> bestaat, dat sy onderling haare gedagten konnen bekend maaken,<lb/> sy des niet te min, voor soo veel haar aan gaat, in teegendeel deese<lb/> groote gaave Goodes in haar genougsaam vernietigen, ofte onnut<lb/> maaken, ende soodaanig verderven, dat het waarelik ons veel<lb/> nutter is, ende ook aangenaamer behoorde te weesen, met domme<lb/> stomme Beesten, die ons niet bedriegen nogte beschaadigen, te ver-<lb/> <pb n="embstma_add132_fac514"/> keeren; dan met soodaanige Menschen, die haare bequaamheeden ter<lb/> oopenbaaringe hunner gedagten, van alle voorkoomende Saaken;<lb/> hebben verwisseld tegen eene konst, om andere Menschen, daar sy<lb/> meede omme gaan, te bedriegen en te beschadigen; ende welken dien<lb/> volgende sig ook ter, ende der verkeeringe, met reedelike Men-<lb/> schen alles sins onnut, ende gants onwaardig hebben gemaakt.<lb/> Want indiene waarhaftig is, het gunt de Oud-vaader Augustinus segt,<lb/> naamelik, dat het veel beeter is tot sijn geselschap te hebben ee-<lb/> nen bekenden Hond, dan eenen Mensche, wiens taale men niet<lb/> verstaat: Soo is nog veel meer waarhaftig, dat het veel beeter is<lb/> te verkeeren met Beesten, dan met Menschen, die haare taale ge-<lb/> duurig gebruiken, om Menschen, die met haar omme gaan, te<lb/> bedriegen ende te misleiden, soodaanig, dat sy door der bedroo-<lb/> genen ende mis-leiden schaade, haaren eigen-baat bejaagen sou-<lb/> den konnen.<lb/> Ende daar en boven soo werden die Loogenaars, hoe snel sy mee-<lb/> nen voor te loopen, veeltijds op der daad, van der waarheid in hun-<lb/> ne Loogenen afterhaald; ende daar oover van den Menschen be-<lb/> spot. Jaa dat meer is, die bekende Loogenaars veroorsaaken ook<lb/> ten hunnen eigen naadeele, dat, wanneer sy daar naa in ernste de<lb/> waarheid spreekenm ende gaarne van andere Menschen geloofd of-<lb/> te geholpen souden werden, sy nogtans geen van beiden verkrij-<lb/> gen. Eevn gelijk wy in onser FABULE sien, dagt de Ioogen.<lb/> agtige snorkende Reiser, niet jeegenstaande hy oover sijne groote<lb/> sprongen, alleen in Boeren-geselschappen roemde, hy efter aan-<lb/> stonds afterhaald ofte beschaamd werd: ende dat de Ioogen-agtige<lb/> seer erbarmelik roupende Harder, de waarheid spreekende, niet ge-<lb/> loofd werd, nogte eenige hullpe bekomt, maar in teegendeel oo-<lb/> ver sijn verlies bespot werd.<lb/> Sulks ook daar naa die Loogenaars sig uit alle geselschappen hun-<lb/> ner bekende Menschen moetende onthouden, als dan gemeenelik<lb/> gaan dwaalen, ende geen geselschap vinden, dan der aller-gering-<lb/> ste ende onkondigste Menschen, die nietwes te verliesen hebbende,<lb/> naar het doen der Menschen, eer sy sig met den selven gemeen<lb/> maaken, niet verneemen, maar door den rijkdom ofte uiterlijke<lb/> aansienelikheid der selven, misleid werdende, sig laaten voorstaan,<lb/> <pb n="embstma_add132_fac515"/> van haar gebaat ende door haar geselschap verheerlikt te sullen wer-<lb/> den: by welken, alsoo sy haare gewoonte van liegen niet gelijk haa-<lb/> re oude Schoenen konnen af leggen, sy ook seer haast daar in af-<lb/> terhaald, ende selfs uit ofte van die by een wooninge der geringste<lb/> Menschen verdreeven werden. Waar door de Loogenaars eindelik<lb/> als veragtelike Beesten, buiten allen verkeere ende ommegang van<lb/> Menschen, haar leeven eindigen moeten. Eeven gelijk de Loo-<lb/> genaar onser FABULE van alle bekende Menschen verlaaten zijn<lb/> de, sig bossewaarts onder de Satyrs begeefd, ende aldaar ook in<lb/> sijner Loogen-taale afterhaald zijnde, ende uit den geselschappe<lb/> der selven verdreeven werdende, onder den Beesten in den Bossen,<lb/> sijn leeven seer ellendiglik eindigen moet.<lb/> Ende alsoo alle het voormelden soo klaar is, dat ter bevestinge<lb/> des selven geene Exempelen behouven bygebragt te werden: soo<lb/> sullen wy ook meer ter verlustiginge als ter onderrigtinge des<lb/> Leesers, eenige van dien hier laaten volgen.<lb/> In den beginne der Reformatie des Christeliken Godesdienst, waren in<lb/> het gemeen de Papen ende Monnikken der Roomse Kerken van alle goede<lb/> reeden-kavelinge ende van alle kennisse der Heilige Schriften, soodanig<lb/> ontbloot, dat sy in steede van met de selven hunnen Goodesdienst, als<lb/> ook hare Hierarchie ofte Kerkelike Regeeringe, te bewijsen, en de Leere<lb/> der Reformateurs in den beginne seer onbeschaamd, ende schan-<lb/> delik wegens hare leer ende leeven, te beliegen. Gelijk sy ten desen ein-<lb/> de uitstrooiden, dat Joan Calvin in sijner Jongheid tot Noyon oover<lb/> begaande Sodomitische Sonde, door het Gerigt oopentlik gegeesseld,<lb/> ende gebrandmerkt was geworden; Ende van Martin Luther, dat hy<lb/> gemeensamelik met den Duivele plagt omme te gaan; Welke eerste<lb/> schaamteloose Loogen, door het getuigenisse des Gerigts van Noyon<lb/> weederlegd, a ende de tweede in volgender wijse bespot, is ge-<lb/> worden.<lb/> Lang na den ooverlijden van Martin Luther, is gebeurd, dat eenige<lb/> Monniken en Protestanten by een gekomen weesende, om eenige ver-<lb/> schillige Leerstukken te betwisten, een der Monniken den Protestanten<lb/> seide, seekerlik onderrigt te zijn, dat Martin Luther in sijn leven niet al-<lb/> <pb n="embstma_add132_fac516"/> leen met den Duivele had omme gegaan; maar dat hy ook waare-<lb/> lik na sijne Dood in eenen Duivele veranderd was: alsoo men naa-<lb/> maals sijne Dood-kist oopenende, daar in eene swarte Muis, ende<lb/> geen Lijk gevonden had. Welke Loogen aldus van eenen der<lb/> Protestanten beandwoord wierd; Gy verhaald die Historie maar ten<lb/> halven, sulks dienstig is, dat ik die nu ten einde uit voordraage;<lb/> soo als die naar die selve waarheid gebeurd is. De Muis, dus lan-<lb/> ge als gy verhaald hebt, beslooten zijnde geweest, had eenen<lb/> seer grooten honger gekreegen, sulks hy ter eerster oopeninge<lb/> des grafs, uit den kiste sprong, naar de Sacriftie lie, ende aldaar<lb/> alle de Pauselike op Francijn geschreevene drooge Bullen op at; en-<lb/> de daar naa, om sijnen dorst, welke hy van die ooverdrooge kost<lb/> gekreegen had, te lessen, sig niet ontsag, alle het Wy-waater der<lb/> Kerke op te drinken: waar door de gegeetene Bullen in dat veel-<lb/> vuldige Waater uitdijgende, des Muisen buik soodaanig deeden<lb/> spannen, dat hy genoodsaakt wierd te pissen, ende ook soodaa-<lb/> nig piste, dat het geheel Vaagevier der Kerke uitgeblust wierd.<lb/> Ende dus wierd die Ioogen-agtige Monnik seer aardiglik met de-<lb/> selve munt betaald ende bespot.<lb/> Een Spaans ridder, die den meesten tijd sijnes leevens had be-<lb/> steed, met West-ende Oost-Indien te bereisen, in Hispanien weeder<lb/> gekeerd zijnde; vermaakte sig doorgaans, met in alle geselschap-<lb/> pen veele Wonderen, die hy gesien soude hebben, te verhaalen.<lb/> Onder anderen te Valladolid in eener herberge aan den disse met ee-<lb/> nige andere Heeren sittende, soo vertelde hy in West-Indien gesien te<lb/> hebben eene Kool soo groot, dat hy met nog vier andere Ruiters<lb/> ten paarde, sig eenmaal in de schaaduwe van dien, teegen de<lb/> brandende hitte der Sonnen seer bequaamelik bergde. Waarop <lb/> een ander Heer vervolgde, in den selven Lande ook geweest, ende<lb/> aldaar gesien te hebben, dat gemaakt wierd eene koopere keetel soo<lb/> groot, dat drie honderd Mannen, yder twintig Vaademen van<lb/> den anderen zijnde, daar aan arbeiden. Ende als de Ridder daar<lb/> op vroeg waar toe soo eene groote Keetel diende, kreeg hy ten<lb/> antwoorde, om die wonderlik groote Kool te sieden, ende ging<lb/> dat al glim-laggende door. Daar naa vertrok de selve Ridder naar<lb/> Madrid, ende vroug onder weegen sijnen Reis-broeder, wat hem? van<lb/> <pb n="embstma_add132_fac517"/> sijne ommegangen ende praaten dagt, ende of die niet seer ver-<lb/> maakelik waaren? waar op die Reis-broeder rondelik antwoorde,<lb/> dat sijne Vertellingen wel veeltijds seer lustig om aan te hooren,<lb/> maar ook somtijds soo ongeloovelik waren, dat hy daar oover af-<lb/> ter sijne rugge belaggen, ende als een groot Loogenaar bespot<lb/> wierd. De Ridder dit verstaan hebbende, bekende in sijne Ver-<lb/> tellingen soo yverig, ende ook om die op het alder-wonderliksten<lb/> te stoffeeren, soo seer geneegen te weesen; dat hy de ongeloof-<lb/> baarheid van dien, niet konde vermerken, dan als het te laat was:<lb/> weshalven hy sijnen Reis-broeder versogt, altijds in den herbergen<lb/> aan Taafele neevens hem te willen sitten, om als hy hem aldaar<lb/> soude hooren al te sterk stoffen, hem by den pande sijner Wam-<lb/> busse saftjens te trekken, tot een teeken, dat hy sig behoorde in<lb/> sijne woorden te maatigen. Dit aldus versprooken zijnde, ge-<lb/> beurde, dat sy des avonds ter herberge by een groot geselschap<lb/> quaamen, alwaar ter taafele naar ouder wijse eenige Wonderen ver-<lb/> haald zijndel deese Ridder ook verhaalde, in Japan te Meaco ge-<lb/> weest, ende aldaar niet alleen gesien te hebben des Keisers, Hof,<lb/> daar alle Bruggen, Deuren, Vensters, ende Daaken, met goude plaaten waren<lb/> oovertrokken; maar dat hy daar ook gesien had eene Kerk die duisend<lb/> en vijf en twintig treeden lang was. De Reis-broeder merkende, dat<lb/> dit te hoog liep, trok den Riddere by den pande, sulks die schielik<lb/> ende onbedagt daar by vougde; Ende ses treeden breed. Waar<lb/> op yder der toehoorderen glimlagte, ende een van dien vroug,<lb/> waar toe dog soo een gebow, dat geene Kerk, jaa geene bequaa-<lb/> me Wandel-gang konde zijn, diende. Ende die Ridder antwoorde,<lb/> het is mijne schuld niet, dat dit Gebow soo misbowd door my<lb/> voorgedraagen is, maar wel die van mijnen Reis-broedere, die my<lb/> te vroug by den pande mijner Wambusse getrokken heeft; want<lb/> ik anders sins gemeind was, die Kerke vierkant, gelijk dat wel be-<lb/> hoorde, te maaken. Waar op by alle het Geselschap niet alleen<lb/> seer gelaggen wierd, maar t'elkens, als daar naa ieman ietwes ver-<lb/> haalde, dat eene tastelijke Loogen was, soo wierd daar op ter-<lb/> stond als schimpende den Riddere gesegt: Mijn Heer, dat is wat te<lb/> lang, maak het dog vierkant, naardemaal gy u daar op soo meester-<lb/> lik verstaat. Sulks hy sig in dier vougen bespot vond, dat hy<lb/> <pb n="embstma_add132_fac518"/> genoodsaakt </p>

79

embstma_add132

FABLES

GUL

MNE

EMBLEMS

ILL_BOOK

embstma_add132_pic507.jpg

emblempictura

embstma_add132_emblem078

FABLES

GUL

MNE

EMBLEMS

ILL_BOOK

reserved for caption

embstma_add132.xml

Al is de Loogen nog so snel, De Waarheid afterhaaltse wel

embstma_add132_fac507

<p>Mendaci non creditur et jamve verum dicenti.</p>

emblem pictura

embstma_add132_emblem076

<p>Al is de Loogen nog so snel,<lb/> De Waarheid afterhaaltse wel.</p>

embstma_add132_emblem077

Mendaci non creditur et jamve verum dicenti